17 Haziran 2011 Cuma

Kahve Molası - Sinemada Oynadığım Farzetme Oyunum1 - "Meşhur Soğuk Suphi"



Eski huyumdur. Çocukluğumdan beri  insanları seyretmeyi severim.  Bu huyum sayesinde can sıkıntısı diye bir şey bilmem. Aynı bir sinema perdesine bakar gibi mütemadiyen insanları seyredebilirim. Kim olduklarını, neler düşündüklerini tahmin etmeye girişmek hoşuma gider. Özellikle sinemaya gittiğimde oynadığım "farzetme" oyunum vardır. Film başlamadan önce, sinemanın loşluğunda kendilerini oturdukları koltuğa rahatça bırakan seyircileri belli etmeden seyrederim. İnsanların suretlerinde kitaplarda okuyup  hafızamın kuytu çekmecelerine kendiliğinden yerleşmiş irili ufaklı roman kahramanlarının izlerini  sürerim. Bu benim için anlatılmaz heyecan verici bir oyundur. İnsanların görüntülerinden çok iç dünyalarını görmek, duygularına erişmek isterim. Sinemanın o efsunlu loşluğunda etrafıma bakınırım. Bu insanların kim bilir ne sırları, ne korkuları, ne huzursuzlukları vardır diye aklımdan geçiririm.  En son sinemaya gittiğimde sağ ön tarafta  oturan   yaşlı adamın  o tuhaf huzursuzluğu ve asabi duruşu, bana onun Orhan Pamuk'un Masumiyet Müzesi adlı romanında anlattığı "Meşhur Soğuk Suphi" olabileceğini düşündürdü.  Yüzünün sadece sol yanını  görebiliyordum. Dikkatlice baktım. Evet kesinlikle oydu. Hayal etme çarklarım derhal çalışmaya başladı.  Gördüğü bütün kibrit  kutularını alıp  biriktiren biridir, diye aklımdan geçirdim. Eğer gitsem, evinde odalar dolusu kibrit kutusu bulabilirdim. Karısı onu bırakınca böyle olduğunu farzettim. Tam bunları aklımdan geçirirken adam oturduğu yerde huzursuzca kıpırdandı. Etrafına ürkek gözlerle baktı. Sol elini  ceketinin cebine soktu.  İnanmayacaksın biliyorum ama usulca cebinden çıkardığı elinde, bir kibrit kutusu vardı. Dünyanın en önemli işini yapıyormuş gibi kibrit kutusuna dikkatle baktı. Tam o anda sinemanın  ışıkları karardı. Film başladı. Ben "Meşhur Soğuk Suphi" olduğunu farzettiğim adamı unuttum. Beyaz perdenin  o muazzam illüzyonuyla usulca filmin mecrasına  aktım.


9 yorum:

  1. Bu yazında biraz da beni anlatmışsın çünkü ben de insanları çok incelerim hatta onlara balon çıkarıp :) konuştururum,kendimce haklarında hikayeler yazarım.Bazen dalar giderim ,cafelerde otururken etrafımdaki seslere karşı algılarım hep açıktır,dinlemesem de duyarım.Hayal gücü ne güzel birşey:))
    Bu arada Amelie 'ye bayılırım...Teşekkürler
    Baykuş gözüyle-Natali:)

    YanıtlaSil
  2. Ne güzel bir oyunmuş bu. Hayatın telaşına o kadar kaptırmışım ki kendimi başkalarını düşünmediğimi farkettim yazında :(

    YanıtlaSil
  3. İlginç bir oyun bu aslında,Aynı zamanda okuduklarının icinde kaybolmuş gibi oluyorsun.
    peki kim roman kahramanı kim gerçek karışıyormu bazen ?

    YanıtlaSil
  4. iade-i ziyaret e,bir kahve molasına geldim.

    YanıtlaSil
  5. müthiş bir doğal gözlem_iç dünyayı araştırma durumu=)buna gözlem_Kapsamlı Gözlem_Yoğun Gözlem de diyebiliriz..aslında sessiz sinema da diyebiliriz..sessizlik bazen herşeydir=)

    YanıtlaSil
  6. Güzeldi..Gözlem sağlıklı iletişimin ve sosyal uyumun bir parçasıdır.

    YanıtlaSil
  7. En büyük filim hayat ..enbüyük sinema kainat değilmi zaten zaten. O küçücük odalara neden giriyoruz. Gözlemlerimizde erişemediğimiz parçaları görmeye..tanımadığımız insanların hayal gücüne ulaşmaya değilmi.

    YanıtlaSil
  8. Vildancığım pazartesi günü bir ara seninle aynı film de kahve içmece oynayalımmı..sevgiler :)

    YanıtlaSil
  9. @ Mahmure, neden olmasın:)

    @ Dilek, çok haklısın:)

    @ Şeytanın "Yaz" Dedikleri, o halde gözlemlerimi yazmaya devam edeyim:)

    @ Rüzgar, sessizlik bazen her şeydir:)

    @ Mehtap, hoş geldiniz:)

    @ Otuzundan Sonra, yok karışmıyor. Tavsiye ederim. Deneyin:)

    @ Küçük Mucizem, Alis Harikalar Diyarında'nın yazarı Lewis Caroll'un bir sözü vardır: "Genellikle yüzlerdir farketmeden geçtiğimiz.":)

    @ Natali, müşterek davranış ve duygularımız olduğunu öğrenmek ne hoş:)

    Teşekkür ederim:))

    YanıtlaSil