Vincent Totemi - 2

 

Bilirsiniz, bazı sporcuların ya da taraftarların tuhaf totemleri vardır. Maçta uğur getirsin diye birtakım davranışları alışkanlık hâline getirirler. Mesela takımının maçını seyrederken hep aynı tişörtü giyerler… O tişört giyilmezse takımının maçı kaybedeceğine inanırlar.

Ya da maçın en heyecanlı anında, ayak ayak üstüne atmışken takımı atağa kalkarsa, aman uğurum kaçmasın diye maç bitene kadar o ayağı diğerinin üstünden indirmeyenler… Alnını kaşırken takım gol pozisyonuna girdiyse, gol olana kadar alnını kaşımaya devam edenler… Hep aynı koltukta oturmayı, aynı televizyon ekranından maç seyretmeyi uğur sayanlar…

İnsan, tuttuğu takımın kaderini bir tişörte, bir koltuğa, hatta kaşınan bir alna bağlayabiliyor demek ki. 

Aklın bir köşesi bunun pek de mantıklı olmadığını bilse de gönül işte… Kendi küçük mucizelerine inanmak istiyor.

Benim de kendime göre böyle tuhaf totemlerim var:)

Ne zaman çok istediğim ama o an için imkânsız gibi görünen bir şeyin hayalini kursam… Üstelik bununla yetinmeyip hayalimi buraya, Hayal Kahvem’e yazsam… Tuhaf şey! Gün dönüyor, harman oluyor; hayat, planlarımın rotasını bir anda değiştiriveriyor... Bir de bakıyorum ki o ne? Hayalim, bir şekilde gerçeğe dönüşüveriyor!

Heyooo! Hayal et, olur elbet! :)

Meğer Amsterdam’da sanat tarihinin iki büyük ustası, Vincent van Gogh ile Rembrandt, büyüleyici bir ışık ve ses gösterisiyle aynı mekânda buluşuyormuş!

Düşünsenize, Van Gogh'un o insanın içine işleyen coşkulu sarıları, Rembrandt’ın gizemli ışık ve gölge oyunları, üstelik Rembrand Van Gogh'dan 200 yıl önceden yaşamış... Van Gogh Rembrand'ın sanatından ilham almış... İkisinin tabloları müzik eşliğinde devasa yüzeylere yansıyor... 

Renkler, görüntüler ve sesler etrafı sararken kendimi devasa sanat eserlerinin tam ortasında bulacağım... Tablolara uzaktan bakmak değil, sanki onların dünyasının içine  adım atacağım!

Bu, tablolara uzaktan bakmaktan çok daha fazlası… Işığın, rengin ve müziğin içinde kaybolmak... Sanatın tam kalbinde, bambaşka bir dünyaya yolculuk yapmak.. Hayali bile güzel:)

Şimdi söyleyin, böyle bir gösteriyi duyunca Amsterdam’a gitme hayali kursam, bu hayali Hayal Kahvem'e yazsam... 

Şimdi işte buraya yazıyorum.  Hayal et, olur elbet diyorum:))

Du bakalım! Aaa!... Sahiden  çok merak ediyorum.

Kendimi Eylediğim Zamanlar

 

Dizi seyrettim

Kitap okudum.

Amsterdam'a gittim.

Ukulele ile Yaşar şarkıları çalıştım.
BURADAN

İstanbul Modern'de, Semiha Berksoy'un "Tüm Renklerin Aryası"  sergisini gezdim. 

"Var Olmayan Çocuklar"

 

Fotoğraf: Kiana Hayeri /   Yer:  Kenya- Afrika

Fotoğrafta, Kenya'ya döndükten sonra evlerinde görüntülenen Edith Magomere Ingasiani ile dokuz yaşındaki kızı Blessings Iminza yer alıyor. 

 Edith,  on binlerce Kenyalı kadın gibi ev işçisi olarak çalışmak üzere  Suudi Arabistan'a göç etmiş. Edith  ülkedeki  evlilik dışı ilişkilere yönelik katı yasalar nedeniyle hamileliğini gizlemek zorunda kalmış.     2016 yılında kızını tek başına dünyaya getirmiş. 

