Kasım ayının 24'ü Öğretmenler Günü ya hani... Hah işte... Geçen ay... Kasım'ın 23'ydü. Dedim ki:
- Kardeş, söyle... Öğretmenler günü bahanesiyle, hangi armağanı alayım sana, şahane bir öğretmen kardeşsin diye?
Devrik devrik sorduğum soruyu duyunca gülümsedi. Gülüşünde öyle tatlı, öyle sevecen bir ifade vardı ki... Bilirsiniz ya... O en kızkardeş hali... İçim eridi... Cevabını bekleyemedim:
- Dile benden ne dilersen, deyiverdim.
Daha cümlem dudaklarımdan henüz dökülmüştü ki, tereddütsüz ve de hatta soluksuz cevap verdi:
- Tehlikeli Oyunlar'a götürsene beni!
Takdir edersiniz ki, tepkim şöyleydi:
- Hoppala!...
Ne bileyim? Yeminle böyle bir şey isteyeceği hiiç aklıma gelmedi. Pat diye söyleyiverdi. İyi ama... Gösteri hafta içi... Ertesi gün iş var... Hadi benim kendi işim... Kardeş ise öğretmen. Sabah erkenden iş başı yapacak. Ayrıca benim gece İstanbul'da kalmam gerekecek. Planda ertesi gün iş toplantım var. Kardeşin illa dönmesi lazım. Gece yarısı otobüse binecek, geri dönecek. Kolay mı? Yorulacak. Bıdı bıdı bıdı... Söyledim... Olsun. Razıydı. İstiyor. Olmazsa da başka bir şey istemiyor.
Du bi... Ben... Erdem Şenocak'ın olağanüstü performansıyla sahneye koyduğu bu tek kişilik gösteriyi geçen yıl seyretmiştim. Evet... Seyretmiştim... Seyretmiştim de feci etkilenmiştim. Sahiden müthişti. İkinci kez seyreder miyim? Elbette seyrederim.
Ayrıca kardeşim istiyor. Ne dilersen dile, dedim. Yüreğindekini samimiyetle söyledi. Hemen kolları sıvadım. İki bileti kaptım. Biri bana... Biri kardeşe... İşte zamanı geldi. Bu hafta kardeşimle Tehlikeli Oyunlar vakti:)
