sirenler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
sirenler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

7 Ekim 2026 Çarşamba

Diyete Başladım. Hikâyelerle Bilinçaltımı Korkutup 5 Kilo Vermeye Niyetlendim:) - Akşam Yemeği

 

Sabah tarım ve hasatın tanrısı Demeter’in o doymak bilmez kralından korkup tereyağlı ekmeği bırakmıştım, öğlen güneş tanrısı Helios’un kutsal sığırlarına dönüşeceğini hayal ettiğim makarnalardan kaçıp salataya sığınmıştım...

Derken... İş saati bitti. Zaman aktı gitti. Gümüşi bir alacakaranlık salona çöküverdi. Ve o en masum, en kırılgan saat çabucak geliverdi: 10.00!

Akşam yemeğinde karbonhidratsız, şekersiz diyet yemeğimi yedim. Bitki çayım fincanımda tütüyor. Salonun ışıklarını hafifletip koltuğuma çekildim. Beklediğim  bir filmi tüm merakımla seyredeceğim... Kumandayı elime aldım... Taammm tuşuna basacaktım ki...

O esnada, evin  derin  sessizliğinin içinden fısıltılar yükselmeye başladı... Zihnimin tam ortasında çınlayan, sanki kulağımın dibinde nefes alan baştan çıkarıcı, kadife gibi bir ses... Sanırsınız görünmez bir efsun odanın havasını bir anda ağırlaştırdı...  Bilincimi tül gibi hafif bir sis perdesi kapladı.

“Fısır fısır... Fısır fısır...”

O büyülü ses “Sadece küçücük bir dilim keeekkk…” diye mırıldanıyor... Şeffaf bir büyü gibi zihnimi şıkır şıkır cilalıyor... “Ya da yumuşacık, dilde eriyip giden bir çikolataaaa? Bütün gün ne kadar iradeliydin... Şahaaaanesin. Haaarikasın. Ne duruyorsuuuun? Küçük bir ödülü kesinlikle hak ettin...” deyip duruyor.

Fısıltı o kadar yakınımda, o kadar efsunlu ki... Bir an için gözlerim hafifçe süzülüyor, nerede olduğumu unutuyorum. Büyüleyici bir illüzyonun tam ortasındayım... Zihnim o tatlı sese teslim olmak, ellerim benden bağımsız mutfağa doğru süzülmek istiyor.

Yooo! İşte tam o büyülü anda birden silkeleniyorum, hemen imdadıma yarayacak bir hikâyeyi hatırlıyorum: Sirenler!

Hani şu Homeros’un efsanesindeki tekinsiz deniz kızları... Issız kayalıkların üzerine oturup öyle büyüleyici şarkılar söylerlermiş ki, oradan geçen gemiciler o sese kapılıp akıllarını yitirir, dümeni gözü kapalı ölümcül kayalıklara sürerlermiş.

Odiseus o sulara girmeden önce tehlikeyi sezmiş. Adamlarının kulaklarını erimiş sıcak balmumuyla tıkamış. Kendisini de "Şarkıları duyduğumda ne kadar yalvarırsam yalvarayım, beni sakın ama sakın çözmeyin!" diyerek geminin devasa direğine sımsıkı bağlatmış. Sirenler o efsunlu şarkılarını söylemeye başladığında Odiseus çıldırmış, bağırıp çağırmış, iplerini koparmak için çırpınmış... Ama adamları duymamış. Kimse iplerini çözmemiş... Ve gemi, o baştan çıkarıcı felaketin kıyısından süzülüp geçmiş.

Koltukta doğruldum. Fincan elimde öylece kalakaldım.

"Aha," dedim, "Şu an tam olarak Sirenlerin adasından geçiyorum!"

O içimden yükselen çikolata kokulu fısıltı, beni kayalıklara bindirmek, gitmek bilmeyen 5 kiloyu bedenime sonsuza dek perçinlemek isteyen bir Siren şarkısından başka ne ki?

Derhal kendi ritüelimi başlattım: Kendimi ruhumla, irademle o koltuğa sımsıkı bağladım. "Mutfak yönüne giden hiçbir emre uymuyorsun kızım, ipleri çözmek yok!"

O efsunlu fısıltı bir süre daha odanın içinde, çayın buharında dolandı durdu. Yerimden kıpırdamadım. Çikolataya çarpmadan, abur cubura dalmadan kumandanın düğmesine bastım. Elimdeki çayın keyfini çıkararak filmin mecrasına aktım:)

Hikâye: 3 – Karbonhidrat: 0.

17 Ağustos 2026 Pazartesi

"Sağ Salim Geçtim Kendimi"

 
Bir adam düşünün... Sirenlerin efsunlu sesini duymak istiyor ama o sesin peşinden gidip kaybolmaktan ödü kopuyor. Hani şu, denizlerin ortasında söyledikleri büyüleyici şarkılarla yaklaşan gemileri kayalıklara çarptırıp denizcileri ölüme sürükleyen mitolojik yaratıklar... Sirenler... Üstelik söyledikleri sadece bir melodi de değil.. Belki dinleyenin geçmişinin, geleceğinin ve evrenin tüm sırlarının fısıltısı...

Adamlarının kulaklarını balmumuyla kapattırıyor, kendininkileri ise açık bırakıyor. Çünkü Sirenleri duymak istiyor. Öte yandan biliyor ki o sesi duyduğu anda etkilenecek ve gitmek isteyecek.  İradesine yenilmemek için geminin direğine kollarını sıkıca bağlatıyor.

Duymak istiyor... Ama teslim olmak istemiyor.

Kimden söz ediyorum?  Odiseus!

Aslında ne kadar tanıdık, değil mi? Hayatta bazan bizi içine çeken, kontrolden çıkacağımızı bildiğimiz o tehlikeli merakla baş başa kalırız. Hem o cazibeyi tatmak isteriz hem de yanmaktan korkarız.

Son zamanlarda kafayı iyice Homeros’un Odiseus'una takmış durumdayım. Melih Cevdet Anday’ın Kolları Bağlı Odiseus’u adlı şiir kitabı  karşıma çıkınca çok merak ettim. Peşine düşüp buldum, az önce  kargo geldi...  Okumaya başladım.

1962 Kasım, İstanbul Yeni Matbaa baskısı... Dile kolay, 64 yıllık bir kitap. Üstelik kapağı Sait Maden’e ait. Ne şanslıyım! Çok severim.

İnsan eline böyle bir kitap alınca sararmış sayfaları çevirmiyor, resmen zamanın içine sızıveriyor.

Garip şiirinin şairlerinden Melih Cevdet Anday'ın mitolojiyle ilgilenmesi hoşuma gitti. Anday diyor ki: 

"Ben Homeros'u okurken hiç de üç bin yıl öncesine gitmiyorum, sadece zenginliğini kullanıyorum.”

Ve o büyüleyici dize dökülüyor sayfalardan:

“Eskiyen söz simya gibidir / Taş bakarsın altın olur.” 

Bayıldım!

Şimdi durup Anday’ın o üç bin yıllık eski sözü alıp nasıl yeniden altına çevirdiğine bakıyorum. 

Anday’da Sirenlerin hikâyesi birden şöyle bir soruya dönüşüyor: İnsan, kendisini kendisinden koruyabilir mi?

Zaten şiir kitabının  en sonuna geldiğimde, Odiseus’un mırıldandığı o tek cümle bütün o upuzun yolculuğun yönünü anında değiştiriveriyor:

“Sağ salim geçtim kendimi.”

O Video