Evli olmayan annelerin çocuklarına doğum belgesi verilmemesi nedeniyle Blessings resmî kimlik kazanamamış. Bu yüzden okula gidememiş, sağlık ve vatandaşlık gibi temel haklardan yararlanamamış, hatta annesiyle birlikte ülkeyi terk etmesine bile izin verilmemiş. Edith, yıllarca bürokratik engellerle mücadele etmiş. Anne ve kızı, sekiz yıl süren çabanın ardından ancak 2024 yılında Kenya'ya dönebilmişler.

Fotoğraf, Körfez ülkelerine çalışmaya giden göçmen ev işçilerinin yaşadığı sömürüyü ve resmî kimliği olmadığı için en temel haklarından mahrum bırakılan çocukların görünmeyen dramını gözler önüne serdiği için ödüle değer görülmüş. 

***************

2026 World Press Photo Sergisi'ndeki bu fotoğraf bana Aziz Nesin'in 1977 yılında yayımlanan Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz romanını hatırlattı. Yazar, Osmanlı'nın son döneminden Cumhuriyet'in ilk yıllarına uzanan süreçte, nüfus kayıtlarındaki bir hata nedeniyle resmî kayıtlarda  bir ölü  bir diri görünen Yaşar Yaşamaz'ın trajikomik hikâyesini anlatır.

Yaşar, nüfus kayıtlarındaki çelişkiler nedeniyle resmî kayıtlarda "ölü" kabul edilir. Yaşadığını kanıtlamaya çalıştıkça bürokrasi onu yeni çıkmazlara sürükler. Okula gidemez, iş bulamaz, evlenemez, mirasını alamaz ve en temel haklarını kullanamaz. Devlet, yükümlülük söz konusu olduğunda onu "var",  haklarını kullanacağı zaman ise "yok" sayar. Aziz Nesin, mizahın diliyle aslında çok ciddi bir gerçeği anlatır: Kimliği resmen tanınmayan bir insan, haklarını da kullanamaz.

Kiana Hayeri'nin fotoğrafındaki Blessings'in hikâyesi, beni bu yüzden Yaşar'a götürdü. Annesi Edith, Suudi Arabistan'da çalışırken onu dünyaya getirmiş. Ancak evlilik dışı doğduğu için Blessings'e doğum belgesi çıkaramamış. Resmî kayıtlarda var olmayan bir çocuk olarak büyümüş. Okula gidememiş, ülkeyi terk edememiş ve en temel haklardan mahrum bırakılmış.

Aziz Nesin'in romanının yayımlanmasının üzerinden yaklaşık elli yıl geçmiş. Onun hiciv yoluyla anlattığı sorun, bu kez günümüzde dünyanın başka bir köşesinde, gerçek bir yaşam öyküsü olarak karşıma çıktı.

Bu benzerlik beni küçük bir okuma yolculuğuna çıkardı. İnternette dolaşırken, Avukat Sezen Malik Abuy'un "Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz Romanı Ekseninde Türkiye'de Devlet-Vatandaş İlişkileri" başlıklı makalesine rastladım. Bir edebiyat eserini hukuk penceresinden okuyabilen insanların varlığını fark etmek bana iyi geldi. Bazan bir roman, hukuk kitaplarının anlatamadığını anlatabiliyor, bazan da hukuk, bir romanın satır aralarındaki gerçeği görünür kılıyor.

Abuy, Aziz Nesin'in romanını yalnızca bir bürokrasi hicvi olarak değil, devletin vatandaşını doğru biçimde tanıma yükümlülüğü ve temel haklar açısından değerlendiriyor. Kimlik kaydındaki tek bir hata, Yaşar'ın eğitimden mirasa, çalışmadan adalete erişime kadar bütün yaşamını etkiliyor. Makalenin en güçlü mesajı ise şu: Devletin en temel görevlerinden biri, vatandaşın kimliğini doğru biçimde tanımak ve haklarını güvence altına almaktır.

Kiana Hayeri'nin fotoğrafı da tam olarak bunu anlatmıyor mu? Bakınca anne ve kızını görüyoruz, gerçekte ise kimliği tanınmadığı için eğitim, sağlık ve vatandaşlık gibi en temel haklardan mahrum bırakılan bir çocuğun hikâyesine tanıklık ediyoruz. Fotoğrafın gücü, istatistiklere dönüşmüş bir sorunu tek bir insan hikâyesi üzerinden görünür kılmasında yatıyor.

