Biraz Ordan, Biraz Burdan

Öyle şeyler yazıyorum ki bloğumda, "tuhaf" bakmıyorsunuz değil mi bana? Sürekli yeni hayaller kuruyorum, okuduğum ve beğendiğim enteresan önerilerde bulunuyorum. Kimi zaman bir ömür içinde bir hayat niye, farklı hayatlar yaşasaydık nasıl olurdu diye sorguluyorum, kimi zaman da birbirlerinin zaaflarına sahip olmayanlardan bir yardımlaşma ağı oluşturmak fikrini sahipleniyorum. Misal, biliyorum ki ikna kabiliyetin benimkinden iyi, bir müşteriye teklifimi kabul ettireceğim ama o gün berbat bir ruh halindeyim, kendime güvensizlik zaafım var; sen giriyorsun devreye ve sen hallediyorsun işi. Böylece o gün kendimi hırpalamaktan kurtuluyorum. Ben de para konusunda iyiyim misal, rahat konuşabiliyorum para konularını, senin para deyince yüzün kızarıyor, para istemeye utanma zaafın var, ben hallediyorum patrondan zam isteme işini. Arada iyi olmaz mıydı böyle bir "abra kadabra" durumu? Keşke olsa... Biliyoruz ki mümkün değil hayal... Olabilse keşke denilen farklı durumlar! Böyle hayal etmeyi bile çok gereksiz görenler var. Ne olacak yani,ne var? Sevgili Dostlar, insan hayal ettiği müddetçe yaşar:)

Kitaplar ve yazarlar çok önemli. Bazen sevdiği yazarın, fanatik okuyucusu olabiliyor insan. Aynı bir futbol takımının gözü kara taraftarı olmak gibi mesela. Biri maçlarını kaçırmıyor takımının, diğeri yazılarını veya kitaplarını okumadan yapamıyor sevdiği yazarının. Biri kar,kış, rüzgar, çamur demeden tüm karşılaşmalarına gidiyor takımının, diğeri pahalı, ucuz, kısa, uzun demeden tüm dergi yada kitaplarda izini sürüyor sevgili yazarının.Her ikisinde de bir vazgeçememe, özleme, yolunu gözleme, söz söyletmeme, sahiplenme, hülasa aşırı tutku durumu var. Siz bir yazarın takım tutan fanatik taraftarı gibi okuyucusu oldunuz mu hiç?Uzun zamandan sonra yazmışsa hele, özel bir törenle ve büyük bir özenle yazdıklarını okur musunuz? Takımını çılgınca tutan taraftarlar gibi, sevdiğiniz yazarın ve onun yazılarının tutkulu okuyucusu olmak ve yazılarını hakkını vererek itinayla okumak çok keyiflidir aslında. Bir insan yaşamı boyunca, ya takımının ya yazarının yada ilgi duyduğu bir şeyin fanatik taraftarı olmalı bence. Kimi zaman abartmalı duygularını abartabildiğince. Fanatik taraftar, gol atınca takımı kanatlanıp uçmalı, gol yiyince ise salya sümük ağlamalı. Bir okuyucu sevdiği yazarın yazısını okurken, her satırınının ritminde yazarıyla dans ettiğini hissedebilmeli yada yazmadıysa uzun zaman sevdiği yazar, içini efkar kaplamalı ve derin bir iç çekmeli. Koşulsuz bir sevgi durumu bu...Yaa, bilmiyorsanız eğer, bilin işte...Böyle yaşayanlar var... Duygularını abartmaktan hoşlananlar:)

Yada ne bileyim konserde "İlk şarkı senin, ikinci benim!" diyen insanlardır bunlar misal, şarkılardan fal tutarlar.Yanağa kondurulan minik bir öpücüğü ihtimal, dünyadaki pahalı hiçbir armağana satmayanlar, kitapçı kapatılıp yerine banka açıldığını görünce, kitap kolilerinin üzerine oturup göz yaşı akıtanlar, sevindiği şeyler azaldıkça hüzünlenenler, seyrettiği filme yada okuduğu kitaba ağlayıp hislenenler, aynı espriye aynı anda kahkaha ile gülebilen arkadaşlara sahibim diye sevinenler, bir anın çok önemsediği fotoğrafını buzdolabı kapağına yapıştıranlar, arkadaş bloglarına komik yorum yazmayı marifet sayanlar, dilenci çocukla göz göze gelince para vermemeye kıyamayanlar, leziz bir yemek yerken telefon edip sevdiklerine "Ben ne yiyorum biliyor musun, sen çatla!!" diyebilenler, artık eskiyi hatırlatmıyor hiçbir şey diye iç çekip efkarlananlar, kaç yaşına gelirse gelsin şaşırtmaktan ve şaşırmaktan hoşlananlar, araç sürerken radyoyu açtığında,çok eski bir şarkı duyup içine ılık hazin bir şey akanlar, üstüne de "Nedir şimdi bu? Nedir bu durumum?" diye kendini çözmeye çabalayanlar, arkadaşına "Bu yıl fiyakalı bir hata yap, sonradan güleceğin!" şeklinde teklifte bulunanlar, rüzgarın tenini ısırdığını hissetmeyi, yaşadığına delil sayanlar,"Ben buyum!" ayağım yere değer, başım bulutlarda dolaşır!" diyebilenler.... Var Dostlar böyle insanlar! Aranızda yaşıyorlar. İflah ve islah olmaz hayalperesttir onlar... İdare ediverin arada bu insanları olmaz mı? Anlamaya çalışın durumlarını...Bugün de böyleyken böyle işte arkadaşlar... Biraz ordan... Biraz burdan... Hayattan...

Sakın Sen Kuşlara Uyma!

Eğer "Görünmez mi olmak, yoksa uçmak mı istersiniz diye size sorsalar, nasıl cevap verirdiniz?" Ben kesinlikle "uçmayı" tercih ederdim. Rüzgardan hafif olduğumu hissederek, kanat çırpma durumunu...Araba kullanmayı sevdiğim halde, istediğim yere havalanarak gitmeyi... Dünyayı kuşbakışı izlemeyi... Bulutların arasında dolaşmayı...Rüzgarı bünyemde hissetmeyi... "Melekler Şehri"(City of Angels) filminden bir sahneyi hatırladım şimdi. Nicholas Cage,Meg Ryan'a melek olmayı anlatıyor ve kanatlardan bahsediyor;"Rüzgarı yüzünde hissetmezsen kanatlar neye yarar? " diyordu. Bazen çok özeniyorum kuşlara... Niye özeniyorum ki, kimi zaman insanlar da uçarlar. Hem de kuşlarla kıyas bile edilmeyecek irtifada!

