Ben Sana Mecburum, Attila İlhan
Vay arkadaş! Günler akıp gitmiş. Hayal Kahvem'e tek satır yazmamışım.
Yazmadım ama yeminle boş geçirmedim. Her şeyin vakti zamanı vardır demezler mi? Şimdi bir şey yazmak için olabilecek en güzel anmış mesela. Olamaz mı? Eee. Neler neler yaptım, bir özet geçeyim öyleyse:)
Bir yıl sonra ilk kez sinemaya gittim.
Contemporary İstanbul Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı'nı gezdim.
Yen açıldığını öğrendiğim Hasanpaşa- Kadıköy'deki Gazhane Müzesini gezdim.
Bahçesinde iki küçük kafe var. Gazhane'nin ilginç binaları gölgesinde kahvaltı yapıp, kahve içmeye gidilebilir.
"Birdenbire kapı açıldı. Orta boylu, toplu, yuvarlak çehreli, güzel, derin bakışlı bir adam içeriye girdi. Herhangi bir mesleği namus ve haysiyetiyle kabul edecek genç bir adamdı bu. İyi ve otoriteli bir memur olabileceği gibi, sekiz asır cemaatimizin bel kemiği olan, o temiz işçi ve rahat vicdanlı zanaatkarlardan biri de olabilirdi. Hususi hiçbir istisnası yoktu. Temiz traş olmuş, temiz giyinmişti. İlk işi fesini çıkarıp masaya koymak oldu. Saçları sonuna kadar, olduğu gibi ikiye taranmıştı. Güzel tombul işçi elleri vardı."
Yahya Kemal Beyatlı'nın görüntüsünü gugılladım. Ahmet Hamdi Tanpınar'ın, hocasının görüntüsünü sözcüklerle ne şahane resmettiğini anladım.
Şu ev fotoğraflarının tatlılığına bakar mısınız lütfen? Resim değil. Gerçek evlerin fotoğrafları bunlar.
Manuel Pita, Lizbon'da yaşayan, yapay zeka, bilişsel sistemler ve ağlar üzerine çalışan bir bilim insanıymış. 2012 yılından itibaren fotoğraf sanatçılığına merak sarmış, çektiği fotoğrafları Japonca'da samimi çocuk anlamına gelen Seijkko rumuzuyla sosyal medyada paylaşmaya başlamış.
Manuel Pita'nın ailesi Portekiz'in bir kasabasında yaşıyormuş. Bir yaz ailesine doğru yola çıkmış. Çocukluğundan beri gördüğü, yaşlı bir doktorun yaşadığı bir ev o gün çok farklı görünmüş. O gün eve baktığında kendine dışarıdan bakıyormuş gibi hissetmiş. Kendini koskocaman mavi gökyüzü altında yalnız evler çizen bir çocuk gibi görmüş. Yanlız evlerin duygularını yansıtan fotoğraflar çekmeye niyetlenmiş. Dünyanın her yerinde denk geldiği bu tip evlerin izini sürmeye başlamış. Bu fotoğraf serisine "Yalnız Evler Avcısı" adını vermiş.
Bayıldım ne yalan söyleyeyim. Acaba bizim memlekette bulabilir miyim ki? Çünkü kollarımı sıvadım. Durur muyum? Ben de yalnız evler avcısı olmaya niyetlendim:)
"merhaba fıstıklar. az önce zihnimde çocukluğumdan kalma bir hayal belirdi. unutmuşum... her ayın 21'i annemin günüydü. arkadaşları bizim eve gelirdi. annemin her daim değişik boy ve renklerde fiskos sehpaları olurdu. servis yapılırken o sehpalar tek tek çıkarılır teyzelerin yanlarına konurdu. teyzeler hem sehpaların üstündeki çayları içer, annemin özenle hazırladığı yiyeceklerden yerler, hem fiskos fiskos muhabbet ederlerdi:)
sonra tabaklar, bardaklar toplanınca, sehpalar tekrar iç içe geçirilerek yerlerine konurdu. fiskos sehpası denmesi ne hoş di mi? hem o günleri hem annemin fiskos sehpalarını hatırlamak hoşuma gitti."
Önce ne abimden ne kardeşimden cevap gelmedi. Boş durmadım. Fiskosun tam anlamı neydi, diye gugılladım. "İki ya da daha çok kişi arasında geçen, başkalarının yanında ama onların duymayacağı biçimde, gizli ve alçak sesle konuşma."
"Fiskos ne hoş kelime" dedim kendi kendime
Annemin:
-Fiskosu çekiver Saime teyzenin yanına kızım, diye sesi kulağımda çınladı.
O esnada abimden bir mesaj geldi:
- Ona fiskos demezler güzelim, zigon derler.
Ardından kardeşim:
- Ne günlerdi... Annemin hem zigon hem fiskos sehpaları vardı, diye yazıverdi.