Sanırım Kiana Hayeri'nin bu fotoğrafı bu yüzden ödüle değer görüldü. Çünkü bize, bir insanın görünmez olmasının her zaman gözle ilgili olmadığını,  bazan tek bir resmî kaydın yokluğunun bile bir insanı toplumun dışında bırakabildiğini hatırlatıyor.

Bir Dünya Basın Fotoğrafı beni yarım yüzyıl önce yazılmış bir romana, o roman ise bir hukuk makalesine götürdü. 

Sanatın en güzel yanı da bu galiba... Tek bir kare, bazan benim gibi bir fani için uzun bir düşünce yolculuğunun başlangıcı olabiliyor.

FOTOĞRAFÇI - Kiana Hayeri -  1988 doğumlu.  İran'ın Tahran şehrinde büyümüş. Genç yaşta Kanada'nın Toronto şehrine taşınmış. Kültürel ve dilsel engelleri aşmak için fotoğrafçılığa yönelen Hayeri'nin çalışmaları, savaşın harap ettiği ülkelerde göç, ergenlik, kimlik ve cinsellik gibi konuları sıklıkla ele alıyormuş ve şu anda Saraybosna'da yaşıyormuş.

AVUKAT - Sezen Malik Abuy- 1978 Kırklareli doğumlu. 13 yıl serbest avukat olarak çalıştıktan sonra, 2013 yılında kamuda çalışmaya başlamış. 2020 yılında yazdığı makalenin altındaki bilgilere göre 1Kırklareli İl Özel İdaresinde Hukuk Müşaviri pozisyonunda çalışmaya devam ediyor.  Kırklareli Üniversitesi Hukuk Fakültesi Kamu Hukuku dalında yüksek lisansa devam etmekteymiş. 

Acaba şimdi ne yapıyor:) Acaba memleketinin bir yerinde makalesinden nasiplenen birinin olduğunu biliyor mu:)    makale

2026 World Press Photo Sergisini Gezdim.

2026 World Press Photo sergisi, 2025 yılında dünyanın farklı köşelerinde çekilen ödüllü fotoğrafları bir araya getiriyor. 2025 yılına gelmiş olmamıza rağmen insanların hâlâ savaşlar, göçler, yoksulluk ve felaketler nedeniyle büyük acılar yaşıyor olması düşündürücü. 

Bu olaylara çoğu zaman telefon ekranlarımızdan ya da haber akışları arasında birkaç saniyeliğine tanıklık ediyoruz. Oysa bu fotoğraflar, hızla tüketilen görüntüler olmaktan çıkıp bizi durmaya, bakmaya ve düşünmeye davet ediyor. Her kare, dünyanın bir yerinde yaşanmış gerçek bir hayatın sessiz tanıklığını taşıyor.

Fotoğraf: Alex Kent

Yer: New York, ABD

"Columbia Üniversitesi Filistin'e Destek Protestoları"
 Filistin yanlısı protestolar nedeniyle gözaltına alınan bir öğrenci. 

Columbia Üniversitesi'ndeki bir mezuniyet gününde yaşanan bu olay, kampüslerdeki ifade özgürlüğü tartışmalarının sembollerinden biri hâline gelmiş.

Fotoğraf: Zohra Bensemra
Yer: Kandahar, Afganistan

Dünyanın en zor coğrafyalarından birinde, 

bir kara tahtanın önünde sessizce kurulan gelecekler.

Fotoğraf: Omar Al-Qattaa
Yer: Gazze, Filistin

Yardım malzemelerine ulaşmaya çalışan binlerce insanın yaşadığı kaotik anlardan biri. 

Açlık, yoksunluk ve hayatta kalma mücadelesinin yarattığı çaresizlik, kalabalığın hareketlerinde ve beden dilinde açıkça görülüyor.

