Dünyamızda Alpaka diye bir sevimli hayvan varmış. Yeni öğrendim.
17 Kasım 2026 Salı
Kendimi Eylediğim Zamanlar...
16 Kasım 2026 Pazartesi
Eşleşmeye Bağlı:)
Eşleşmeye Bağlı, şu sıralar youtube’da keyifle ve merakla takip ettiğim programların başında geliyor. Kaan Kural ve Orkun Çolakoğlu gibi spor dünyasını, özellikle de basketbolu avucunun içi gibi bilen iki ismin yıllara dayanan dostluğuyla bir araya gelmesi gerçekten şahane bir uyum çıkarmış.
Üstelik konu sadece spor değil ki... Sinemadan müziğe, edebiyattan şehirlere, yemeklerden icatlara, süper güçlerden çizgi roman kahramanlarına kadar akla gelebilecek her şeyi eşleştirip tartışıyorlar.
En İyi İcatlar, Unutulmaz Diziler, En İyi Kötü Karakterler ya da Efsane Film Müzikleri gibi başlıkları görmek bile insanı hemen videoya tıklamaya yetiyor. Bir de iş meyvelere, hamur işlerine veya tatil rotalarına gelince ortaya çıkan hararetli tercihleri ve itirazları var ki, işte o zaman tadından yenmiyor:)
İkili arasındaki tatlı rekabet, kendilerine has mizahları, iddialı savunmaları ve zaman zaman insanı şaşkına çeviren seçimleri... İzlerken bazan onlara sonuna kadar katılıyorum, bazan ekran karşısında hararetle itiraz ediyorum, bazan da, yok artık, bu da elenmez, diye kendi kendime söyleniyorum:)
Kaan Kural ve Orkun Çolakoğlu'nun uyumlu ve keyifli muhabbetlerini çok seviyorum. İyi ki yapıyorlar! ❤️
9 Kasım 2026 Pazartesi
29 Ekim 2026 Perşembe
Vincent Totemi - 2
Ya da maçın en heyecanlı anında, ayak ayak üstüne atmışken takımı atağa kalkarsa, aman uğurum kaçmasın diye maç bitene kadar o ayağı diğerinin üstünden indirmeyenler… Alnını kaşırken takım gol pozisyonuna girdiyse, gol olana kadar alnını kaşımaya devam edenler… Hep aynı koltukta oturmayı, aynı televizyon ekranından maç seyretmeyi uğur sayanlar…
İnsan, tuttuğu takımın kaderini bir tişörte, bir koltuğa, hatta kaşınan bir alna bağlayabiliyor demek ki.
Aklın bir köşesi bunun pek de mantıklı olmadığını bilse de gönül işte… Kendi küçük mucizelerine inanmak istiyor.
Benim de kendime göre böyle tuhaf totemlerim var:)
Ne zaman çok istediğim ama o an için imkânsız gibi görünen bir şeyin hayalini kursam… Üstelik bununla yetinmeyip hayalimi buraya, Hayal Kahvem’e yazsam… Tuhaf şey! Gün dönüyor, harman oluyor; hayat, planlarımın rotasını bir anda değiştiriveriyor... Bir de bakıyorum ki o ne? Hayalim, bir şekilde gerçeğe dönüşüveriyor!
Heyooo! Hayal et, olur elbet! :)


Bu, tablolara uzaktan bakmaktan çok daha fazlası… Işığın, rengin ve müziğin içinde kaybolmak... Sanatın tam kalbinde, bambaşka bir dünyaya yolculuk yapmak.. Hayali bile güzel:)
Şimdi söyleyin, böyle bir gösteriyi duyunca Amsterdam’a gitme hayali kursam, bu hayali Hayal Kahvem'e yazsam...
Şimdi işte buraya yazıyorum. Hayal et, olur elbet diyorum:))
Du bakalım! Aaa!... Sahiden çok merak ediyorum.


26 Ekim 2026 Pazartesi
23 Ekim 2026 Cuma
UGH!...



