Arkadaşımın oturduğu sitenin sosyal tesisinde, üç beş kişi haftada bir akşam toplanıp, akordiyon eşliğinde şarkılar söylüyorlar. Son iki aydır ben de denk geldikçe onlara katılıyorum.
Birlikte şarkı söylerken, kimi zaman, yeryüzünde tükendiğini sandığım şefkatin… iyiliğin… dostluğun… aşkın... sevginin hâlâ bir yerlerde usul usul yaşadığına inancım artıyor.
Hissediyorum. Müzik ruhuma iyi geriyor.
Bu akşam beş kişiydik. Hafiften başladık... Söyledikçe açılıyoruz tabii... Şarkıdan şarkıya geçiyoruz. Koro halinde şarkı söylemek nasıl keyifli anlatamam. Zaten oldum bittim çekinirim. Tek başına şarkı söylerim de birileri olunca utanırım. Böyle hep birlikte söylerken kaynayıp gidiyorum arada:)
Bu gece, hoca bir ara akordiyonla öyle bir şarkıya girdi ki…Birbirimize baktık. Çok bildik bir şarkı bu. İnsan ilk melodisinden etkileniyor. Ama hangi şarkı? Sözleri hatırlayamıyoruz.... Sadece müzik var. Birbirimize soru dolu gözlerle bakıyoruz...
Ve hoca… Nasıl güzel çalıyor... Akordiyonun sesi odaya yayıldıkça, bir anda hepimiz başka bir zamana ışınlandık... Biraz eski bir yaz akşamına… biraz kaybedilmiş bir aşka… biraz içimizi sızlatan muhtelif insani duygulara…
Kimse telefonuna sarılmadı. Kimse “Bu hangi şarkıydı?” diye sormadı. Konuşsak o büyü bozulacaktı sanki.
Derken… Dudağımı melodiye eşlik ederken yakaladım. Sandalyenin ucuna doğru kaydıım... Şarkıyı söylemeye başladım:
"Bu akşam çok efkârlıyım. Kalbim neden kan ağlıyoooor... Bunu bir bilsen sevgiliiimmm."
Hem oturduğum yerde usul usul salınıyorum hem nasıl tatlı, nasıl his dolu söylüyorum şarkıyı... Kendime ben bile inanamıyorum. "Allahım, şu anda ben ne yapıyorum?" diye aklımdan geçiyor... Şarkı yüreğimde bir yerleri acıtıyor. Ve... O kadar güzeldi ki şu anda kelimelere dökemiyorum... Akordiyonun buğulu melodisi eşliğinde şöylüyorum:
"Dudaklarımda bir ateş... Avuçlarımda alevsiiin... Sensiz yalnız, sensiz hiçim... İlahımsın sevgilimsin sen benim her şeyimsiiiin"
Herkes bana bakıyor. Hoca kafasıyla onaylıyor beni... Akordiyorun ritmini benim sesime uyduruyor. Şarkı söylemeye devam ediyorum....
"Sensiz yalnız sensiz hiçim... Gözyaşlarım yağmur gibiiii yanağımı ıslatıyoooor... Kollarım bekliyor seni... Öpsem öpsem ellerini... Yine de sana hasretiiiim... "
Kimse konuşmuyordu. Kimse şarkıya eşlik etmiyordu... Sadece akordiyon vardı… Ve benim sesim... Veee... insanın kalbine yavaş yavaş yayılan o tarifsiz sıcaklık. Ne güzeldi.
Düşünüyorum da, işte bu koroya katıldıktan sonra akordiyon aldım. Akordiyonun sesi büyüledi beni. Öğrenmeye başladım.
O değil de, ya şimdi korodan ayrılıp solo söylemeye karar verirsem? Ya sahneye çıkmaya heves edersem? Abartırım... Korkuyorum kendimden:))