Neyse, ayağımı şöyle bir basayım yere ve bugünü anlatayım size. Tüm gün büyük bir iş koşturması ardından benim küçük kızkardeşi aradım. "Haydi kardeş, hazırlan!" dedim telefonda.
"Hayrola abla, selam bile vermeden bu ne acele, hem de nereye?" dedi. "Sana sürpriz kardeş !" dedim. "Yola çıkacağız ve uçacağız birlikte..." "Yanımıza "sevda"yı alacağız bir de!" "Neee?" dedi.
"Kardeş, Yaşar'ın konserine iki biletim var. Haydi kaç artık evden!" dedim. Durdu bir an. Sessizlik kapladı tüm evreni! "İnanmıyorum yaaa!" dedi. "Kanatlanıp iniyorum merdiveni!"
Hahha! Benim kardeş var ya Yaşar'ı duyduğunda, unutuyor evdekileri. Balık burcudur kendisi. Hep romantik,hep duygulu... Yaşar'ın şarkılarına feci halde tutkulu:)

Bazı şarkıcılar sadece isimlerini kullanırlar ya haklılar galiba. "Yaşar Günaçgün konserine gidiyoruz "deseydim benim kardeşe, sanki hissedemezdi aynı romantik hisleri, öyle değil mi?
Eger kuşları ve uçma eylemini tercih ediyorsam, o halde kuşlar ve uçmayla ilgili tüm şarkılar da ayağımı yerden keser doğal olarak. Yaşar konserinde "Kuşlar"ı söylerken kanatlanıp uçuyorduk kardeşle nerdeyse:)) Şöyle bir baktım konserdeki seyircilere... Aman Allahım, o ne? 500 kişilik salonun tamamı kızlar neredeyse! Nasıl coşmuşlar Yaşar'ın şarkılarıyla! Toplasaniz 20 erkek var ya da yok... Onlar da put gibi oturuyorlar... Hatta yanımdaki çocuk hem sürekli saatine bakıyor, hem de kız arkadaşı duramadıkça yerinde homurdanıyordu... Niye bu erkekler romantik şarkıcıları sevmiyorlar:))

Yol... Yola Çıkmak... Yolda...

1611 de İstanbul'da doğan, iyi bir öğrenim gören, Kur'an'ı ezbere bilen ve sarayda görev alan Evliya Çelebi, arkadaşlarının aksine o kadar çok gezi arzusu duymaktadır ki, bir gece rüyasında Muhammed Peygamber'i gördüğünde, "Şefaat Ya Resulullah!" diyeceğine, heyecan ve şaşkınlıktan "Seyahat ya Resullullah!" der. Denk gelir ve demek ki Allah tarafından kabul edilir ki duası; meşhur gezilerine başlar. Zaten Seyahatname'si de bu rüyayı anlatması ile başlar. Önce İstanbul ve çevresini gezer. Daha sonra İstanbul dışına çıkar ve tam elli yıl boyunca Osmanlı İmparatorluğu sınırları içerisinde yer alan hemen hemen her yeri durmadan dolaşır durur. Değişik ve ilginç yerler görür, yeni insanlarla tanışır hatta savaşlara katılır. En son gittiği Mısır'da 1683 yılında vefat eder. Gezdiği gördüğü yerleri, tanıdığı insanları, yaşadığı olayları tarih ve yer belirterek, kendi uslubunca, kimi zaman alaycı bir dille, Türk Kültür Tarihi ve Gezi Edebiyatı konusunda önemli bir eser olan ünlü "Seyahatnamesi"ne aktarır.

"Bundan 20 yıl sonra yapamadığın şeyler seni yaptıklarına nazaran daha çok üzecek. O yüzden çöz halatları. Güvenli limanlardan uzaklara yelken aç. Rüzgarı yakala. Araştır. Hayal et. Keşfet!" Bu sözleri Tom Sawyer'ın Maceraları, Prens ve Dilenci, Küçük Prens ve Sokak Çocuğu'nun ünlü yazarı Mark Twain 18oo lü yıllarda söylemiş.

Şimdi artık günümüze dönelim. İki Yeşil Su Samuru, Kumral Ada Mavi Tuna adlı romanlarıyla ve Benim Adım Mayıs, Ayın En Çıplak Günü, Karayel Hüznü gibi öykü kitaplarıyla çok sevdiğim yazar Buket Uzuner'e gelelim. Yazarın son iki kitabını okurken, eski keyfi ve lezzeti almadığımı hissetmiştim. Üzülmüştüm. Yazarın "Yolda" diye yeni bir kitabı çıkmıştı. Kaç kez kitapçılarda göz göze geldik bu kitapla. Hiç ellemedim. Sadece baktım. Bakıştık öylece uzaktan. Bugün yolum gene kitapçıya düşünce, dayanamadım. Kitabı elime aldığımda, Buket Uzuner'in sanki eski kitaplarının kokusunu hissettim. Sevindim. Buket Uzuner çok gezen bir yazar. Bu kitabında seyahatleri sırasında yanında oturan yabancıların anlattıkları arasından en gizemli,tuhaf ve lezzetli yedi tanesini hikaye etmiş. Ayrıca her hikayenin sonuna da her hikayenin geçtiği coğrafyaya özgün birer yemek tarifini kitaba eklemiş. Yazara katılıyorum " Tıpkı kokular gibi tatlar da anılarımızı harekete geçirirler." Hayatımızda hiç Honolulu'ya gitmeyecek olabiliriz. Ama eğer hem Honolulu birinin hikayesini okur, hem yemeğini yersek damağımızda da Honolulu'yu ziyaret etmiş oluruz. Böyle düşünmüş yazar.. Kitabı bugün aldım ve okumaya başladım. Mutlaka verdiği tariflere göre yemek yapmayı deneyeceğim. Sonra da düşündüklerimi yazacağım.