"hoppala. sahi mi?"
Meğer iç içe geçen sehpalara zigon, tekli yuvarlak sehpalara fiskos deniyormuş, iyi mi?
"evet ya... haklısınız... unutmuşum. hatırladım şimdi." diye yazdım.
Annemin ruhuna rahmet, abimle kardeşime kalp gönderdim. Onlar da bana iki kalp gönderdiler. Bizim fiskos buracıkta bitti. Herkes işine gücüne döndü.
Yerimden kalktım. Pencereden dışarıya baktım. Ağaçtan iki yaprak düştü. Bir kedi uzun uzun gerindi. Bulut kaydı. Güneş ortaya çıktı. Sıcağı bal gibi yanağıma damladı. Bunu kendime bir işaret saydım.
Abim ve kardeşimle fiskoslaşmam annemi sevindirdi, annem beni öpüp gitti diye hayal ettim. Yanağıma usulca elledim. Hey! Sıcaktı.
https://unsalunlu.com.tr/category/klasikler/
Raymond Carver'ı, Katedral adlı kitabında yer alan öyküleriyle tanıdım. Halis öykü bulmanın çok zor olduğunu iyi bilirim. Bu öykülere var ya, tek kelimeyle bayıldım. En kısa zamanda anlatmalıyım. Geç oldu. Yarın pazartesi. İyisi mi, bu kitabındaki öykülerinin ilk cümlelerini yazmakla işe başlayayım...
"İşten arkadaşım Bud, Fran'le beni akşam yemeğine çağırdı." - TÜYLER
"Wes o yaz Şef adında, tedavi görmüş bir alkolikten, Eureka'nın kuzeyinde mobilyalı bir ev kiraladı." ŞEF'İN EVİ
"Sandy'nin kocası üç ay önce işten çıkarıldığından beri kanepeden kalkmamıştı." MUHAFAZA
"Strazbourg'da üniversitede okuyan oğlunu ziyaret etmek için yola düşen Myers, birinci sınıf vagonda Fransa'yı kat ediyordu." KOMPARTIMAN
"Kadın cumartesi öğleden sonra arabayla alışveriş merkezinden pastaneye gitti." KÜÇÜK, İYİ BİR ŞEY
"Benim bir işim vardı, Patti'ninse yoktu." VİTAMİNLER
"J.P ile ben, Frank Martin'in içkiyi bırakma tesisindeki ön varandadayız." NEREDEN ARADIĞIM
"Kadının adı Miss Dent'ti ve o akşamın ilk saatlerinde bir adama silah doğrultmuştu." TREN
"Caryle zor durumdaydı." ATEŞ
"Minnesota plakalı eski bir steyşın vagon, pencerenin önündeki boş park yerine giriyor." AT BAŞLIĞI
"Şu kör adam, karımın eski bir arkadaşı, geceyi bizde geçirecekti. " KATEDRAL
"Çölde
Bu gün hep arazide koşturup durunca, eve gitmeden önce kahve molası vermek istedim. Yumuşak adımlarla köşedeki kafeye doğru ilerledim. İlk güz rüzgarı tatlı tatlı esmekteydi. Rüzgârın tenimi üşütmesi hoşuma gitti. Bu esinti, daha bir kaç hafta önce nasıl değişik tat veriyordu. Sıcaktı. Yakıyordu. Şimdi… Sonbaharda farklı. Artık serin esiyor. Diriltici. Önümüz kış. Kimi zaman dondurucu olacak. Sertleşecek. Bazan önünde ne varsa peşi sıra sürükleyecek.
Mevsimler, hayatlar gibi kendi mecralarında akıp gidiyor, diye düşünerek yürümeyi sürdürdüm. Omuzlarıma uzadığından beri saçlarımı artık hiç toplamıyorum. Yürürken esintinin ritminde saçlarımın dans etmesini, kimi zaman yüzüme doğru uçuşan saçlarımı tek elimi enseme sokarak arkaya ittirmeyi, mutlulukla alınan her nefesi, sağlıkla atılan her adımı, özgürce dolaşmayı, bilmediğim yepisyeni duygularımın varlığını keşfetmeyi seviyorum. Bir zamanlar böyle miydim? Bana hüzün veren her durumda dünyanın sonu geldi diye düşünürdüm. Gene olmuyor mu? Oluyor elbette. Ama o eski günleri iyi ki yaşamışım diye düşünüyorum. Size bir şey söyleyeyim mi? Anılar acı bile olsa beyaz tülbentlere sarılıp saklanmalılar. Sonra ömrün farklı mevsimlerinde çıkarılıp merhem niyetine hayata sıvanmalılar.
başlangıç olarak
ne alırdınız acaba?
-neler var menünüzde…
masum bir
ilk aşk
var mı
mesela
NOT
film karesi/rezervuar köpekleri'nden
cümleler/metin üstündağ'ın bir delinin beyanı'ndan
