Yazıyor... Rüyalar, Fantastik Anlatımlar Ve Son Tango

 

Dün üzerine afiyet nasıl yoruldum anlatamam. Tüm gün arazideydim. Ofise gelip masamı toparladığım gibi spora gittim. İyice bittim. Eve gelir gelmez hemen duşa girdim. Sonra rahat  giysilerimi üzerime geçirdim. Akşam yiyeceklerimi bir tepsiye koyduğum gibi bir halı misali yere serildim. Ofise uğradığımda "Bir paket geldi size." demişlerdi. Ne yalan söyleyeyim açıp bakmamış, kargo zarfını çantama atmıştım. Hem yemeğimi atıştırıp hem zarfı açtım. İşteee. Günlerdir beklediğim dergi elimdeydi. Yazıyor adlı dergi. Aboneydim bu dergiye. Çünkü dergiyi çıkaran Halil Gökhan'dı. Kitaplarını okumuştum. Yazıyor adlı bir dergi çıkardığını duyunca hemen abone olmuştum.

Bu kez Yazıyor ilgimi fazlasıyla çekiyordu. Çünkü bu sayısının konusu Rüya'ydı. Tam benlikti yani anlatabiliyor muyum? Uyanıkken bile rüya görmeye, rüyalarını hayallerine göre akort etmeye meraklı bir bünyeye ilaç gibi gelecek bir sayı. Halil Gökhan'ın ilk okuduğum kitabı hangisiydi diye düşündüm. Erkekler Cennetinde Son Tango'ydu. Bu kitaba İstanbul'da bir kitapçıda tesadüfen denk gelmiştim.. Bilirsin kitap kapaklarını seyretmeyi severim. Bu kitabın kapağında bir kadın yüzü vardı. Kadın bir eliyle yüzündeki maskeyi çıkarıyordu. Gerçek yüzü, gözünden belliydi, oldukça hüzünlüydü.

.

 

Marak etmiş şöyle bir karıştırmıştım sayfalarını. Cümlelerinin arasında hızla dolanmıştım..Seveceğimi hissetmiştim. Satın almış ve hemen merakla okumaya başlamıştım. Bir sabah uyandığında karısı ansızın kaybolunca, kitaptaki kahraman  kör oluyordu. Ama değişik bir körlük durumuydu bu. Sadece kadınları göremiyordu. Fantastik hatta kışkırtıcı bir anlatımı vardı. Yazar kitapta okuruna bir anlaşma teklif ediyordu: "Bu kitabın sonunu sakın kimseye söyleme! Eğer söylemezsen kitap sana büyük iyilikler yapacak... Öncelikle başkalarının bilmemesi gereken, sadece senin bilebileceğin şeyleri söylemediğin için seni koruyacak." diyordu. Hoşuma gitmişti bu durum. Anlamıştım ki oyuncu bir yazardı Halil Gökhan. Kitabının adı gibi okuruyla tango oynamayı seviyordu. Dinledim yazarı. Kitabın sonunu asla kimseye söylemedim.

Daha sonra Halil Gökhan'ın Konuşan Kadın adlı romanını okuyunca, yazarın okuruna hayatı kadınlar üzerinden sorgulattığını  düşündüm.  İlk kitabında "Hangisi daha kötü bir şey; Kadınları görememek mi, onları görmeden ölmek mi?" diye düşündüren yazarın  bu kitabında ise Alev İpek adlı  kadın kahramanı bir terziye giderek dudaklarını diktirmek istiyordu. Günah olan yasak olanı yaşamak mı yoksa anlatmak mı? Gene kadın kokusu... Gene kadınlar üzerinden anlatılan fantastik, ironik bir öykü ... Yazarın amacı neydi acaba? Kadınlara karşı  bir düşmanlık vaziyeti olabilir miydi? Düşündürmüştü beni doğrusu. Yazarın diğer kitaplarının izini süremeye devam etmiştim. Yedinci ve Yeni Sevgili adlı kitaplarını kitapçılarda bulamamıştım. Aradığım bu kitapları bulamayınca, Erkekler Cennetinde Son Tango'daki kahramanın kadınları görememesi gibi o dönem kitaplara karşı bir nevi körlük vaziyeti hâsıl olmuştu sanki bende. Bir süre kitapçılardaki kitapları görememe  başlamıştım. Takıntı durumu belki. İki hafta  kadar sonra... Geçen yılbaşı tuhaf bir olay geldi başıma. Yorgun bir işgünü akabinde ofisten çıkmaya hazırlanıyordum ki gelen yılbaşı kartları arasında bir kargo zarfı dikkatimi çekmişti. Açmıştım. Gözlerime inanamamış olduğum yerde kalakalmıştım. Zarfın içinden iki kitap çıkmıştı. Yedinci ve Yeni Sevgili. İki kitapta yazarından adıma imzalıydı. Gönderen de Halil Gökhan'dı. Şaşırmış kalmıştım.

