Kendimin Kendimle Kavgası

Bazan kendime o kadar kızıyorum ki anlatamam. Öyle böyle değil ama. Feci!  Bazan söylememem gereken şeyleri söylüyorum. Yazmamam gereken şeyleri yazıyorum. Acele etme. Bir düşün de söyle ya da yaz değil mi? Yok! Aklıma o anda ne eserse bıdı bıdı bıdı söylüyorum ya da yazıyorum.  Müslüm Gürses Sigara adlı şarkısında söyler ya hani "Aslında ben de isterdim düşünmeden konuşmayı." diye. Şarkıda bunu duymak iyi de gerçek hayatta bu durum pek doğru düşmüyor ki. Azıcık dikkat et  bari, değil mi? Yok! Yapamıyorum işte. Canım tez ya bir kere. Of!  İşte böyle durumlarda  kendime tahammül edemiyorum. Resmen kendimi pataklamak istiyorum. Lütfen bana şaşkın şaşkın bakma öyle. İnan ki sık sık oluyor bu haller bende. Sende olmuyor mu? Olmuyor öyle mi? Gerçekten mi?  Çok ballısın vallahi. İyi de kuzum bendeki gibi insan halleri olmasa Dövüş Kulübü diye bir film çekilir miydi? Ya da  Umut Sarıkaya  Geldi adlı öyküsünü yazabilir miydi? Umut Sarıkaya'yı  bilirsin değil mi?  Mizahçı ve karikatüristtir hani.  Yazdıklarını ve çizdiklerini okumayı çok severim.  Bu öyküsünü okuduğumda o kadar sevinmiştim ki anlatamam. Demiştim ki benim gibiler de var demek ki. Hem de sevdiğim  mizahçı biri.  Hiç unutmam Geldi adlı öyküsünde  kendinle kavgasını  anlatıyordu. Umut Sarıkaya'nın kapısı  bir gece ansızın çalınır. "Kim bu münasebetsiz acaba?" diyerek kapıyı açar. Bil bakalım kimdir gelen? Kendisidir. Evet kendisi. "Vayyy" der. Bakar mısın olana bitene? İnsan bu kadar mı kimsesiz bu kadar mı yalnız olur. Geceyarısı kapı çalınıyor. Bir arkadaş ya da bir dost geleceğine, gele gele kendisi geliyor.  Umut Sarıkaya zoraki içeri buyur eder kendini. Kendisi de babasının eviymiş gibi kurulur eve... Varlığı ile nasıl rahatsız eder Umut Sarıkaya'yı anlatamam. Bir insan bu kadar mı batar kendisine? Bu kadar mı huzursuz eder kendi kendini? Şimdi sen bu öyküyü okusan inanmazdın olana bitene. Oysa ben inanıyorum Umut Sarıkaya'ya. Çünkü şu anda o kadar batıyor ki kendim kendime, o kadar huzursuz ediyor ki kendim kendimi anlatamam sana. Neyse...  Kendisi misafir geldi, oturdu yerleşti ya eve, üzerine bir de çay ya da kahve ister.  Yazar  ise kendine çay ya da kahve ikram etmek istemez. Hatta kendini evden kovar.  Kendisi kendisine gözlerinden sicim gibi yaşlar akarak gidecek bir yeri ve kimsesi olmadığını anlatır. Yazar hakaret eder kendine, hangi akıllı adamın onun yanında durabileceğini, yalancı, arkadan konuşan, ukala biri olduğunu söyler kendine. Susar kendisi ve rahatsız ettiğini anlayınca gitmek ister. Cebine üç beş kuruş koyup kendini gönderir yazar. Pencereden  kendinin sokaktaki yürüyüşüne bakmayı da ihmal etmez. Hatta kendinin sokaktaki yürüyüşünden hüzün duyar.  Umut Sarıkaya'nın canı çok sıkılır bu duruma tabii. Uykusu gelsin diye, Metin Üstündağ'ın hediye ettiği ve o güne kadar okumadığı ama Metin Üstündağ'a "Abi valla süper kitap yazmışsın. Bravo!" dediği İmza: Bir Dost kitabını açar. İçindeki "dertleşme" konulu yazısını sırf en kısa yazısı diye okumaya başlar. "Bir insan kendine karşı bile tamamen açık ve çıplak olamazken, başkasına karşı nasıl olur? gibisinden bir cümle okur. "Ne bileyim ben" der. Çünkü yazıdan hiç bir şey anlamaz. Öykü burada biter. Şimdi nerden geldi Umut Sarıkaya'nın bu öyküsü aklıma? Kendimin bugün kendime tahammülü kalmayınca.. Hatta pataklamak isteyecek kadar kendime kızınca. Hayalciyim ya gene  inanmıyorsun bana. Bana inanman için başka bir hayalcinin anlattıklarını anlatarak seninle dertleşmek istedim. Benim de söyleyeceklerim olamaz mıydı yani Umut Sarıkaya gibi? Şimdi  bu yazı  olmadı mı  sahi?  Of! Zaten şu anda işimdeyim gücümdeyim... Anlatmaya çalıştım ya  kendimi. Ne bileyim ben? Ben  biliyor muyum ki kendimi?