Fotoğraf: Carol Guzy

Yer: New York, ABD

 Göçmen bir ailenin babasının, göçmenlik duruşmasının ardından ICE tarafından gözaltına alınmasından hemen sonra çekilmiş bir kare. Çocukların ve annenin yaşadığı çaresizlik, göç politikalarının insan hayatındaki etkisini çarpıcı biçimde gözler önüne seriyor.

Fotoğraf: Chantal Pinzi
Yer: Sidi Rahal, Fas

 UNESCO tarafından tanınan geleneksel Tbourida gösterilerinde yer alan kadın biniciler.

 Bu kare, yalnızca bir gösteriyi değil, kadınların kültürel bir geleneğin içinde görünür olma mücadelesini de belgeliyor.

Fotoğraf: Victor J. Blue

Eser: The Trials of the Achi Women
Yer: Guatemala

 Guatemala İç Savaşı sırasında cinsel şiddete maruz kalan Maya Achi kadınları, 

onlarca yıl süren sessizliğin ardından adalet mücadelesi vermiş.

 Fotoğraf, insanlığa karşı işlenen suçlardan hüküm giyen failler karşısında elde edilen tarihi bir hukuk zaferini ve kadınların direncini belgeliyor.

Fotoğraf: Nanna Heitmann

Yer: Kiev, Ukrayna

Rus füze saldırısının ardından yaralanan bir kadın, ağır hasar gören evinin yakınında oturuyor. Fotoğraf, savaşın cephe hattından çok uzakta bile sivillerin hayatında bıraktığı fiziksel ve psikolojik yıkımı gözler önüne seriyor.

Fotoğraf: Brais Lorenzo
Yer: Galiçya, İspanya

Kontrolden çıkan orman yangınları yolları kapatırken 

bir sivil muhafız aracı ilerleyen alevlerden geri çekiliyor. 

Fotoğraf, iklim krizinin etkileriyle giderek daha sık ve yıkıcı hale gelen yangınların yarattığı tehdidi gözler önüne seriyor.

Fotoğraf: Paula Hornickel

Eser: Sosyal Robot Emma

Yer: Almanya

 Karşı karşıya duran iki yalnızlık; biri insan, diğeri makine. 

Fotoğraf, geleceğin bakım anlayışına dair sessiz ama güçlü sorular soruyor.

Fotoğraf: İhsaan Haffejee

Yer: Soweto, Güney Afrika

Yıl sonu gösterisi öncesinde Soweto Tiyatrosu'nun kulisinde sahneye çıkmayı bekleyen genç bale öğrencileri.

Apartheid (1948–1994 yılları arasında Güney Afrika'da uygulanan ırk ayrımcılığı rejimi) döneminde bale eğitimi büyük ölçüde yalnızca beyazların erişebildiği bir sanat dalıymış. Bugün ise Joburg Bale Okulu, Soweto gibi tarihsel olarak dezavantajlı bölgelerde yaşayan çocuklara bale eğitimi sunarak bu eşitsizliği değiştirmeye çalışıyormuş.

Fotoğraf, yalnızca çocukların sahneye çıkışını değil, sanatın fırsat eşitliği yaratma gücünü, umut ve toplumsal dönüşümü görünür kıldığı için ödüle değer görülmüş.

Amsterdam - 2024 Dünya Basın Fotoğrafları Sergisi

 

Amsterdam'a gittim. 

Denk gelince 2024 Dünya Basın Fotoğrafları sergisini gezdim.

Gene,  dünyadaki acıların fotoğrafları sergisiydi. 

2024 Dünya Basın Ödülü'nü Muhammed Salem'in 

İsrail saldırısında ölen yeğenini kucaklayan Gazzeli kadına odaklanan ve 

"Gazze Şeridi'nde olup bitenleri simgeleyen güçlü ve üzücü bir an" 

olarak özetlediği bu fotoğrafı almış. 

"İnsan hakları bu kefen altında gizli" diye yorumlanmış. 

BİR BABANIN ACISI

Kahramanmaraş'ta meydana gelen depremde, 

enkaz altında hayatını kaybeden kızının elini tutan babanın fotoğrafı.

(Fotoğraf-Adem Altan)

Madagaskar'da demansla ilgili toplumsal farkındalığın eksikliği, 

hafıza kaybı belirtileri gösteren kişilerin sıklıkla damgalanması anlamına geliyormuş.