Acaba Hayal Kahvem'e kitaplarıyla ilgili yazdığım yazılardan mı biliyordu beni? Belki de Erkekler Cennetinde Son Tango'nun sonunu kimseye söylemediğim için, kitabın bana büyük iyilikler yapacağına dair verdiği sözün gerçekleştiğinin resmiydi. Zira bu sürpriz hediyelere hem çok şaşırmış hem de çok sevinmiştim. İki kitabını da okudum. Bence Halil Gökhan'ın kitapları sağ gösterip sol vuran cinsten kitaplardı. Yeni Sevgili'de "Bunu yalnızlık zamanlarında anlayabiliyorum." diyordu. "Gittiğini... Kalabalıklardayken varsın. Herkes çekip gittiğinde sen de gitmiş oluyorsun. Arkandan yazdıklarım aslında pişmalığın ağıtları değil, senin hayatımda olabilme ihtimalinin, sevmenin imkansızlığı üzerine çeşitlemeler tam olarak." Cümleleri ele veriyordu yazarı... Erkekler Cennetinde Son Tango'daki kahramanını "Bir Penolope olduğunu düşündüğüm karım acaba hangi gerekçelerle masallardaki aynanın öteki tarafına geçip beni  bu uzun bekleyişe terk etmişti." diye söylettiriyordu. Konuşan Kadın'da ise "Çok fazla bir şey yok elimde: Seni beklemek, seni beklemek... ve ölmek."diyordu. Aslında her biri bana göre erkekler dünyasının bir ağıtıydı. Terk edilen erkekler... Kadınsız kalan erkeklerin acısı.

 

Ne yalan söyleyeyim, dün gece dizimin üzerindeki Yazıyor dergisinin 4. sayısıyla yorgunluğum uçtu gitti. Keyfim yerine geldi. Derginin ana teması Rüya'ydı ya dergide rüyalar hakkında onlarca makale, öykü, şiir vardı. Milan Kundera'nın Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği'nden, Tersninja'nın Landlord'u Ege Görgün'ün  Melez adlı öyküsüne, Türk destanlarındaki rüya motiflerinden, tekno hayal lordu Orkun Uçar başlıklı söyleşiye, Sadık Yemni'nin Çözücü adlı öyküsünden, Rüyaların psikolojik tanımlarına kadar okunacak yazılar sayesinde, Yazıyor'la rüyalar alemine daldım gittim gene. Şimdi böyle gitmek deyince Halil Gökhan'ın bir şiirinin son dizesiyle bitireyim isterim bu yazımı... Çünkü bu şiiriyle kanaatim sağlamca yerine oturuyor. Diyor ki Halil Gökhan... "çünkü giden kadını seviyorum ben... gitmeden önceki kadını."

Zenginlik, Mal, Mülk Neye Yarar? Elimde Dergi Olmayınca...