NOT: benin benle kavgası  yazım işte burada

" İnsan Olma" Çalışmaları...

"Yaşamak nedir?" diye sorsam ne cevap verirsin? Şimdi durup dururken bu soru nerden aklıma geldi değil mi? Bak şimdi... İlhan Selçuk bir yazısında "yaşamak nedir?" diye soruyordu. Ve çok ilginç bir cevap veriyordu. "Balık için yüzmektir, yılan için sürünmektir, kuş için uçmaktır." diyordu.  Hiç birimizin  aklına "kuş neden uçuyor, balık neden yüzüyor, yılan neden sürünüyor?" diye bir soru geliyor mu? Yoo.. Gelmiyor. Bu tip sorular aklımızı hiç kurcalamıyor. Mesela aslanın bir geğik yavrusunu parçalaması hiçbirimizi şaşırtmıyor.  "Peki, insanın insan gibi yaşamak istemesi neden pek çok kişiyi şaşırtıyor?" İlhan Selçuk bu yazısında insanın birdenbire insan olmadığını, başlangıçta hayvanlar gibi yaşayan insana da kimsenin "sen neden böylesin" diye sormadığını ama işte yerleşik düzene geçtikten, eker, biçer, üretir yaratık olduktan sonra doğası gereği insanlaşma  adına geçirdiği aşamaları anlatıyordu. Çıkardığı sesleri konuşmaya dönüştürüp dil ile iletişim kurduğunu, yazıyı bulmasıyla da havada savrulup giden konuşmaları ölümsüzleştirmeye başladığını söylüyordu.  Yani balık için yüzmek, yılan için sürünmek neyse, insanın da insanlaşma çabası o kadar doğaldı.   Savaşlar, talanlar, yıkımlara karşı direnmeler,  başkaldırmalar, devrimler her daim vardı. Her dönemde insanın insan olma çabasına karşı çıkanlar oluyordu. İlhan Selçuk diyor ki: "Bu da doğaldır, evren diyalektiğinin gereğidir; kertenkelenin ya da yılanın niçin süründüğüne şaşırıyor muyuz?" Şaşırmıyoruz. O halde biliyoruz ki  insanın insanlaşma yolundaki çabası asla durmayacak. Kimileri insanı insanlığından çıkarmaya çabalasa da insan doğası gereği insanlaşmaktan vazgeçmeyecek.

Şimdi diyeceksin ki "Nerden geldi bunlar aklına?" Hımm.. Ben hani Facebook'un kurucusu Mark Zuckerberg'in hayatını anlatan film var ya Sosyal Ağ.. İşte o filmi  yeni seyrettim de...  Aslında bildiğim bir konuydu ve  konusu ne yalan söyleyeyim hiç mi hiç   ilgimi çekmiyordu. Ama yönetmeni kimdi? David Fincher! Hani Panik Odası, Oyun, Yedi'nin yönetmeni... Her biri müthiş filmlerdi. Ama.. Aynı zamanda benim kişisel tarihimde miladi  bir film olan Dövüş Kulübü'nün yönetmenidir David Fincher... Kendisine sevgim de saygım da sonsuzdur.  O nedenle  "Konusunu biliyorum, hiç de  Facebook'u  kurmuş ve dünyanın en zengin gençlerinden biri olmuş diye Mark Zuckerberg'in hayatı ilgimi çekmiyor," diyemedim. Film bizim şehre gelir gelmez anne sözü dinler gibi masum tıpış tıpış sinemaya gittim. Filmi seyrettim. Ve gene David Fincher'in  öykü anlatıcığından etkilendim. Hani insan doğası gereği insanlaşacaktır deniyor ya... Buna gönülden inanıyorum. Çevresindeki her şeyin  etkisiyle yaşamanın  asıl amacının nasıl olursa ve neye malolusa olsun zengin olmak, çok para kazanmak olduğunu düşünen, gerekirse  iş ve okul arkadaşına  kazık atmayı  doğal gören gençler ve hatta yetişkinler için ibret alınası bir film yapmış.  Ben sade  bir sinema seyircisiyim. David Fincher'ın diğer filmlerinde olduğu gibi bu filminde de insan duygu ve zaaflarıyla ilgili konularda  seyircinin  insanlaşması yönünde kendi tarzıyla kışkırtmayı gene becermiş olduğunu düşünüyorum. Bu filmi asla diğer filmlerinden aşağı kalır değil. Bilakis bu kadar bilindik ve basit bir konu  bu kadar etkili  ancak David Fincher tarafından anlatılabilir. David Fincher'a  hayranlığım devam ediyor. Bu filmini de çok sevdim.