Dada Paul, yıllardır kızı tarafından bakılıyormuş. 

Önce, aşırı alkol kullanımı nedeniyle, delirdiğini zannetmişler. 

Kızı babasındaki değişiklikleri izlemeye başlamış. 

Demas'la sorunu tespit edince, 

toplumda farkındalık oluşturmak niyetiyle  proje başlatılmış. 

Tornuyla birlikte kiliseye gitmeye hazırlanan Dada Paul.

(Fotoğraf- Lee-Ann Olwage)

SAVAŞ BÖLGESİNDE SEL

6 Haziran 2023'te meydana gelen patlamalar,

Ukrayna Rusya arasındaki  barajın duvarının çökmesine neden olmuş.

Hem Ukrayna hem de Rusya  tarafında 

toplam 17.500 evi sular altında bırakmış, yüzlerce insan ölmüş. 

(Fotoğraf- Johanna Maria Fritz)

BEN HALA SENİNLEYİM

Kuzey Çin'de ölümcül hastalığı olan üç çocuklu genç bir annenin 

"Büyüdüğünüze şahit olamayacağım. 

O zaman yirmi yıl sonra nasıl görüneceğimize dair bir aile fotoğrafı çektirelim" 

niyetiyle bu fotoğraf çekilmiş.

(Fotoğraf- Lioning)

Gittim. Gördüm.

Müşterimin  Roterdam'daki şantiyesine gitmem gerekince, Amsterdam'daki Dünya Basın Fotoğrafları Sergisi'ni gezme şansı buldum. Dünyanın en prestijli fotoğraf yarışması olduğu söylenen bu yarışmaya 125 farklı ülkeden 4.548 fotoğrafçı 73.044 fotoğrafla başvuru yapmış. Bu yıl  Venezuelalı fotoğrafçı Ronaldo Schemidt'in, Venezüela'da Kriz adlı fotoğrafı birinciliği almış.  Fotoğraf, Karakas'taki hükümete karşı yapılan protestolarda çekilmiş.

Dahasına bakmak isterseniz, buyrunuz:

https://www.nieuwekerk.nl/en/exhibitions/world-press-photo/

http://www.sokakfotograflari.net/index.php/dunya-basin-fotograflari-2018-finalistleri-aciklandi/

Hayal Et Olur Elbet:)

Müşterim, yarın Bodrum'a gideceğim, Beyoğlu'ndaki tarihi evin restorasyonu bitti, sigorta poliçesini düzenlemeden önce gelip görmem gerekiyor demiştiniz, mümkünse bugün gelebilir misiniz, diye telefonda sorunca, kendimi tutamadım,  heyyy, yaşasın, diye bağırdım. Hayırdır, niye bu kadar sevindiniz, dedi. Yalan söyleyecek halim yok, Loving Vincent'ı seyretmek istiyordum. İstanbul'da bir kaç sinemada oynatılıyor. İstanbul'a gelmem için nedenim oldunuz. Teşekkür ederim, dedim. Güldü. Ben de sigorta  işi çıktı diye sevindiniz sandım, dedi. Az kalsın, bir taşla iki kuş vuracağım, diyecektim ki, vazgeçtim. İlla atalar söyledi diye, her söylediklerini beğenecek değilim. Misal, bu atasözünü hiç  sevmem. Dilimin ucuna gelen sözü arkaya ittim, hem evinizin sigortası,  hem film için sevindim dedim.

Çok şükür hayalim gene tuttu... Bugün İstanbul'a gittim. Müşterim tarihi bir evi, restore ederek İstanbul'a kazandırdı. Kendisine minnettarım. Evin fotoğraflarını çektim, yangın sistemini inceledim. Bilgileri çalıştığım sigorta şirketine ilettim. Sonraa... Uçarak Loving Vincent'i seyretmeye gittim. Gene başım döndü. Gene renklerden büyülendim. 37 yıllık ömrünün son on yılında, binin üzerinde resim yapan sanatçının tablolarının orijinallerinden bazılarını  Amsterdam'daki Van Gogh müzesinde  görmüştüm. Lakin Moskova'daki Puşkin Müzesi'nde Van Gogh'un çok bilinmeyen bir tablosu var. İşte hayal kahvem'e yazıyorum, Puşkin Müzesi'ne gidip, Hapishane Avlusu'nu görmeyi gerçekten çok istiyorum. Tanrım, lütfen  gerçek olsun hayalim:)