Olmaz olsun cüzdanımda milyonlar.. Kitaplığımda kitaplar olmayınca.. Altın, gümüş, pırlanta, zümrüt, sedef, yakutla... Kim mutlu olmuş dünyada... Bir tek kitap... Bir dergi, bir şiir... Sevdalı bir tek bakış yeter banaaa... Yeter valla... Bir dakika... Nerden geldim ben şimdi bu Sezen Aksu şarkısına? Haaa... Tamam... Diyecektim ki... Kitap sever biri olduğum gibi tuhaf bir şekilde dergiciyim. Haftalık mizah dergilerinden tut da erkek dergilerine kadar  her türlü sevdiğim dergileri karıştırmayı, okumayı severim. Ammmaa.. Sürekli takibinde olduğum dergilerim vardır benim. Yazıyor adlı dergi sözgelimi. Yoo... Bu dergi çarşıda satılmıyor. Abone olunuyor.  Konuşan Kadın, Erkekler Cennetinde Son Tango, Yedinci, Yeni Sevgili adlı romanlarını okuduğum Halil Gökhan'ın dergisi bu.  Yazıyor'a çıkacağını duyduğum ilk günden abone oldum. Bu ayki dergi dün elime geldi. İlham üzerine nefis yazılar silsilesi çarptı beni. Özel ve farklı bir tarzı var Yazıyor'un. Şimdi  derginin sonundaki Sadık Yemni ve Halil Gökhan ropörtajını okumaya  sıra geldi. İki  sevdiğim yazar bakalım ne muhabbetler yapmışlar? Merakımı kışkırttı. İlgiyle okuyacağım. Yazıyor dergisi ile ilgili paylaşım adresini vermek istiyorum. http://www.yaziyordergi.com/dergi.htm

Olmaz olsun tek dikilmiş ağacım... Elimde kitap oldukça... Neye yarar olsa da altın tacım... Yanımda  bir dergi olmayınca... Tamam. takıldı ya bu şarkı ağzıma...  Artık bütün gün döner döner söylerim. Bir +Bir adlı dergiyi bilir misin? Son günlerde epeyce gündemdeydi. Neden? D&R bütün şubelerinde bu derginin satışını yasaklamış ya hani... Ne kızmıştım D&R'a anlatamam. Bizim şehirde bu dergi satılmıyor maalesef ve ben Bir+Bir'in tam manasıyla hastasıyım. Tarihçimiz Profesör Doktor Cemal Kafadar'ı tanımam tamamen Bir+Bir dergisindeki sohbetleri sebebiyledir. Bu ayki sayısını henüz satın alamadım. Umarım tükenmemiştir. Çünkü tarzını çok seviyorum. İnan bana yazılarını acayip özlüyorum. Söylesene... Altın, gümüş, pırlanta, zümrüt, sedef, yakutla, kim mutlu olmuş dünyada... Ama dergiyle... Kitapla... Seni bilmem ama... Ben çok mutlu oluyorum valla.

Mutluluk Nedir?

 

Kalpten kalbe yol olduğuna inanır mısın? Ben inanıyorum. İnanıyorum inan ki! Bak şimdi. Geçen yıl  sonbahardı. İstanbul'da kitapçıda dolanıyordum. Kitapların kimini elime alıyor, kimine dokunmadan sadece bakıyordum. Bir ara Erkekler Cennetinde Son Tango adlı bir  kitapla göz göze geldim.  Kitabı elime aldım. Yazarı Halil Gökhan'dı. Kitabın ismini de kapağını da sevmiştim. Sonra kitabın ilk sayfasını açmıştım. Kitap "Kitabın sonunu kimseye söyleme! Eğer söylemezsen kitap sana büyük iyilik yapacak... Öncelikle başkalarının bilmemesi gereken, sadece senin bilebileceğin şeyleri söylemediğin için seni koruyacak." diye bir paragrafla başlıyordu. Oyunlar hoşuma gider ya... Bu cümleler sanki yazar okuruyla oyun oynamak istiyormuş hissi vermişti. Ne yalan söyleyeyim bu durum hoşuma gitmişti. Şöyle bir dalgalandırmıştım kitabın sayfalarını. Ortasını açıp iyice bir koklamıştım. Memleketimin genç bir yazarının anadilimde yazılmış bir kitabıydı. Sevinerek satın almıştım. Hatta  bu kitapla ilgili düşüncelerimi Hayal Kahvem'e yazmıştım. İşte.burada. Şunu tüm içtenliğimle söylemeliyim. Ben yazarı dinledim. Kitabın sonunu kimseye söylemedim. Arada aklıma geliyordu doğrusu... O günden bu güne kitabın sonunu kimseye söylemedim ya, kitap bana iyilik yapacak mıydı acaba? Aklıma gelip böyle düşündüğüm zaman kendime gülüyordum tabii. Bu düşündüğüm olacak şey miydi Allahaşkına? Daha sonra Halil Gökhan'ın Konuşan Kadın adlı kitabını okumuştum. Bu kitabıyla ilgili Edebi Bilmeceler hazırlayıp Hayal Kahvem'e koymuştum. İşte burada.  Halil Gökhan'ın değişik bir tarzı vardı. Okumak niyetiyle diğer kitaplarını da aramaya girişmiştim. Bulamıyordum ama. Takibindeydim. Sonra Halil Gökhan'ın Yazıyor adında dergi çıkardığını öğrendim. Piyasada satılmıyordu. Abone olunuyordu. Abone oldum. Ve iki sayısı işte elimin altında... Şimdi tüm bunları neden anlatıyorum bil bakalım? Kalpten kalbe yol var yemin edebilirim. Şimdi  söyler misin Halil Gökhan beni nereden bilecek? Hayalciyim ya! Düşünüyorum.  Acaba Hayal Kahvem'i okuyor olabilr mi arada sırada? Yok artık, daha neler? Koskoca yazar işi gücü yok bloglarda dolaşacak da Hayal Kahvem'e  mi bakacak? Mümkün mü böyle bir şey? Bilmiyorum ama... Bak... Bak şimdi neler geldi başıma!..

