11 Aralık 2017 Pazartesi

Gitmek Mi Kalmak Mı?


Boğaziçi Üniversitesi ve Psikeist'in işbirliğiyle düzenlemiş oldukları,  Gitmek mi Kalmak mı? Psikanaliz ve Göç adlı  iki günlük uluslararası sempozyum programına tüm merakımla katılmıştım. Göç meselesi uzun zamandır zihnimi meşgul ediyordu. Göçle ilgili okumalar yapıyor, filmler seyrediyordum. Aşağıda  bazılarını listelediğim sempozyumun  başlıkları o kadar ilgimi çekmişti ki, gitmemezlik edememiştim. 

- Yurt dışına çalışmaya giden ebeveyn ve arkada bırakılan evladı birbirine bağlayan tekinsiz hasret...
- Göçte kültürün ve dilin kaybı üzerine psikanalitik düşünceler
- Bir zorunlu göç olarak "ruhsal inziva"
- Coğrafi olarak yerinden olma travması: Anlamak ve iyileştirmek
- Kalmak ya da terk etmek, işte bütün mesele bu...
- Mültecilerin insan yerine konulmaması: Sürgündekilerin çilesi
- Koltuktan divana... Divandan skype'a..
- Göç eden kadın: Yeni kimliğe doğru bir yolculuk
- Göçe sosyolojik yaklaşımlar: Türkiye örneği
- Gitmeden önce gitmek üzerine düşünmek mümkün müydü?
- Göç ve travmanın psikanalitik odadaki izleri
- Freud yapıtı güncel travmalara yönelik bize ne öneriyor?
- Ana İlahe'nin göçü
- Kendinden sürgün
- Ölüm kapıdayken düşünmek

Sempozyumun ilk günüydü. İlk günün ikinci kahve molasındaydık. İnsanlar guruplar halinde  muhabbet edip  kahvelerini içiyorlardı.  Çoğu meslektaştı ve birbirlerini tanıyorlardı. Konuşmacılardan biriyle yan yana düştük. Kendisi değerli bir hoca ve terapistti.  Göz göze geldik. Selamlaştık. 
- Psikiyatrist misiniz? diye sordu.
- Yoo. Değilim, dedim.
- Psikolog musunuz yoksa?
Cevap vermedim. Başımı sallayarak hayır dedim ve usulca yanından uzaklaştım. Acaba niye sigortacıyım, diyemedim. Birdenbire oraya ait değilmişim korkusu yüreğime yerleşti. Sanki herkes bana bakıyor,. sanki herkes benim onlardan biri olmadığımı düşünüyordu. Toplum içinde kendini  "öteki" gibi hissetmek ne fena bir histi.  Anadilimi konuşan insanlarla bir arada olmama rağmen tuhaf bir tedirginlik ve utanç içindeydim. Suçluluk, yabancılık, hatta sürgün hissi duymaya başlamıştım. Travmaya dönüşmeden  sempozyumdan çekip gitmeli miydim? 

Bir el omuzuma dokundu. Döndüm.  Az önce konuştuğum hocaydı... Gülümsedi.
- Kahve molası bitti. Şimdi benim sunumum var. Yoksa dinlemeyecek misiniz  beni, dedi.
Kendime geldim. Gülümsedim. 
-  Hocam, muhabbetimiz yarım kaldı kusuruma bakmayın. Mesleğimi sormuştunuz ya hani... Sigortacıyım. Sizi tüm merakımla dinleyeceğim, dedim.
- Hahha! Harikasınız! Ne iyi yapmışsınız, gelmişsiniz, dedi.
Birlikte merdivenlere doğru koştuk.  O sahnede yerini alırken, ben  salondaki kalabalığın arasına daldım. 

8 yorum:

  1. iyi ki gitmişsin o sempozyuma ne güzel olmuş

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sahiden şahane oldu Demir Somyanın Altı:)

      Sil
  2. Büyük ihtimal orada konuya yabancı bir tek sen vardın, memur olmasaydım
    bir de ben olabilirdim. Böylesine bilgili insanları dinlemeyeli yıllar oluyor.
    Göç kavramı son yıllarda hız kazandı. Göçün her türlüsü zor ama
    bir savaş sırasında olan çok korkunç. bunun psikolojik anlamda
    incelenmesi yüzyıllarca bitmez herhalde.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bakma benim abartılı yazıma Buketcim, o sempozyumda benden başka meraklılar illa vardır. İlgilenen herkese açıktı çünkü. İstanbul Psikanaliz Eğitim Araştırma ve Geliştirme Derneği'nin şahane çalışmaları var. Mesela Moda Sahne'de sinema akşamları düzenliyorlar.
      Bak link koyayım... http://www.psikeistanbul.org/pg/sinema

      Bana göre göç meselesi çok mühim. Her ne sebeple olursa olsun, bile isteye bile göç edilse... Çok çarpıcı, çok etkileyici, çok acı, çok zenginleştirici, çok yönlü... Sadece mekan olarak göç değil insanın kendi içindeki göçleri de kapsayan muazzam bir mesele.

      Sil
  3. Ben seninle orada yan yana oturma ihtimalini sevdim :))))) Hayır gitmedim ama gidebilirdim. Olabilirdi öyle bir şey. Bir gün yollarımız kesişecek inanıyorum buna. :)

    YanıtlaSil
  4. Yanıtlar
    1. İyi ki gitmemişim ama... Çok zevkli geçti çünkü:)

      Sil