Hani yazımın başında Evliya Çelebi'nin rüyasından bahsetmiştim.Buket Uzuner bu kitabını yazmadan önce Gabriel Garcia Marquez'in "On İki Gezici Öykü" adlı kitabını okumuş ve bu kitaptan çok etkilenmiş. Çok tuhaf! Marquez kitabının giriş bölümünde aynı Evliya Çelebi'nin ünlü Seyahatnamesi'nin giriş bölümünde yazdığı gibi bir rüyasını anlatmaktaymış. Marquez rüyasında kendi cenazesini görür. Yakınları ve arkadaşlarının katılımıyla danslı ve eğlenceli bir tören düzenlenir ve törenden sonra herkes mezarlığı doğal olarak terk eder. Anlar ki bir tek kendisi oradan bir yere ayrılamaz. Rüyada derin bir hüzne kapılır. Sonra bu kitabı yazar. Avrupa da yaşayan Latin Amerikalılar'ın başlarına gelenleri masalsı ama sert bir anlatımla,herbiri bir Avrupa şehrinde geçen on iki hikayede anlatır. Meğerse "Yolda" nın yazılmasının müsebbibi Marquez'in rüyasından sonra yazdığı bu kitapmış. Kitapların ve yazıların büyülü gücüne inanmak lazım öyle degil mi? Bazı insanlar "Çingene Ruhlu" olurlar. Gitmek, yola çıkmak, yol kelimelerinden hoşlanırlar. Ben de bunlardan biriyim. İlla eylem olarak yapmam şart değil, düşünmem bile beni heyecanlandırabilir.Kitaplarla, kelimelerle de yola çıkabilirim,yola koyulabilirim,yolda olabilirim... Buket Uzuner'in "Yolda" adlı kitabıyla az sonra "Marakeş"e doğru yola çıkacağım. "Çöl intikamcıdır. Asla vazgeçmez ve asla unutmaz! Bazen yüzlerce yıl bekler ama sonunda mutlaka öcünü alır. Bu yüzden akrebin anavatanını çöl zannedenler vardır." Diye bir alıntı ile başlıyor Marakeş'e tren yolculuğum. Yolculuğun sonunda da Fas'a özgü bir pilav ve yahni çeşidi olan"Sebzeli Tajin Kebabı ve Kuskus" yapacağım.

"Gezginler, şairler ve yalancılar,işte aynı anlama gelen üç sözcük!"
Mark Twain'in 1800 lerde söylediği gibi yalandan da olsa "rüzgarı yakalıyalım", " hayal edelim", "araştıralım" ve "keşfedelim"... Yalan değil ki... Her şey kitaplarla mümkün!!

Maddi Manevi Her İşinize Bakılır

Bir önceki yazımda Ece Temelkuran’ın bir yazısını hatırladığımı söylemiş, “Niye bir ömür eşittir bir hayata?” sorusunun cevabını düşünelim demiştim. Şimdi yazarın diğer önerileri ile devam ediyorum. Yeni teklif şu; hep aynı bedende ve hep aynı kafayla hayatı sürdürmektense, arada bazı durumlar için dublör kullansak mesela. Sevgilinizden ayrılacaksınız da söyleyemiyorsunuz. Zam isteyeceksiniz patronunuzdan yada sizin yapmakta sıkıntı duyacağınız bir durum var. Çağırıyorsunuz dublörünüzü ve “Action!” film devam ediyor. Bu sahneler sizsiz, dublörünüz tarafından çevriliyor. Nasıl hoş değil mi?

Devam ediyor yazar, şuna benzer bir şey diyordu; hayatınızın bazı sıkıcı bölümlerini taşerona vermeye ne dersiniz? “Maddi manevi her işinize bakılır” şeklinde bir iş bu. Bazı şeylerin akılda tutulması, kimlere nasıl davranılacağının hesap edilmesi, akrabalara nezaket telefonlarının açılması yada film festivaline bilet almak için uzun kuyruğa girilmesi gibi mesela… Sizin yapmak istemediğiniz bu işeri anlaştığınız taşeronunuz yapıyor sizin yerinize, ne dersiniz?

Hatta “hayat değiş tokuşu” nasıl olurdu diye devam ediyordu yazar. Sorunlarınız zaaflarınızdan kaynaklanıyorsa, bir başkasının da öyle zaafları yoksa, sizin sorunlarınızı daha kolaylıkla çözebilir. Siz de bir süreliğine onun yerine geçeceksiniz ama. Canınız sıkıldığında da yine eski hayatınıza geri döneceksiniz. Neşenizi bulacaksınız. Böyle bir hayata ne derdiniz?

Yada hayatlar evler gibi olsa keşke der yazar. İstediğinizde kapısına kilit vurup dışarıya çıkacaksınız ve selam veren tanıdıklarınıza “ben bir süreliğine ben değilim, kendim de tatildeyim” diyeceksiniz.
Benim hoşuma gitti bu durumlar biliyor musunuz? Hayal etmeyi seven bir bünyem olduğu için okuyunca keyiflenmiştim. Ama siz “Çok karışır işler, girmeyelim böyle olaylara” diyebilirsiniz. Yazar yazısını şöyle bağlıyordu zaten; “Son derece mantıklı olan,aslında herkese de pekala iyi gelecek bu öneriler yine kabul edilmeyecek. İnsanlık böyle tuhaf bir şey işte. Herkes illa kendinde kalacak, kendine sahip olacak,kendine yapışacak,”kendi olacak”. Ne demekse? İnsan, kalabalık bir şeydir oysa. Bazı kalpler ana-baba günü…”
Bu gün de böyle işte… Sevgiyle..

Bir Soru ve Bir Film

Okuduğum bir yazısında Ece Temelkuran"Niye bir ömür eşittir bir hayata?" diye soruyordu. Yazı "birisi" olmanın ne kadar sıkıcı bir şey olduğundan bahsediyordu. Ömür boyu hep aynı kişi olmak ve hep o kişi gibi davranmak. Oysa insan istediği zaman keşke başka birinin yerine geçebilse, onun hayatını yaşayabilse, öyle görkemli bir hayat yaşaması şart değil sadece farklı bir kişi olabilse. Mesela Barselona'da uzun ve gizli hikayesi olan bir kadın, Londra'da çapkın bir genç adam, Prag'da kürk şapkalı orta yaşlı bir kadın, İskoçya'da çok zengin olacağına inanan bir serseri, Roma'da bir deli, bir yük gemisinin burnunda bir Afkanlı kadın mesela... Bütün bunları,hepsini birden bir ömürde yaşasaydı insan daha iyi olmaz mıydı diye soruyordu. Daha iyi olabilir miydi bir ömürde birkaç hayatı yaşamak sizce?

Bu yazıyı okuduğumda, seyrettiğim bir film gelmişti aklıma. "Yıllar Sonra" yada orjinal adıyla " Sommersby" adlı film. Amerikan iç savaşının son günlerindeyiz. Jack Sommersby (Richard Gere), sekiz yıllık savaş ve esaretin nihayetinde evine dönüyor. Karısı Laurel (Jodie Foster) bu kadar yıldan sonra kocasındaki değişiklikler karşısında şaşkına dönüyor. Çünkü kocası fizik olarak aynıdır aynı olmasına ama davranışları başkalaşmıştır. Kocasının nasıl bu hale geldiğini sorgulamaya başlıyor. Konuyu tam anlatmak istemiyorum. Sadece şu kadarını ipucu olarak veriyorum. Filmin konusu yukarıda yazdıklarımla ilgilidir.

Bir ömür bir hayata eşit olmasaydı ve biz birilerinin yerine geçiyor olabilseydik, o kişilerin yaşayacağı tüm olumsuzlukları da kabullenmemiz gerekecekti tabii ki, öyle değil mi? Her hayat güllük gülüstanlık değil ki!...

