29 Mayıs 2016 Pazar

Doğaya Bakıp Bir An İçin Olsun Düşünmek...


"Duruyordu yaşlı kazık denizler ortasında.
 Susuz kalmıştı bunca suyun bolluğunda. 
 Yosun bağlamış yılların anısıyla...
 Düşünüyor, düşünüyordu da bir türlü
 Bir anlam bulamıyordu orada duruyor oluşuyla..."

(Bir vakitler bir ağacın dalı olan yaşlı kazık, birileri tarafından kesilmiş, hiç tanımadığı denizin bu yerine getirilmiş, isteği dışında getirildiği bu yerden başka bir yere gidememiş, denizin içinde kazık olarak varlığını devam ettirmiş,  yıllar içinde tüm gövdesini yosun kaplamış, görünmez olmuştur. Gelip geçen onu fark edemez. Çarparlar. Biri de balıkçının kayığıdır.)

Balıkçı: Bu kazığı da kim koymuş buraya?
Yaşlı Kazık: Gerçekten bilmiyorum. Buraya kendi isteğimle geldiğimi sanmıyorum. Kim tarafından ve niçin getirildiğimi anımsayamayacak kadar yaşlıyım. 
Balıkçı: Bari şu sakal gibi uzamış yosunlar her tarafını kaplamamış olsaydı, seni görebilirdim. O zaman da sana çarpmazdım.
Yaşlı Kazık: Ama yosunların üzerimde büyüyüp büyümeyeceğine ben karar vermiyorum ki!
Balıkçı: Ya kim karar veriyor?
Yaşlı Kazık: Bu bir doğa yasası...
Balıkçı: Hım... Çok ilginç; oysa ben kendi sakalımı kedip kesmeyeceğime kendim karar verebiliyorum.
Yaşlı Kazık: Çünkü sen insansın...


Karl Ewald / Yaşlı Kazık öyküsü

9 yorum:

  1. Çok güzelmiş gerçekten ❤

    YanıtlaSil
  2. Güzel bir öyküymüş. O değil de özledik be Rick reis :)

    YanıtlaSil
  3. Yanıtlar
    1. Evet Dostça, hayat ilginçlikten ibaret:)

      Sil
  4. :) Okumaktan yorulmadığımsın:)

    YanıtlaSil
  5. "Kendi sakalını kesip kesmeyeceğine karar verebilme" durumuna erişebilmek biraz zaman alıyor.....

    YanıtlaSil