"Adamın biri, «dostum kimdir» bileyim istemiş.
Gene savılan oğlan, gelmiş manava... Manav, almış çuvalı, dükkânının hemen ardındaki bahçeye gömmüş, üzerine de maydanoz dikmiş...
Aradan bir iki gün geçmiş; gerçek mi bu dostluk, ya da süresi, ağırlığı ne? Bilmek istiyor adam. Oğlunu gene yollamış manava.
Çocuk, babasından, manav için söylenmiş bir kaç kötü sözü aktarıp, bir tokat patlatmış... Manav yüzünü oğuştururken:
"Git söyle babana, bir tokat için maydanoz tarlasının yerini değiştireceğimi sanıyorsa aldanıyor."
Bu hikâyeyi Cengiz Bektaş’ın Bedri Rahmi – Nakışlı Bir Deneme kitabında okudum. Cengiz Bektaş, can dostu Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun bir zamanlar kendisine anlattığı bu küçük hikâyeyi kitabına almış.
İlk okuduğumda tam ne demek istediğini kavrayamadım.
Sonra epeyce düşündüm...
Belki de Bedri Rahmi Eyüpoğlu'nun bir önceki sayfadaki mektubunda dediği “Ne güç şey bu dostluk! Ne nazlı, ne Allah’ın belası bir alışveriş bu” sözü tam da bu yüzden çıkıyordu ağzından.
Dostluk denilen şey, insanın kırıldığında, haksızlığa uğradığında ne yapacağıyla ilgili olduğu kadar, dostunun niyetine gözü kapalı güvenebilmesiydi. Çuvalda ne olduğuna bakmadan bahçeye gömmek, onun yamuk yapmayacağını bilmekti.
Kötü söz işittin, tokat yedin diye o maydanoz tarlasını söküp atmamak... Ne yaşanırsa yaşansın dostundan gelene, onun teslim ettiğine ve aradaki o sarsılmaz güvene siper olmak demekti.
Hoş değil mi? Çok sevdim.