"_ Büyükanne acıyı nasıl dindirirsin?
-Ellerinle canım. Eğer bunu ellerinle değil zihninle yapmaya kalkarsan, acını azlatacağına kuvvetlendrirsin.
- Ellerimle mi büyükanne?
- Evet evet... Ellerimiz, ruhlarımızın antenleridir. Eğer onları dikmek, boyamak, pişirmek, yeryüzüne dokunmak ya da toprağa daldırmak için kullanırsan onlar senin en derin yerlerine sinyaller taşır ve ruhun yatışır. Böylece ruhun artık kendisini görmen için sana acı yollamayı bırakır.
- Eller gerçekten bu kadar önemli mi?
- Evet yavrum. Bebekleri düşün. Onlar dünyayı dokunuşlarıyla tanırlar. Ya da yaş almış kişilerin elleri. Onların elleri yaşamları hakkında vücutlarının herhangi bir kısmından daha çok şey anlatır. Elle yapılan her şey kalple yapılır. Çünkü eller ve kalp birbirleriyle bağlantılıdır.... Aşıklar elleriyle birbirlerine dokunduklarında sevgilerini karşındakilerine en yüce biçimde aktarırlar.
- Büyükanne ellerim bu şekilde kullanmayalı o kadar çok zaman oldu ki.
- Onları hareket ettir kızım. Onları hareket ettirip bir şeyler yaratmaya başladığında içindeki her şey onlarla birlikte hareket edecek. Acı geçmeyecek. Ama en iyi eserine dönüşecek. Ve artık sızlamayacak. Çünkü yaptığın işle aslında özünü işlemiş olacaksın. Üretmek ruhu ve zihni besler. "
NOT- Yazı alıntıdır. Kim yazmış bilmiyorum. Acaba Kurtlarla Koşan Kadınlar'da mı geçiyotdu? Şu anda üşendim, araştırmadım:) Fakat yukarıdaki mozaik sehpayı ellerini kullanarak kim yaptı biliyorum😅
Sen farkında olmadan çoktan ellerini kullanmaya başlamışsın :)
YanıtlaSilYaşamdan Yazılar, galiba bazı şeyleri önce ellerimiz öğreniyor, biz sonradan fark ediyoruz:)
SilYıldırım Gürses'in Elller eller şarkısı aklıma düştü, yazıyı okuyunca..Eller önemli.
YanıtlaSilMehtap hafıza hemen nasıl bulup eşleştiriyor di mi?
SilO güzel sehpayı elleriyle emek harcayarak, sevgisini katarak yapana selam olsun.
YanıtlaSilİlmek ilmek içine işlenen özün de farkındayım.
Elinize, emeğinize sağlık.
Teşekkür ederim Makbule. Mozaik gerçekten garip bir yolculuk; başlarken ne çıkacağını bilmiyorsun... renkli camların rotasında akıp gidiyorsun. Şahane:)
SilGaliba benim bu tür bir el becerim yok ya da bir becerimin olup olmadığını anlayacak kadar bir meşguliyet içerisinde hiç olamadım. Ama bu tarz şeyler yapabilenlere hep hayran kalmışımdır :) Özellikle de zihnen ve kalben yorucu zamanlar geçirirken mutfakta daha çok zaman geçirdiğimi fark ediyorum. Aynı şey değil belki ama tam da böyle zamanlarda fiziksel bir meşguliyet ya da uğraşı bulmak şifalı bir yöntem bence de. Bedendeki gerilimi dengeliyor, duyguları düzenliyor.. Bu yazıyı da çok sevdim :) Elinize emeğinize sağlık...
YanıtlaSilAnnabell inan ben de senin gibi düşünüyordum. Galina mesele beceri değil... İnsanın bir şeylere eliyle tutunması... Sanki elle birşeyler yaptıkca beceri kutuları usul usul kendiliğinden açılıyor... Nasıl denir? Denemeden gol olmaz:)) Valla ilk ilgini çeken konuda el sanatına başlamak lazım...
SilÇok güzel bir alıntı günümün ortasına ,kendimi boşlukta hissettiğim bu ana yakışır bir şekilde geldi.Yıllar önce Kurtlarla Koşan Kadınlar"ı okumuştum.Bu cümleler orada mı yazılı hatırlamıyorum ama o kitap ayrıca değerlidir. Her şeyi bize güzel bir kapı ,yol olarak gösterdiği için Ankara"dan sevgiler Hayal Kahvem
YanıtlaSilAaa! Seda... Ne kadar sevimdim anlatamam. Eğer bir nebze iyi hissettirdiysem ne mutlu canıma demeliyim. Teşekkür ederim.
SilOkurken düşündüm, eller sadece biyolojik bir uzuv değil, aynı zamanda bir hafıza aracı gibi. İnsan, zihninde taşıdığı yükü elleriyle dönüştürdüğünde acı bir çeşit üretim sürecine giriyor sanırım. Bunlar aslında insanın en sahici biyografisi. Acıdan eser çıkarmak güzel :)
YanıtlaSilBualıntı yazıya bayıldım Alpirik. Tekrar tekrar okuduğumu ve iyi hissettiğimi hatırlıyorum. Şu anda bilgisayarda elllerimi kullanarak yazıyorum:) Ve du bi... Şimdi yazmayı bırakacağım. Parmaklarıma teker teker öpücük konduracağım:)
SilÇok çok güzel olmuş, harika!!
YanıtlaSilBeğenmene sevindim Pelin Pembesi:)
Sil