Vincent Van Gogh - Hapishane Avlusu- 1890 Puskin Müzesi

"Van Gogh'un en müstesna tablolarından birinin adı. Moskova'da Puşkin Güzel Sanatlar Müzesi'nde karşımdaydı. Hayret içinde seyrettim. Hüzünle. Acıyla. Huşuyla. Önünden ayrılamadım. Şaşmış, şaşakalmıştım. Van Gogh'un hapisane deneyimi yoktur. Fakat bir duygu bu kadar mı yaşanmışcasına anlatılır, bu kadar mı içten, bu kadar mı sahici?

Esaret. Özgürlük duygusunun yitimi. Dört duvarla yolları kesilen adamların içine düştüğü o fasid daire. Bir türlü içinde çıkılamayan o lanet olası kısır döngü. İnsanı kuşatan çember. Nefesini daraltan paranga. Hapisane avlusu. Duvarlarla yolu biçilen, süngerlerle beyni içilen otuz yedi adam. Ve o kasvetli dünyanın içinden göğe yükselen iki beyaz kelebek. "

Dücane Cündioğlu

 (https://www.facebook.com/DucaneCundioglu/posts/1960660770839595

Sanat Yoluyla Hayatlarda Gezinti

Of!.. Elimde değil!.. Ben her bahar böyle olurum.  Yağmur olurum.  Rüzgâr olurum. Taşar içimden ruhum... Böyle bir şarkı var mıydı? Yoksa şimdi ayaküstü ben mi uydurdum? Bak şimdi...  Nisan bitti.  Çok şükür  Mayıs ayına  eriştim.  Ah!..  Şimdi var ya... Tam da  Mayıs şiirinin şairi Sabahattin Ali'yi anma vaktidir. "Mayıs ayların gülüdür. Taze bir çiçek dalıdır. İçerim ateş doludur. Mayıs'ta gönlüm delidir." der ya hani...  Başka nasıl izah edebilirdim? İyisi mi hâlimi bir şair anlatsın dedim. Dedim de fena mı ettim?  Sahiden Mayıs'ta vaziyetim aynen böyleyken böyledir. Bu deli gönlüm, Mayıs'ın  hoop diye girivermesiyle döküldü saçıldı besbelli. Gene olanlar oldu. "Göklere karşı yatılır. Dertlerimiz unutulur." diyor ya Sabahattin Ali... Uzaktan kuşlar mı seslendi? Yoksa Mayıs'ın ilk dakikalarında gönlüm mü delirdi? Bilmiyorum.  Bak şimdi... Van Gogh'un İstanbul'daki sergisine bir ayda üç kez gittim demiştim ya... Üç kez aynı sergiye gidip, o büyüleyici gösteriyi Hayal Kahvem'de ve gördüğüm herkese ballandıra ballandıra anlatınca ben...  Abartmaya meyyal ruhum Van Gogh'un renkleriyle ve hüznüyle dolup dolup taştıkça... Acaba Van Gogh'un ruhu hissetti de çağırdı mı yoksa beni? Ne bileyim? Hiç aklımda yoktu.  Van Gogh Hollandalı bir ressam ya... "Madem bayıldın benim çizdiklerime, yazdıklarıma... Atla gel Amsterdam'a... O bayıldıklarının sahicilerini gör." dedi belki...  Hiç hesapta yokken, felek bir kıyak yaptı bana... Hayal alemine daldırdı... O ne? Birdenbire Amsterdam'da yeldeğirmenlerinin karşısında buldum kendimi...  Gözlerimi oğuşturdum da baktım. İnanamadım gördüklerime!