21 Ekim 2026 Çarşamba
Bedenimizin Özbeöz Evliya Çelebisi...
Latince adı “Gezgin” anlamına gelen…
Bana kalırsa o, bedenimizin özbeöz Evliya Çelebi’si! Vagus siniri…
Seyyahımız Vagus, yolculuğuna beyin sapından başlıyor, boynumuzdan geçiyor, göğsümüze uğruyor, kalbimize selam veriyor ve karnımıza kadar uzanan uzun bir keşfe çıkıyor. Uğradığı organlarda bedenin dinlenme, sindirim ve denge süreçlerine eşlik ediyor.
Peki, bu seyyahın en sevdiği yol arkadaşlarından biri kimmiş, biliyor musunuz?
Sesimiz!
Biz gırtlağımızdan tatlı bir mırıltı çıkardığımızda, şarkı söylediğimizde ya da içten gelen bir “Ohhh!” çektiğimizde, nefesimizin ritmi ve sesimizin titreşimi bedenimizin sakinleşme süreçlerine eşlik edebiliyor. Sanki bedenimize usulca şu mesajı fısıldıyoruz:
“Güvendeyiz, rahat bir nefes al…”
Demek ki hayatın yükü, bitmek bilmeyen koşuşturmaca, dünyada tanık olduğumuz kötülükler, haksızlıklar, vicdansızlıklar ve kabalıklar karşısında yapabileceğimiz en büyük hatalardan biri, sessizliğe gömülmek.
Oysa sesimiz yalnızca bedenimize değil, duygularımıza ve dünyayla kurduğumuz ilişkiye de dokunuyor. Her şeye rağmen içimizdeki o neşeli ritmi, o özgür titreşimi kimse elimizden alamaz ki!
Kendi sesimiz…
Hem ruhumuza iyi gelmek hem de varlığımızı hatırlatmak için ses çıkarmalıyız. Bazan bir mırıltıyla, bazan kahkahamızla, bazan de içimizden geldiği gibi haykırarak…
Vagus Çelebi’ye bir selam çakmalı, derin bir nefes almalı ve sesimizi özgürce dışarı bırakmalıyız.
“Heeyyyy!”
Çünkü ses çıkarmak, yalnızca kendimize değil, dünyaya da bir iyileşme çağrısıdır.
20 Ekim 2026 Salı
İşin Aslı
Aslı Şafak’ın İşin Aslı programını severek takip ederim. Orhan Pamuk, Ahmet Ümit derken edebiyatımızın sevdiğim isimleriyle buluşturmuştu beni. Her birini büyük bir keyifle izlemiştim.
Aslı Şafak’ın zekice sorularını, içtenliğini, konuklarıyla kurduğu o sahici bağı seviyorum. Sohbeti ne zaman derinleştireceğini, ne zaman hafifleteceğini biliyor. Düşündürürken gülümsetmeyi ihmal etmiyor. Programı izlerken konuğuna ve konuya ne kadar iyi hazırlandığını, sorularını nasıl bir titizlikle hazırladığını fark edebiliyorum. Türkçeye hâkimiyeti, sözcükleri seçişindeki incelik, anlatımındaki doğallık, programı izlemeyi ayrı bir keyfe dönüştürüyor.
Bugün işim gereği yollardaydım. Bi baktım ki o ne? Murathan Mungan konuk olmuş. Kaçırır mıyım? Heyoo!.. Yol boyunca bana şahane bir yoldaş oldu.

Üçümüzün Resmini Çıkarsınlar Yan Yana:)

Geçen haftayı tamamen Shakespeare’e ayırmıştım. Epeyce okudum, bir şeyler yazmaya çalıştım. Ama bu yolculukta beni en çok sürükleyen, Emine Ayhan’ın YouTube’da anlattıkları oldu. Büyük bir merakla, konuşmalarını bir bir dinledim.