Kendini Ihlamur Ağacı Olarak Hissetmek Gibi Mesela!

Son günlerde çok sevip,vazgeçemeyip, bir tutkuya dönüşünce yazma isteğim, büyük ustalardan misaller veriyorum. İşte bakın demek istiyorum, böyle bir şey yazmak sevdası, sanki bir çeşit gönül yarası... Dün Sait Faik "Yazmazsam çıldıracaktım." diyordu. Bugün ise Edip Cansever'i konuk edeceğim kendi yazılarıyla bloğuma... Hani her gün yazma gayreti içindeyim ya... Hatta aynı gün birden fazla yazı yazarsam ve atlarsam daldan dala muhtelif konulara... Olur olur... Olur a! Demek istiyorum ki sakın şaşırma... Yazmak bir nevi müptelalık veya bir nevi hastalık galiba... Bu nedenle yazarlardan misaller vermek istiyorum. İhtiyacım var mahçubiyet duygumu yatıştırmaya...

Bakın ne diyor Edip Cansever "Yazmak"ile ilgili:

"Yazmak istiyorsun ya,yazmak yani, kolay mı sanıyorsun bunu? Neyi yazmak, niye yazmak, nasıl yazmak demiyorum.Yazmak yalnızca. Çok yapay bir şey! Ve yazmak üzerine yazılan her şey,sanki bu yapaylığı gizlemenin bir yolu. Bir şir yazıyorsun; ne demek bir şiir yazmak? Bir şeyi duydun,düşündün,bunu başkalarına iletmek istedin. Olacak iş mi bu. Biz bir şeyi güzel bulduk mu kendimize saklarız onu;kimseye vermek,bölüşmek bile geçmez alımızdan. Ama şiire gelince.. Olmuyor,bir yapaylık var bana kalırsa. Kendimizi tarif etmekten hoşlanıyor muyuz yoksa? O zaman da sıradan bir insanla ozanı ayıran nitelik ne?

Bence bir anlamı var yazmanın; dünyaya yazmak biçiminde çıkmak. Sanki bir yazı makinesi gibi. Gördüğün, duyduğun,düşündüğün vb. durmadan harflerini oynatıyor senin. Kaçınamıyorsun. Ya doğal bir şey bu, ya da hastalık. Ne olursa olsun gerçeğin ta kendisi. Bir ıhlamur ağacı gerekir mi dünyaya? Ihlamur ağacı olmasaydı olmaz mıydı? Bilmem. Ama var ıhlamur ağacı. İnsanın bir "yazmak" olarak olması gibi. Akarsu da var,kayanın içine gömülmüş bir zümrüt de. Yazmak, insan olarak biçimlenmiş bir edim.O kadar ki -ve inan buna-sen yazmasan bir başkası yazacaktı yazılması gerekeni. Bir Dostoyevski olmasaydı bile, Karamazov Kardeşler yazılacaktı gene de. Ben böyle düşünüyorum. Böyle düşündüğüm için de kızmıyorum kendime,yapay bulmuyorum yaptıklarımı ve yazdıklarımı. Hatta yazmazsam kötülük yaptığıma inanırdım. Bir ıhlamur ağacını kesmekle, kendimi yazı yazmaktan alıkoymak aynı şey. Yada ıhlamur ağacının olmasıyla benim olmam anlam bakımından farklı değil. Bundan sonrası ayrıntılar..."

Böyle diyor işte büyük şair Edip Cansever. Bir Sait Faik ve bir Edip Cansever'le kendimi mukayese etmem mümkün değil. Cüret edebilir miyim? Asla! Ben demek istiyorum ki "yazmak" böyle bir sevda işte; dedikleri gibi bir şey. Kendini ıhlamur ağacı olarak hissetmek gibi mesela!...

Yazmazsam Deli Olacaktım!

En sevdiğim mevsim güz ve peşi sıra gelen kış, artık bana el sallayıp veda ediyorsa... Hani doğa pembe beyaz baharlıklarını alelacele giyiyorsa... O zaman Sait Faik düşmeli aklıma...Selam vermeliyim şimdi "Bir insanı sevmekle başlar herşey." diyen bilge insana... Hele son günlerde "Yazma, bu kadar yazma bir daha!" diye kendi kendime söz verip, bir türlü kendime verdiğim sözü yerine getiremiyor, kendi kendime mahçup oluyorsam mesela...Sahiden Sait Faik düşmeli aklıma mutlaka! Ne der büyük yazar kitabında:

"Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da hırstan başka ne idi ? Burada namuslu insanlar arasında sakin ölümü bekleyecektim. Hırs hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütüncüye, kağıt kalem aldım,oturdum. Ada'nın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım."

Bende de aynı durum var işte... Yazmazsam deli olacağım galiba!..

Her Şerde Bir Hayır Vardır!

Madem geçmişe özlem dolu bir hafta geçiriyorum. O halde iki gündür şakılarını dinlediğim Julio Iglesias, bu günkü blog konuğum olsun!1943 doğumlu diyebilir misiniz bu şarkıcıya? Tam 63 yaşında!..
Julio İglesias başarılı bir atletizmciyken, öğretimine de devam etti ve Madrid Complutense Üniversitesinde hukuk eğitimi aldı. Real Madrid’in kalecisiyken, bir trafik kazası geçirdi ve bir buçuk yıl yarı felçli gibi yaşadı. Bu arada kendini müziğe verdi. “Her şerde bir hayır var!” sözüne inanmak lazım. Eğer o kaza olmasaydı, kadife sesli İspanyol şarkıcının o harikulade şakılarından mahrum kalacaktık öyle değil mi? Her otuz saniyede bir dünyanın herhangi bir yerindeki radyolarda onun şarkıları çalıyor. Kendisini yıllar önce, Efes’te canlı dinleme şansına nail olduğum Julio İglesias, bu hafta şarkılarını dinlediğim yoldaşım anlayacağınız. Şu anda bu yazıyı yazarken Crazy’yi dinliyorum. Peki La Cumparsita’ya, El Amor’a, Momentos’a veya Manuela’ya ne diyeceksiniz? Of of of!! Ya Hey veya Gozar la Vida… Beni kendimden geçirir…Bu müzikleri dinlerken, dünyanın sonuna kadar araç kullanabilirim… Peki oğlu da şarkı söyler, hani Enrique İglesias diyenleriniz vardır bilirim. Ama söyler misiniz, babası dururken oğlunu kim dinlemek isteyebilir?!..

Haydi Köfte Yiyelim!