Gelelim Dövüş Kulübü'ne. Hiç sıralamaya yapmadım ama  sevdiğim filmleri sıralamaya kalksam en önlerde olacağı kesin. Dövüş Kulübü beni en etkileyen filmlerden biridir.  Çevreyle yabacılaşmamak, yalnız kalmamak için gereği yapmalı öyle değil mi? Neler yapmalı? Kilo vermeli misal... Zayıf olmalı. Eskimeden yenisini almalı. Hep tüketmeli. Sık sık ev eşyalarını değiştirmeli. Marka giyinmeli. Tüketmeli. Para kazanmak için her türlü katakulliyi yapmalı. Duygular rafa kaldırılmalı. Maskeleri takıp dolaşmalı. Gene tüketmeli. Gene tüketmeli. Günlük hayhuyumuz, koşuşturmamız içinde  bizler  farkında olmadan, normalleştirilerek, sanki uyuşturarak, binbir koldan zaaflarımıza ve hırslarımızla oynanarak tüm bu durumlar usul usul nasıl da şırınga ediliyor. Olması gereken budur demeye başlıyoruz. Birbirimizin boğazını sıkarak ve hangi yoldan olursa olsun  para kazanmalıyız, reklamlarla, dizi filmlerle  empoze edilen her yeni eşya ya da giysiyi, telefonu almalıyız. Eskimeden at çöpe yenisini al.. Kilo ver. Zayıfla. Tepki verme. Hayret etme. Şaşırma.  Dayatmaları kabul et. Sen de onlardan biri ol.  Bazı bünyelerde ruh  bu şekilde tatmin olmayınca dibe vurmaya başlıyor. Kendi ruhuyla kıyasıya bir dövüşe girişiyor. Film adı üstünde Dövüş Kulübü ya filmde oldukça fazla şiddet görüntüleri var tabii.. Ama Dövüş Kulübü  bana  göre asla  bir şiddet filmi değil. Bu film günümüzde insanı insanlığından çıkarmak için  şırınga edilenlerin çirkin  yüzünü gösteren,  bence David Fincher'ın   gene insanın  acilen insanlaşması gerektirdiğini seyirciyi kışkırtarak gösterdiği bir filmdir.

Ben kendimle sürekli kavga eden biriyim. Bu yaşıma geldim artık barışık olmalıyım kendimle değil mi? Yok, itiraf ediyorum ki değilim. Halen içimdeki benle dövüşmeye devam ettiğim için çok canım sıkılır kimi zaman.. Derim ki bitmedi mi kendinle mücadelen?  İşte Dövüş Kulübü benim kişisel tarihimde  miladım olmuştur. Bu filmden sonra içimdeki benle rahat rahat kavga ediyorum. Bir sağ kroşe... Bir sol kroşe... Çoğunlukla mide... Hani Atilla Atalay bir öyküsünde "insan kalma" çalışmalarından bahseder ya... Benim kendimle döğüşüm devam ettiğine göre daha  "insan kalma" değil "insan olma" çalışmalarındayım galiba... Diyeceğim odur ki, David Fincher'in filmlerini değil izlemek düşünmek bile  ilaç gibi gelir bana. Of, bakar mısın yazarken yazarken nereden nereye geldim gene? İçimdeki benle kavga edeceğim gene... Yaa, insan olma çalışmalarım böyleyken böyle işte.