Sonra, “Peki, kimdir Emine Ayhan?” diye araştırmaya başladım. Derken Birikim’de Derviş Aydın Akkoç’un kaleme aldığı "Emine Ayhan: Bir Shakespeare Emekçisinin Portresi" başlıklı o nefis metne rastladım. "Shakespeare çevirmeni değil, Shakespeare emekçisidir," diyordu Akkoç.
Şahane bir tespit, değil mi?
İşte beni Emine Ayhan’a bağlayan da tam olarak bu emekçi duruşu oldu. Günlerdir videolarını dinlerken içime yayılan o tanıdık his boşuna değilmiş. Emine Ayhan'ı hiç tanımıyorum ama o içtenliği ve mesafesizliğiyle sanki yıllardır aynı masada dertleştiğim bir edebiyat akrabam gibi… Hatta onun sayesinde cesaret edip Shakespeare bile dâhil oldu bu masaya :)
Akkoç’un tanımıyla Çukurova’nın cömert ruhunu taşıyan Emine Ayhan, Shakespeare’i akademinin soğuk sınırlarından ve kapalı salonlardan çıkararak geniş kitlelerin ve gündelik yaşamın dünyasına taşımayı başarıyor.
Kabul etmeliyim ki, Shakespeare çoğu zaman gözümü korkutan, bana yüksekten bakan bir dev gibi durur. Emine Ayhan ise çevirileri, anlattıkları ve çözümlemeleriyle o görünmez duvarları kaldırıp aradaki mesafeyi sıfırlıyor. Metinlerin ne kadar bizden ve canlı olduğunu hissettirip insanı cesaretlendiriyor. Derken bir bakıyorum, Shakespeare’in dizeleri zihnimi patır patır aydınlatmaya başlamış bile.
Haydi, hem Onur Ünlü’nün o nefis filmine bir selam çakayım hem de Shakespeare’in o efsane mısrasıyla yazıma nokta koyayım...
“Sen aydınlatırsın geceyi.”
19 Ekim 2026 Pazartesi
Pazartesi Sendromu:)
Haftanın ilk çalışma gününe, ofis işlerinin hengamesine kapılmadan önce kısa bir yürüyüş yaptım.
Cam mozaik yapmaya başladığımdan beri doğaya bakışım tamamen değişti. Eskiden yanından geçip gittiğim yapraklar, şimdi zihnimde birer geometri dersine ve renk paletine dönüşüyor.
Meğer ne çok çeşit yaprak varmış etrafımda... Kimi yüreksi, kimi mızrak gibi keskin, kimi bir akçaağacın parmakları gibi parçalı... Kenarları kimi zaman bir testere gibi dişli, kimi zaman dalgalı ve yumuşak.
Işığa tuttuğumda aralarından süzülen damar ağları, adeta cam mozaikteki derz hatları gibi yaprağın haritasını çıkarıyor.
Yaprağın üzerindeki o mumsu doku, üzerindeki hafif tüyler, sarının, kızılın ve yeşilin sonsuz tonları her bitkiyi bambaşka bir sanat eserine dönüştürüyor.
Bu sabah bitkilerden sessizce özür dileyerek yanımda birkaç küçük yaprak ve dal getirdim. Masama koyup etraftaki renkli cam parçalarının arasına yerleştirdiğimde zihnime o soru takıldı...
Doğanın gerçeği, mükemmeli tam karşımda dururken, neden camı kesip biçerek onun bir benzerini yapmaya çabalıyorum ki?
Belki de meselem sadece benzerini yapmak ya da taklit etmek değildir. Belki niyetim doğanın bir yaprakta sakladığı o gizli güzelliği daha yakından fark etmektir. Belki onu kendi gözümden yeniden görmek, başka bir malzemeyle, mesela camın sert ama ışıklı diliyle yeniden anlatmaktır.
Sanat, doğada zaten var olanı aynen kopyalamak değil ki... Ona bakarken bizde uyanan o hissi, o büyülenmeyi görünür kılma çabası değil mi?