Birkaç gündür köyümden uzaktaydım. Evli evine köylü köyüne diyerekten bugün Değirmendere'ye vardığımda,ilk iş olarak hem yüreğimin hem de midemin götürdüğü yere gittim. Nereye mi? Değirmendere meydanına gelin diye adres tanıtımına geçeceyim diyorum ama meydan bırakmadılar ki ortada. Nedir bu belediyecilerin her yeri doldurma gayretleri anlamıyorum gerçekten. Sanki benim duymadığım bir ses bu insanlara diyor ki:" Ey adamım her yere bina kondur. Boş alan bırakma sakın!" Nasıl bir dünya görüşüdür bu bilmem! Neyse ozaman şöyle başlayayım sözüme,Değirmendere merkezine geliniz. Hani eskiden çınarlık meydanı denilen yere... Önünüzü denize alınız ve sola doğru bakınız. Sol tarafta Değirmendere'nin deresi akar. Peki değirmen nerede diye sormayınız,zira değirmen olmadığı gibi dereye de bin şahit lazım dere demek için,incecik bir su akıyor işte kumunu sere sere...
Bu derenin diğer yakasında "Meşhur İnegöl Köftecisi Muhittin Usta" diye bir tabela göreceksiniz.
İşte bugün köfte yiyeceğim yer Muhittin ve Mine Potok çiftinin birlikte işlettikleri minik, sevimli köftecimiz!

Aslen dedeleri Yugoslavya'dan göçen Rumelili Muhittin Usta, babadan elini devralmış, 50 yıllık köfteci. Babasını eski Gölcüklüler çok iyi biliyorlar. İsmi diğer Dayko Usta. Okadar güzel ev yemekleri yaparmış ki Dayko Usta anlata anlata bitiremez eskiler. Hemen bir porsiyon köfte, bir piyaz istedim. Muhittin Usta'nın güzel eşi Mine, ben bir porsiyon köfte deyince gördüm ki tebessüm etti. Niye? Bir porsiyon derim önce, sonra dayanamam bir daha isterim. Biliyor beni eski müşterisiyim. Bir de yanında kırmızı biberli acı sos mutlaka. Türk mutfağında okadar köfte çeşidimiz var ya neden her birinin lezzeti farklı? Misal, şimdi yediğim İnegöl köftesi, hele ustasının elinden çıkmışsa, hele bir de güleryüzle sunulmuşsa, insanın damağında harikulade bir tat bırakıyor! Siz siz olun köfte ve piyaz üzerine, mutlaka sütlü ve bol cevizli kadayıf tatlısı yemeyi sakın unutmayın Muhittin Usta'da! Her zaman olduğu gibi önerdiğim lokantaya gidersiniz eğer, benim için mutlaka bir tavşan kanı çay için olur mu? Lütfen!!!

Adres : Meşhur İnegöl Köftecisi "1960'dan bu güne"
Muhittin Potok
Çınarlık Meydanı - Dere Sok - No:1
Değirmendere/Kocaeli
Tel: 0 262 426 90 94

Eskiiii Şarkılarrr

Bu gece Zurich Sigorta'nın acenteleri için düzenledigi gala gecesinde, İstanbu Gelişim Orkestrası vardı. Garo Mafyan, Attila Özdemiroğlu, Uğur Başar, Asım Ekren ve Neco... Bu eski kurtlar üç saat olağanüstü performans sergilediler. Hep eski şarkıları söylediler. Beatles-Yesterday, Tom Jones-Dalilah, Oscar Harris-Alta Gracia, Demis Roussos- Paloma Blanca, Frank Sinatra-Stranger in the night, My Way daha neler neler... Bunlar kesmedi beni odaya gelince uygun bir yol izleyip youtube girdim. Önce ....



Cat Stevens'ın My Lady D' d'arbanville şarkısı aklıma geldi. Hemen onu buldum ve dinledim. Bu da kesmedi... Hep eskilere gittim ve kimi mi dinledim?



Adamo'nun Tomba La Neige şarkısını dinlemek istedim. Hani aynı müziğe "Her yerde kar var, Kalbim senin bu gece " diye şarkı sözü yazılmış ve Ajda Pekkan söylerdi. Ozamanlardan bugüne severek söylediğimiz şarkının Fransızcasını Adamo'dan dinlerdik. Bu gece de dinlemek istedim ve dinledim... Böylece çoook eskilere gittim. Nerelere mi? Anlatacağım. Ama şimdi çok uykum geldiiii... Sonraaaa.... Amaaa....Son olarak ... Son olarak bir de şeeeyy dinlemeliyim....Ne mi?

Müsadenizle bir de Bob Marley dinlemeliyim... Önce No Women No Cry dinledim.... Evet işte böyle... Ardından da Could you be loveeeeed! ... Owww! Uykum kaçtı bu müzikle... Sabah uçağım var... Nasıl uyuyacağım şimdi? Peki başa romatiklere döneyim bari dedim... Döndüm geriye... Çoook gerilere! Nereye mi? Bakın anlatacağımmmmm!!!! Şöyleeee.......

Çocuk Olsam Beleklere Belensem

İnsan kuş misali. Sabah İzmit’teydim. Şimdi kısa bir uçak yolculuğundan sonra, az önce Belek’e vasıl oldum. Gelmeden önce “Belek ne demek?” diye kafama takmıştım ama çok işim vardı araştıramamıştım. Şimdi yerleştim ya otele. Hava şahane, dışarıya çık, dolaş biraz değil mi? Yada muhabbet et, diğer acentelerle... Yoo! Kafama takıldı bir kere. Zaten öldürürse beni bu her şeye olan merakım öldürecek. Neyse. Baktım ki belek, beşiğe konulan yatak demekmiş. Hatta aşık Veysel’den bir alıntı var:”Çocuk olsam beleklere belensem” diye. Kırk yıl düşünsem aklıma gelmeyecek bir anlamı varmış meğerse. Ayrıca tabi ki Belek, Antalya’nın Serik ilçesine bağlı turistik bir belde.

Belek, Marmaris gibi on binlerce yılda oluşmuş doğal bir koyda veya Kapadokya gibi milyonlarca yılda oluşmuş olağanüstü harikalar arasında yada Bodrum gibi daha önceleri medeniyetler beşiği olmuş bir yerde değil de bataklık, balçık ve ormanlık bir arazi üzerine kurulmuş. Yani mevcut bir güzelliğin üzerine inşa edilmemiş de, ortada böyle bir yer yokken 80’li yıllardan sonra kurulmuş. Çabuk gelişmiş,altyapısı iyi programlanmış,iyi politikalar uygulanmış ve yurt dışı tanıtımı iyi yapılmış. Türkiye ilk golf merkezi Belek’te kurulmuş.

Önceleri her şey plan dahilinde ilerlerken, basiretsiz müteahhitlerin el atmasıyla ve yerel yönetimlerin hırsları sebebiyle,iğrenç renklere boyanmış villalar,yazlıklar,yan yana dizilmiş siteler, oteller mantar gibi çoğalmaya başlamış. Böylece bir ulusal kaynağımızın da kıymetini bilemez ve koruyamaz olmuşuz. Yol üzerinde sayısız “Satılık villa”, “for sale”, “kiralık yazlık” tabelaları görmek mümkün.