Ben var ya yaşam içinde neyin hakikat neyin hayal olduğunu çoğu zaman ayıramıyorum. İşte burası Amsterdam'daki Van Gogh Müzesi'ymiş. Ve ben bu müzede Van Gogh'un orijinal resimlerini seyretmeye gitmişim güya. Bu anlattığım bir hayal olmalı... Belki buldum Van Gogh Müzesi'nin bir fotoğrafını ve kendimi ekledim bu fotoğrafa... Olamaz mı? Yapmadığım şey değil ki... Benim gibi hayalci birinden herşey beklenir. Sana bir şey söyleyeyim mi, şu söyleyeceğim kesinlikle doğrudur... Müzeler, kitapçılar, sinemalar... Of!.. Aynı mabedler gibi, en bayıldığım mekânlarımdır benim... Heeyy! Düşünsene... Hem kalabalık içindesin... Hem kendinlesin. Her biri harikûlade hisler geçirir. Ne yalan söyleyeyim, Masumiyet Müzesi'nin açılacağını duyduğumdan beri, ev müzeler ilgimi çekmeye başladı. Henüz Masumiyet Müzesi'ni gidip göremedim. Bu hafta içinde kısmetse gitmek niyetindeyim. Bir kitabın müzesinin olması fazlasıyla heyecanlandırıyor beni. Üstelik bu kitap İstanbul'u ve tutkulu bir aşkı anlatıyorsa... Ne diyebilirim? Şahane!.. Düşünsene...  Niye hep müzelerde koca koca devletlerin, kralların, padişahların hayatlarını gezip görelim ki? Mütevazı bir İstanbul günlük hayat müzesini gezebilmek merakımı fena halde kışkırtıyor. İşte böyle böyle düşünürken düşünürken... Ve de hayalle hakikat arasında... Hazır yolum düşmüşken Amsterdam'a... Sanki iki ev müze gezdim ben... Biri Sabancı Müzesi'nde, resim sergisi 10 Haziran'a kadar sürecek olan ünlü ressam Rembrand'ın Evi, diğeri ise 2. Dünya savaşında Yahudi soykırımı zamanında, iki yıl babasının ofisinin arkasındaki binada, komşularıyla, gestapodan gizlenerek yaşayan, yaşadıklarını günlüklerinde anlatan, yakalanıp esir kampına gönderilen ve 16 yaşında ölen Anne Frank'ın saklandığı bina. Ömrümde ilk olarak iki ev müze gezdim. Her ikisi de çok etkileyiciydi. Bir zamanlar birileri hayatlar yaşamışlar. Onların korkuları, heyecanları, aşkları, tutkuları, hayalleri, günlük hayatta kullandıkları eşyalar, giysiler... İnsana dair şeyler... Hani Karacaoğlan'ın dediği gibi... "Kim var imiş ben burada yoğ iken" dedirten... Başka bir şairin "Henüz vakit varken tomurcuklarını toparla. Zaman hâlâ uçup gidiyor. Ve bugün gülümseyen bu çiçek, yarın ölüp, yok olabiliyor." dizelerini hissettiren... "Yaşadığın günü kavra! Yaşadığın anı olağandışı kıl!" dedittiren cinsten müzeler bunlar.

 

 

Peki bu fotoğraflar nedir? Yoksa, Hollanda Kraliçesi Beatrix, Türkiye ile ilişkilerinin 400. yılı nedeniyle verdiği davete, beni de mi çağırdı bilemiyorum ki? Amsterdam'daki Dünya Basın Fotoğrafları Sergisi'nde ne işim vardı benim? Bu fotoğraflarda gördüklerim mi hayal? Yoksa ben mi hayalim? Dünyanın dört bir yanından olaylar ve elbette insan manzaralarıydı bu fotoğraflar... Bu kez ben burada var iken, neler neler olmuş dünyanın öbür memleketlerinde dedirten cinsten fotoğraflar... Çarpan, çivileyen, sarsıp, silkeleyen,  farkettiren, meselelere duyarlılığı arttıran  kareler!

Heyy... Yazıma başlarken neredeydim? Bakar mısın şimdi nerelerdeyim? Yazımı nasıl toparlayacağımı bilemedim gene şimdi... Du bi... Murathan Mungan'ı yeniden anma vaktim geldi. O güzeller güzeli şiirinin sonundaki dizeler gibi...  Yazımı bitirirken... Beni hayal alemimde hayatlarda gezindiren sanatın her türü için demeliyim ki "Ey sanat! Herşeyi hayata dönüştüren!"