Aaa! İnanın pazartesi koşturmacasına geçmeden önce, bir cam parçasıyla bir yaprağın damarlarında aynı güzelliği aramak güne başlamanın en ilham verici yoluymuş:)
Marş marş ofise... İşe güce!.. Pazartesi sendromu mu? O ne:))
18 Ekim 2026 Pazar
Hayatın En Büyük, En Eşitlikçi Şakası...
Bu haftayı Shakespeare’e ayırmıştım. Sayfalar, tiratlar, insanın içine işleyen cümleler… Haftanın sonunda ise Hamlet’in bir tiradı zihnime takılıp kaldı. Hem gülümseten hem de insanın kibrini yerle bir eden o sözlerle, haftayı kapatayım istedim.
Kısaca anlatayım...
Dünyayı yönettiğini sanan Kral ölür ve toprağa gömülür. O ulu kralı solucanlar yemeye başlar. Derken yoksul bir balıkçı, o solucanı oltasının ucuna takıp denize sallar. Bir balık gelip solucanı yutar... O yoksul adam da tuttuğu balığı akşam eve götürüp afiyetle yer. Günün sonunda, o dünyayı titreten kral, yoksul bir adamın bağırsağında mütevazı bir seyahate çıkmış olur.
İşte hayatın en büyük, en eşitlikçi şakası bu.
İnsan ne kadar yükselirse yükselsin, hırsları ne kadar göğe ererse ersin, doğa herkesi aynı döngüde buluşturuyor. Yaşarken dünyaya hükmedebileceğini sanan insanın gün gelip bir solucanın menüsüne dönüşebileceğini Shakespeare, muzipliği elden bırakmadan yüzümüze çarpıyor.
Son tahlilde, haftayı kapatırken aklımda bu soru var:
Dünyada olup bitenlere bakınca, vicdanı rafa kaldıranlar, kolayca hak yiyenler, adaletsizliği kural hâline getirenler sonlarının bir solucan sofrası olduğunu nasıl unutabiliyor?
16 Ekim 2026 Cuma
15 Ekim 2026 Perşembe
"İyi Kötüdür, Kötü de İyi"
Shakespeare’in 11. yüzyıl İskoçya’sında geçen bu ölümsüz eseri, cesur komutan Macbeth’in üç cadıdan bir gün kral olacağı kehanetini duymasıyla başlıyor. Kral olabileceği ihtimali zihnine düştüğünde, kendi ahlaki sınırlarını nasıl birer birer yıktığına şahit oluyoruz.
Macbeth, Kral Duncan’ı öldürerek tahta geçiyor. Ancak tahta çıktığında huzura kavuşmıyor. Tam tersine, kaybetmekten korktuğu iktidarı korumak için daha fazla şiddete başvuruyor.
Kitabın başında cadıların meşhur bir sözü var... “İyi kötüdür, kötü de iyi…”
Çünkü hırs insanın gözünü kör ettiğinde, iyiyle kötü, doğruyla yanlış birbirine karışmaya başlıyor. Macbeth’in başlangıçta dehşetle baktığı bir cinayet, zamanla iktidarını korumak için başvurduğu bir araca dönüşüyor. İnsan, kendi hırsına kapıldığında, bir zamanlar kötülük olarak gördüğünü bile haklı, hatta gerekli görmeye başlayabiliyor.
Macbeth’in asıl trajedisi yalnızca hırsına yenilmesi değil de, o karanlık kapıdan bir kez geçtikten sonra bir daha geri dönememesidir belki...
Macbeth’in hikâyesi yüzyıllar öncesinde kalmış olabilir. Fakat bugünün dünyasında sırf yükselmek için başkalarını harcayan, güç uğruna vicdanının sesini susturan insanları düşündüğümüzde, bu hikâyenin neden hâlâ güncel olduğunu anlamak hiç zor değil.
Yıllar geçse, çağlar değişse de insan ruhunun değişmeyen çıkmazlarını böylesine derinlikli anlatabilmesi, Shakespeare’in edebiyat tarihindeki yerini anlamaya yetiyor.












