Memeleketimizdeki bu başıbozukluğa kim dur diyecek merak ediyorum doğrusu. Şimdi ben bu dert edinmemle, bu akşam nasıl eğlenebilirim? Mümkün mü? Bu durumda dikkat çekiyorum ve neden hüzünlü görünüyorsun diye sorduklarında ne cevap vereceğimi bilemiyorum. Of, işte böyle…

İhtiyaçlar ve İstekler

TEGV gönüllü öğretmeniyim ya bugün gene küçük arkadaşlarımla birlikteydim. İki saat resim yaptık, konuştuk,şarkı söyledik, oynadık. Haftada bir gün iki saat, bu miniklerle olmak hoşuma gidiyor. İnsanın küçükken neler bilmediğini hatırlıyorum. Sanki şu anda bildiğimiz herşeyi, içgüdüsel olarak biliyormuşuz gibi geliyor. Oysa iki çocuk büyütüm. Doğumdan itibaren öğrenmenin ve öğretmenin ne zorlu bir süreç olduğunu çok iyi bilmeliyim. Galiba insan o günleri unutuyor. Altı yedi yaşındaki çocukların neleri bilmediğini hatırlamak şaşırtıyor. Hoş bir duygu bu. Benim yaşımdaki bir insan için, en güzel duygulardan biri şaşırmak çünkü!

Ayakkabı bağlamak, düğme iliklemek, ıslık çalmak, adını yazabilmek, makas kullanabilmek ne büyük bir maharetmiş meğer. Bu gün ilk olarak el işi ile başladık. Ortada renkli kalemler, yapıştırıcı, makas. Önlerine konulan kağıtlardaki içi boş yaprakları istedikleri renklerle renlendirecekler, sonra kesecekler ve başka bir düz kağıt üzerine çicek şekli vererek yapıştıracaklar. Yaprakların içlerini doldurmak, boya kalemlerinin uçlarını açmak, sonra asıl zorluk tek tek bu yaprakları kesmek, Allahim ne zor bir iş bu minik insanlar için! Ama nasıl keyifle yapıyorlar. Bu arada bilmece soruyorum ben de boş durur muyum? "Biz biz idik, biz idik, 32 kız idik, ezildik,büzüldük,iki duvara dizildik. Bilin bakalım ne olabilir?" "Kız" diyorlar, "duvar" diyorlar. "Diş" demek akıllarına gelmiyor tabi.. Bir kaç kez tekrarlıyorum bilmeceyi arada. Artık biliyorlar "Diş". Hani onların bu yaşlarda ağızlarından dökülen dişler!!

Bu hafta "İhtiyaçlarım ve İsteklerim" günün konusu. Neler bizim ihtiyaçlarımız, neler olmadan yaşayamayız? Soruyorum: "Yemek yemesek yaşayabilir miyiz?" "Hayııııırrr!", "Su içmeden yaşayabilir miyiz?" "Hayyyıııırrr!" "Giysimiz olmadan dolaşabilir miyiz?" "Hayııır!" "Peki bir de isteklerimiz var ya hani... Mesela çukulata, kalem, silgi, sakız, kalemtraş vs... Bunlar olmadan yaşarız degil mi? " (Oysa ben çukulatasız yaşayamam!.. ) Demek ki neymiş ihtiyaçlarımız onsuz yaşayamayacağımız şeyler, isteklerimiz ise arzu ettiğimiz ama onsuz yaşamamız mümkün olan şeylermiş. "Peki hani bazen bizde olan şeylerden başkalarında olmaz ve bizde fazla olanı ihtiyacı olana veririz değil mi? Buna yardımlaşma denir hani...Mesela arkadaşınız kalem getirmeyi unutmuş, sizden istiyor. Sizde de fazla kalem var. Verirsiniz değil mi?" Kimi "Eveeeet!" diyor. Kimi "Hayııır!" diyor. Samet: "Ama öğretmenim Ahmet hep unutuyor. Vere vere bıktım!" deyince hepimiz gülüyoruz. Ahmet mahçup gülümsüyor.

Hızlı Kısır

Bu akşam kısır yapmak istedim.Of of of! Şöyle bol limonlu, bol sumaklı,baharatlı ve nar ekşili şahane bir kısır. Bezgin bezgin oturmadım, üşenmedim,biri yapsa da getirse diye beklemedim, ahlamadım, oflamadım, dayanamadım,kalktım, yüreğimin götürdüğü, nefsimin buyurduğu yere gittim. Nereye mi? Tabi ki sevgili mutfağıma! "Merhaba!" dedim ve girdim. Baktım benim erzak dolabıma. Dedim ki ona: "Selam, eğer varsa biraz kısırlık bulgur alabilir miyim acaba?" Bu benim erzak dolabım var ya, okadar şekerdir ki tipi. İki camı var üst tarafında, iki incecik tülle gizli. Neden? Çünkü, büyüklerimden öyle öğrendim ben. Dolabın içinde ne kadar erzağım var kimseye gösteremem. Olmaz! Alan var,alamayan var. Bizde adet böyle. Sahip olduklarını sergilemeyeceksin, marifet gibi herkese!.. Çok ayıp!

Hemen bulguru yıkadım bol suda. Tabi ki tanelerini şefkatle okşaya okşaya. Hemen aldım bir kaba, yıkadıktan sonra. Üzerine birer yemek kaşığı domates ve biber salçası ekledim. Karıştırdım hepsini hemhal oldular birlikte.Üzerlerine döktüm kaynar suyu. Bulgur sever sıcak suyu. Bu onun banyo sefası salça kardeşleriyle birlikte. Üstüne kapattım kapağını ve bıraktım yalnız başına salçalı bulguru. Şöyle bir rahatlasın,kendini bıraksın diye. Hemen dörtbeş sap yeşil soğan ve maydanoz doğradım ince ince. Bir limon sıktım. Bulgura baktım. Çekmiş suyunu. Toz karabiber, kırmızı biber, fesleğen,tuz... Amma illa sumak.. illa sumak... Sumaksız kısır asla düşünemem. Limon ve halis zeytinyağı mutlaka. Bu akşam canım nar ekşili kısır istedi. Nar ekşisi de ekledim. Hepsini şöyle bir harmanladım sevgiyle. En son incecik kıyılmış maydanoz ve yeşil soğanları ekledim. Bir daha kaşıkla çevirdim karıştırdım hepsini. Hani benim salatamın özelliği neydi? En son karıştırmalı deli gibi biri. Öyle karştırdım ben de. Tüm içindekiler iç içe girdiler. Lezzetler birbirleriyle dans ettiler. Aman Allahım bu güzellik ne? Bir kaşık aldım ağzıma çaktırmadan. Off! Lezzeti fevkaladenin fevkinde!...