İşim açısından yılın en debdebeli zamanlarını yaşıyorum. Ha babam de babam koşturuyorum. Dün İstanbul'daydım mesela. Önce bir panel, arkasından çalıştığım şirkette bir toplantı, sonra bir kaç müşterimle alacak verececek muhabbeti, anlayacağın yorgunluktan bitkin vaziyetteydim. Gece eve gitmeden önce ofise uğradım.  Kimse yoktu. Odama geçip koltuğuma serilir vaziyette  oturdum.  Aklımdan Murathan Mungan'ın dizeleri geçiyordu. "Bir yıl daha bitiyor. Düşlerim, tasalarım, yarım kalmış onca şey. Her yıl biraz daha kısalıyor bir öncekinden. Bana mı öyle geliyor? Yoksa daha mı hızlı ilerliyor zaman, insan yaşlanırken?" diye bir şeyler düşünüyordum işte.Yorgundum. Attila İlhan'ın dediği gibi kendimi  dağ başları gibi yalnız hissediyordum. Tam o anda  masamın üzerindeki büyük zarfı farkettim. Kimseden bir şey beklemiyordum. Zarfı isteksizce elime aldım. Usulca açtım. Allahım! Zarfın içinden çıkan iki kitabı görünce inan ki yerimde zıpladım. Hey! Bunlar Halil Gökhan'ın kitapçılarda arayıp bulamadığım Yeni Sevgili ve Yedinci adlı kitapları değil miydi? Üstelik bu kitaplar yazarı tarafından imzalanmamış mıydı? "vildan'a sevgi ve dostlukla" demiş. Altında da Cemal Süreya tadında bir imza atmış. Şaka mı bu? diye fırladım yerimden! Zarfın üzerine baktım. Bil bakalım kimdi gönderen? Halil Gökhan. İyi de Halil Gökhan beni nereden bilsin? Olacak iş miydi yani? Hayal bu ya! Halil Gökhan okudu kitapları için yazdıklarımı belki... Sonra abone oldum Yazıyor adlı dergisine. Bu dergi geliyor ya ofis adresime... Eee... Hayal bu ya... Kalpten kalbe yol var diye inanıyorum ya hani... Yazar kitaplarının izini takip ettiğimi hissediyor. Ayrıca sözünü de dinledim ya... Kimseye kitabının sonunu söylemedim hani... Anladın değil mi? Şimdi ödüllendiriyor işte beni.. Yazarından imzalı kitaplara bayıldığımı anladı. Aradığım iki kitabını imzaladı. Adresime postaladı. Allahım bu  hayalim gerçek olabilir mi? Onu bunu bilmem. Gerçek oldu vallahi. İşte yazarından imzalı iki kitap var elimde! Yorgunluğum, bitkinliğim anında yok oldu gitti. Mutluydum. Mutluluk nedir diye soruyorsun ya bazan bana hani... Mutluluk sevdiğim bir yazarın imzaladığı kitapları şaşırarak elime almak olabilir mi?