Ve Kafa Dergisi Ve Ekmek Bahsi Ve Ruh İkizi

Haziran ayı Kafa Dergisi'nde,  Mahir Ünsal Eriş'in  Ekmek Bahsi başlıklı yazısını okuyunca,  bangır bangır Ferdi çalasım, Yıldız Tilbe dinleyesim,  içime bir ad koyacak olsam leyla derim, öyle güzelim, diyesim  geldi. Bayıldım yazısına... Resmen düşündüklerimin tıpkısını yazıya dökmüş. Acaba Mahir Ünsal Eriş, ruh ikizim mi:)

Kafa Dergisi'ndeki,  tamamını okumanızı çok istediğim yazısı şöyle bitiyor:

"Paul  Eluard "ekmek, şiirden daha yararlıdır." demiş. Yine de ona aldırmayayım da gidip Orhan Veli'nin "Ekmek" şiirini okuyayım ben.  "Dilimin ucunda bir eski arkadaş adı."

Ne tatlı değil mi? Hey! Saat bir mi oldu? Eyvah! Yarın iş günü...  Fırından yeni çıkmış pofuduk bir ekmeği kucağıma basıp  uyuyasım geldi.

Zamanın Değişmeyen Ruhunu Oktay Akbal Ve Şenol Bezci İle Yakalamak.

  "Önce ekmekler bozuldu, sonra herşey.  

Çünkü dünyada savaş vardı. 

İnsanlar sebebini bilmeden, düşünmeden ölüyor, öldürülüyorlardı."

 

 "Bizler okulu bitireli yıllar oluyor. İhtiyarladığımızı bile duyanlarımız var. 

Savaş en iyi yıllarımızı elimizden aldı, bizde en kutsal olan şeyleri yok etti. 

Sabah, akşam işimize gidiyor, geliyoruz. 
 Yüksek okula girenlerimiz de oldu. 

Onlar da gençlikten çıktılar. 
 Hepimizi kötü düşünceler, çirkin duygular kapladı. 

Barış günlerinin insanları artık yok. 

Nice tanıdığım insanların şimdi hepsi bana yabancı geliyor. 

İyileri kötü, cömertleri hasis, duyguları katı yürekli oldular. 

Ah, o ekmeğin bozulması, insanların mayası muhakkak ki ekmektir." 

"Bu dünya bir kere daha değişecek. 
Belki eski halini almaz, ama zararı yok, gidenler gitti, gelenler gelsin. 
İnsanlar gülmesini, ağlamasını yeniden öğrensin. 
Sırasında ağlamasını ve gülmesini bilmeyene, insan denemiyor... 
Bizler, yarı barış, yarı savaş insanları, umutlarımızı kaybetmedik. 
Dünyanın iyi bir dünya olabileceğini, insanın mavi gökyüzünü, denizi, ağaçları seyretmekle mutluluğunu yaşadığı anlara yeniden kavuşacağına inanıyoruz. 
Herşey ekmekle başladı, ekmekle bitecek."

 Yazılar - Oktay Akbal'ın, 1944 yılında, 2. Dünya Savaşı  zamanında,
21 yaşındayken yazdığı Önce Ekmekler Bozuldu adlı kitabından

Çizimler - Şenol Bezci'nin web sitesinden.

 2012

Cumartesi Kahvaltısı Hayalim - Bir Kıtırtı Senfonisi Dinlemek...

"Hiç tatmadığın bir ekmeğin iyi olduğunu nasıl anlarsın? 

Kokuyla değil, görüntüsüyle de değil. Kabuğunun çıkardığı sesle... 

 Dinle.... Ahh!.. 

Bir kıtırtı senfonisi! Hımmm!.. 

Ancak harika bir ekmekten bu ses çıkar."

Ratatouille filminden bir replik...

Sinema Hayatımızı Leziz Kılar - Bir Kıtırtı Senfonisi

Yukarıda resmini eklediğim güzel aşçı Colette, Ratatouille adlı filmdeki tek kadın aşçıdır.  Kendi deyimiyle mutfak sektöründe aptal ihtiyar erkeklerin yazdığı kurallara dayanan eski bir hiyerarşi söz konusudur. Kadınların bu dünyaya girişini imkansız hâle getiren kurallardır bunlar.  Tüm engellere rağmen Colette çok  meşhur bir Fransız mutfağında çalışmayı başarmıştır. Mutfaktaki en amansız aşçı Colette'dir. Bunu bileğinin hakkıyla elde etmiştir. Şimdi Colette durup dururken nereden aklıma geldi? Zevkle takip ettiğim ve tüm yüreğimle en sevdiğim blog diyeceğim  thekitchencrashers.com'da bu hafta  Ratatouille adlı filmi seyredip, aynı isimdeki yemeği nasıl yaptıklarını ballandıra ballandıra anlattıklarını okuyunca, Colette aklıma geldi. Hey! Az sonra evden çıkacağım. Bizim köyün fırınına gidip sabah kahvaltısı için çıtır çıtır sıcacık ekmek satın alacağım. Peki ekmeği nasıl seçeceğim? Bu filmde Colette nasıl yapılacağını   bir şiir gibi anlatmıştı.... Bak şimdi...

 

"Hiç tatmadığın bir ekmeğin iyi olduğunu nasıl anlarsın? Kokuyla değil, görüntüsüyle de değil. Kabuğunun çıkardığı sesle... Dinle.... Ahh!.. Bir kıtırtı senfonisi! Hımmm!.. Ancak harika bir ekmekten bu ses çıkar."

İşte bunu ben Colette'den öğrenmiştim.Ne hoş değil mi? Sinema hayatımızı leziz kılmaz mı? Mis gibi leziz kılar tabii. Of! bu kıtırtı senfonisi aklıma gelince feci acıktığımı hissettim. Hemen gitmeliyim:)