NOT: Şimdi ben hızlıca kısır yaptım.Hem yedim hem de bloğuma yazdım. Ayıp olmadı değil mi? Canı çeken var, çekmeyen var! Hımm! Bilmiyorum ki!

Sil Baştan

"En yakın tarihli hatıralarınızla başlayıp,geriye doğru gideceğiz. Her hatıramızın duygusal bir özü vardır. Ve o özü yok ettiğinizde,hatıra bozulmaya başlar. Yarın sabah hedef alınan tüm hatıralar yok olmuş olacak. Uyandığınızda yok olan bir rüya gibi. “





Bu sözler “Enternal Sunshine of the spotless mind” yani Tükçe isimiyle “Sil Baştan” adlı filmden bir alıntı… “Onu aklından çıkardın,peki ya kalbinden?” 2005 en iyi senaryo Oscar’ı alan bu film benim en sevdiğim filmlerden biri ve bugün önce gözüme,sonra elime değdi. Yüreğime değdirmek için, tekrar seyretmek istedim ve seyrettim.



Jim Carrey ve Kate Winslet’in başrollerini oynadığı ve enteresan kurgusu ile şahane bir aşk filmi. Konusu şöyle : Joel ve Clementine birbirinden çok farklı yapıda iki sevgilidir. Fırtınalı bir ilişkileri vardır ve ayrılırlar. Clementine, bir hafızadan anıları silme merkezinde, Joel’le ilgili tüm anılarını sildirir. Bunu duyan Joel de aynı işlemi kendine yaptırmak,yani aklından Clementin’le ilgili tüm anıları sildirmek ister. Zira onu düşündükçe çok acı hissetmektedir. Joel bu işlemi yaptırırken,pişman olur ve anılarını sildirmekten vazgeçer. Ama silme işlemi devam etmektedir. Bu durumda, Clementine ile olan anılarını, hafızasının en gizli yerlerine saklamak ister. Mesela utanç dolu anılarının arasına ki ulaşamasınlar kendilerine…



“Unutkanlar çok şanslıdır çünkü hatalarının acısını çekmezler.” Nietzsche

Haydi Köfte Yiyelim!

Müdavimi olduğum lokantaları,zaman zaman bloğumda yazmak istiyorum. Köfteyi çok severim. Şöyle bir düşünüyorum memleketimin ne çok köfte çeşidi var. Çiğ köfte,tükürük köftesi, kadınbudu köfte, patates köfte, ekşili köfte, sulu köfte, kuru köfte,şiş köfte,salçalı köfte,tavuklu köfte,hamsili köfte, terbiyeli köfte, İzmir köftesi,Tekirdağ köftesi,Rodos köftesi, İnegöl köftesi, Akçaabat köftesi, Sultanahmet köftesi bir kalemde aklıma gelen köfte çeşitleri. Siz Türk mutfağı olarak bukadar köfte çeşidine sahip olacaksınız, sonra gençleriniz elin hamburgerine talim edecek. Ne fena bir durum bu! Oysa bilmeliler bunları. Hepsi köfte ve her köfte çeşidinin ayrı bir lezzeti,nefaseti var. Hiç biri diğerine benzemez. Yenmez mi bunlar? Hem de nasıl yenirler! Hele benim gibi iştahı yerinde olanlar, nerelerde köfte yemeliler çok iyi bilirler!

Benim şimdi anlatacağım köfte Selman Usta köftesi. İzmit'te Bekirpaşa Karakolu'nun arka ara sokağında, minicik bir lokanta. Camekanında "Kebepçı Selman" yazar. İçeride sadece 5 masası var. Eğer öğlen saati giderseniz nasıl doludur bir bilseniz. Üstelik de İzmit'in en şöhretli zatı muhteremlerini burada görebilirsiniz. Yıllardır giderim Selman Usta'ya, tabaklarını bile değiştirmedi. Her şeyi aynı. Memleketimizde her şey okadar vefasızca değiştiriliyor ve marifetmiş gibi yenileri konmaya çalışılıyor ya, ben ısrarla hiç değişmeyen yerlere gitmeyi severim. Bir de Selman Usta gerçek bir köftecidir. Köfte dışında isterseniz sadece biftek, pirzola, bonfile yiyebilirsiniz. Başka bir şey yok! Bu özelliği de benim için çok önemli. Herkes bildiği işi yapsın, öyle değil mi?

40 yıldır köftecilik yapar Selman Usta. Aslen Makedonyalı. Selman Usta'nın en büyük özelliği güler yüzü ve tatlı dili. Müşterisini aileden gibi görür, ne isteyeceğini bilir, pratiktir. Lokantaya girdiğinizde yüzünde güller açan ifadesiyle masanıza sizi yerleştirir. Hemen bir güveç kasede yoğurdunuz ve piyazınız gelir. Ardından da hiç beklemeden köfteler. Bir de acı sos ve acı biberler. Eğer benim gibi severseniz, ızgaralanmış domates ve yeşil biberler. Hele o taş fırından çıkan çıtır çıtır ekmekler. Aman Allahım parmaklarınızı yersiniz! Tatlı çeşidi de tekdir. Sadece kadayıf okadar. Eğer siz de benim gibi bir köfte severseniz,Selman Usta'nın köftelerinden mutlaka denemelisiniz. Üzerine benim için, tavşan kanı bir bardak da çay içiniz! Afiyet Olsun!

Önemli not- Pazar günü çalışmaz. Bu özelliğini de çok severim. Her şey çalışmak demek değil ki aileye de önem verilmeli! Öyle değil mi?

ADRES : Kebapçı Selman
Turan Güneş Cad. Şimşek Sok. Bekirpaşa/İzmit Tel: 0 262 324 92 74

