Vay arkadaş. Nasıl paralamışım seni. Vah sana yazık sana canım ya... Hiç esirgemeden dağ tepe nasıl da kullanmışım. Heey! Seninle kaç yıldır beraberiz kim bilir? Bileklerimi keserim, en az on yılı çoktaaan devirmişizdir.
Beraber yürüdük biz bu yollardaaa, beraber ıslandık yağan yağmurdaaa, diyerek kucaklayasım var ayakkabılarımı, desem abartıyorsun, demeyeceğinizi bilmeliyim ey okur.
Gönül rahatlığıyla, utanmadan, göğsümü gere gere benimle yıllanan her şeyi çok seviyorum demeyi becermeliyim. Eşyalarımı yıllarca kullanıp vakti gelince vedalaşmayı bildiğimi söylemeliyim.
Bu parçalanmış ayakkabılarım benim nazarımda, yürüdüğüm yolların simgesidir mesela... Asıl mesele, o yollarda yürürken nasibimi almayı becerebildim mi? Birilerine yeterince değebildim mi, güldürebilmeyi, paylaşmayı, sevmeyi öğrenebildim mi? Ne bileyim, cesareti bulaştırabildim mi, umudu çoğaltabildim mi?
Ayakkabılar yolun hakkını vermiş besbelli. Ya ben, haybeye yol almamışımdır di mi? Eğer boşa adım attıysam var ya, ayakkabılara değil, vah bana yazık bana vallahi.
Aaa! Şimdi yüreğimi dinledim. Yok öyle darlanmak. Elbette yolun, ayakkabılarımın hakkını vermişimdir. En azından elimden gelenin gayretinde olmuşumdur illa ki.
Tamam. Du bi... Size Riff Cohen'i dinleleteceğim. Şarkının sözlerinin çevirisi videonun altında. Okumanızı rica edeceğim.
Hah. Tamam... İyi aklıma geldi. Şimdi Riff Cohen'in J'aime'i eşliğinde, emektar ayakkabılarımla dans ederek kendisine veda edeceğim.