"Baş"lı Deyimlerle Bir Deneme

Bıçak kemiğe dayanmıştı a dostlar! Bıçak kemiğe dayanmıştı sahiden! Nedir bu çilem? Hergün sabah kalk, çocuğu,eşi besle; gönder okula,işe. Sonra yemeği koy ocağa. Ben de çalışıyorum ama kime ne?Başına vur,ağzından lokmasını al bir insan olunca ben, başlarına taç etmeyecekler ya beni, yerden yere vuracaklar işte böyle!.. Keşke baştan savma iş yapmayı becerebilsem... Nerdeee? İlla her gün evi baştan aşağıya silmem gerkiyor.Bu hep ablamın başının altından çıkıyor. Yoo! Ablamı severim,yanlış anlaşılmak istemem. Ablamın başımın üstünde yeri var. Ama ben küçükken alıştırmış bir kere. Kendisi temizlik hastasıdır da üzerinize afiyet! Korkuyorum bu temizlik koşturması bir gün benim başımı yiyecek. Temizlik ve yemek. Bitse. Sonra da doğruca işe. Gün boyunca inanın başımı kaşıyacak vakit bulamıyorum. Üstüne bir de ofise misafir gelmiyor mu?Yumuşak yüzlüyümdür, işim var deyip de, başımdan da savamıyorum kimseyi... Gelenlerin çoğu ev hanımları. Başlarında kavak yelleri esiyor. Bitirmişler ev işlerini, şimdi canları muhabbet istiyor. Başımla beraber, nedemek? Ben de severim kahve eşliğinde muhabbet de işim bitmiyor ki! Ama bu hanımlar var ya başlarına devlet kuşu konmuş bilmiyorlar. Ohh! Ne güzel keyif yapabiliyorlar!.. Başlarına buyruk dolanıyorlar. Ama ben işten güçten baş alamıyorum ki! Hem ev , hem ofis, vallahi ne kafa kaldı ne beyin! Artık başedemeyeceğim. Kaderimin önünde boyun eğmek istemiyorum. Sanki bende bir isyankar ruh başgöstermeye başladı songünlerde. Alıp başımı gitmek istiyorum okyanus ötelere... Evet.. Evett! A dostlar! İsyan edeceğim kaderime ve başımı alıp gideceğim.Ne? Başımdan büyük işlere mi kalkışıyorum? Böyle mi düşünüyorsunuz sahiden? Durduk yerde başımı belaya sokmayayım mı? Bu halim benim başımı mı yiyecek? Hangi düşünceler mi beni baştan çıkarıyor? Bu yaştan sonra başıma bir hal mi gelebilir?Hiç umrumda değilsiniz a dostlar, hiç umrumda değilsiniz! Arkamdan istediğiniz kadar başbaşa verin ve beni çekiştirin! Başımı alıp gidiyorum ! Hemen!...Şimdi... Haydi bana! Baş!.. Baş!..

NOT: Deyimler Sözlüğü'mden bu kez "BAŞ"ile ilgili deyimlerle bir deneme yazdım. Buradayım. Başımı alıp bir yere gitmedim. Hanım hanım oturuyorum. Merak Etmeyin!

@ Bilmece @

Eğer hem Fenerbahçe'li hem de Kocaeli'li iseniz, Fenerbahçe 1 Kocaeli 1 sonucunda kendinizi nasıl hissedersiniz?!..

Masum Değiliz Hiç Birimiz!

Açtığım beyaz büyük zarfın içinden çıkan, antetli kağıtta: “ İl Kadın Girişimciler Kurulu Üye’si olarak seçildiniz. Toplantımıza davetlisiniz.” diye yazıyordu. Bu cümleleri okuduğumda iki sebepten rahatsızlık hissettiğimi hatırlıyorum. Neden “İl Girişimciler Kurulu Üyesi” değil de “İl Kadın Girişimciler Üyesi” oluyor muşum? İkincisi benim onayım alınmadan nasıl böyle bir kurula seçilirim?

Sonra düşündüm ve karar verdim ki, ne olursa olsun bu davete icabet etmem en doğrusu olacaktı. Gittim. İyi ki gitmişim. Şimdi şehrimdeki benim gibi kendi işlerini kuran, onları tanımaktan memnuniyet duyduğum, şahane girişimci kadınlarla birlikte gönüllü işler yapıyoruz. Yaptığımız işler hep kadınlarımızın girişimciliğini arttırmak, önlerindeki engelleri kaldırmak, girişimcilik ruhlarını ortaya çıkarmak ve desteklemeye yönelik çalışmalar.

İnsan haklarına saygı duyulan bir ailede ve ortamda yaşıyorsanız eğer, kadınların ciddi sıkıntılarından bihaber olabilirsiniz… Yada fazla ehemmiyet vermeyebilirsiniz. Kadınların çilesinin, sadece mizah dergilerinin yada sinema veya tiyatroların öyküsü olabileceğini düşünen kişilerin bile mevcut olması mümkündür. Eğer meleketimizde çeşit çeşit kadın dergileri, muhtelif kadın dernekleri,televizyonda bangır bangır kadın programları, kadın matineleri hatta kadından sorumlu devlet bakanı bile varsa kadınlar daha ne ister öyle değil mi? Demek ki bu memlekette kadınlar için her şey düşünülmüş işte!

Eğer duruma bu aynadan bakarsak, ülkemizin kadınlar için güllük gülüstanlık bir cennet olduğu düşünülebilir. Oysa ,maalesef durum hiç de göründüğü gibi değil. Türkiye’de her 3 kadından 1’inin şiddet mağduru ve her 5 kadından 1’inin okuma yazma bilmediğini öğrenmenin insanı çarpması gerekiyor. Bu nedenle bloğumda zaman zaman AÇEV'de gönüllü öğretmenlik yapan arkadaşım Oya Usta'nın yaptıklarını yazmaya, okuma yazma kursuna gelen 18-65 yaş arasındaki kadınlarımızın düşüncelerini aktarmaya çalışıyorum. Okuma yazma haklarından mahrum kalmakla, kendilerini nasıl körden beter hissettiklerini ben kulaklarımla duydum. Bloğuma gözünü iliştirip bu yazıları okur da benim de katkım olur mu diye düşünen kadınlarımız varsa ki olmali, belki kadın destekçilerimiz çoğalır ve bloğumun bu yönle bir faydası olur diye yazmaya çabalıyorum.

Bugün Güldünya Şarkıları cd sini aldım. " Albüm adını, gencecik yaşında aile içi şiddete kurban edilen Güldünya Tören'den almış. Ailesinin istemediği bir gençle birlikte olan Güldünya, İstanbul'da sokak ortasında kurşunlandı. Ölmedi ve ağır yaralı hastaneye kaldırıldı. İki ağabeyi hastaneye gittiler ve Güldünya'nın işini bitirdiler. Sevilecek, koruncacak yaşta böyle bir töreye kurban edilince Güldünya, tüm ezilen,aşağılanan, şiddet görenlere adanmış. Ajda Pekkan'dan, Sezen Aksu'ya, Nilüfer'den Nazan Öncel'e, Zuhal Olcay'dan Rojin'e kadar şöhretli şarkıcılar şarkı söylemişler Güldünya adına tüm şiddet görenler için...

"Amazon Ormanları'nda bir kelebeğin kanat çırpması, Avrupa'da fırtına kopmasına sebep olabilir." se eğer, her bir bireyin şiddeti önlemek adına yapılacak her konuya duyarlı olması ve çaba sarfetmesi gerekmektedir diye düşünüyorum.

Eller günahkar / Diller günahkar / Bir çağ yangını bu bütün / Dünya günahkar /

MASUM DEĞİLİZ HİÇ BİRİMİZ!