Diyete Başladım. Hikâyelerle Bilinçaltımı Korkutup 5 Kilo Vermeye Niyetlendim:) - Akşam Yemeği

 

Sabah tarım ve hasatın tanrısı Demeter’in o doymak bilmez kralından korkup tereyağlı ekmeği bırakmıştım, öğlen güneş tanrısı Helios’un kutsal sığırlarına dönüşeceğini hayal ettiğim makarnalardan kaçıp salataya sığınmıştım...

Derken... İş saati bitti. Zaman aktı gitti. Gümüşi bir alacakaranlık salona çöküverdi. Ve o en masum, en kırılgan saat çabucak geliverdi: 10.00!

Akşam yemeğinde karbonhidratsız, şekersiz diyet yemeğimi yedim. Bitki çayım fincanımda tütüyor. Salonun ışıklarını hafifletip koltuğuma çekildim. Beklediğim  bir filmi tüm merakımla seyredeceğim... Kumandayı elime aldım... Taammm tuşuna basacaktım ki...

O esnada, evin  derin  sessizliğinin içinden fısıltılar yükselmeye başladı... Zihnimin tam ortasında çınlayan, sanki kulağımın dibinde nefes alan baştan çıkarıcı, kadife gibi bir ses... Sanırsınız görünmez bir efsun odanın havasını bir anda ağırlaştırdı...  Bilincimi tül gibi hafif bir sis perdesi kapladı.

“Fısır fısır... Fısır fısır...”

O büyülü ses “Sadece küçücük bir dilim keeekkk…” diye mırıldanıyor... Şeffaf bir büyü gibi zihnimi şıkır şıkır cilalıyor... “Ya da yumuşacık, dilde eriyip giden bir çikolataaaa? Bütün gün ne kadar iradeliydin... Şahaaaanesin. Haaarikasın. Ne duruyorsuuuun? Küçük bir ödülü kesinlikle hak ettin...” deyip duruyor.

Fısıltı o kadar yakınımda, o kadar efsunlu ki... Bir an için gözlerim hafifçe süzülüyor, nerede olduğumu unutuyorum. Büyüleyici bir illüzyonun tam ortasındayım... Zihnim o tatlı sese teslim olmak, ellerim benden bağımsız mutfağa doğru süzülmek istiyor.

Yooo! İşte tam o büyülü anda birden silkeleniyorum, hemen imdadıma yarayacak bir hikâyeyi hatırlıyorum: Sirenler!

Hani şu Homeros’un efsanesindeki tekinsiz deniz kızları... Issız kayalıkların üzerine oturup öyle büyüleyici şarkılar söylerlermiş ki, oradan geçen gemiciler o sese kapılıp akıllarını yitirir, dümeni gözü kapalı ölümcül kayalıklara sürerlermiş.

Odiseus o sulara girmeden önce tehlikeyi sezmiş. Adamlarının kulaklarını erimiş sıcak balmumuyla tıkamış. Kendisini de "Şarkıları duyduğumda ne kadar yalvarırsam yalvarayım, beni sakın ama sakın çözmeyin!" diyerek geminin devasa direğine sımsıkı bağlatmış. Sirenler o efsunlu şarkılarını söylemeye başladığında Odiseus çıldırmış, bağırıp çağırmış, iplerini koparmak için çırpınmış... Ama adamları duymamış. Kimse iplerini çözmemiş... Ve gemi, o baştan çıkarıcı felaketin kıyısından süzülüp geçmiş.

Koltukta doğruldum. Fincan elimde öylece kalakaldım.

"Aha," dedim, "Şu an tam olarak Sirenlerin adasından geçiyorum!"

O içimden yükselen çikolata kokulu fısıltı, beni kayalıklara bindirmek, gitmek bilmeyen 5 kiloyu bedenime sonsuza dek perçinlemek isteyen bir Siren şarkısından başka ne ki?

Derhal kendi ritüelimi başlattım: Kendimi ruhumla, irademle o koltuğa sımsıkı bağladım. "Mutfak yönüne giden hiçbir emre uymuyorsun kızım, ipleri çözmek yok!"

O efsunlu fısıltı bir süre daha odanın içinde, çayın buharında dolandı durdu. Yerimden kıpırdamadım. Çikolataya çarpmadan, abur cubura dalmadan kumandanın düğmesine bastım. Elimdeki çayın keyfini çıkararak filmin mecrasına aktım:)

Hikâye: 3 – Karbonhidrat: 0.

Diyete Başladım. Hikâyelerle Bilinçaltımı Korkutup 5 Kilo Vermeye Niyetlendim:) - Öğle Yemeği

Sabah kahvaltısındaki  ilk büyük savaşı, antik dünyadan çağırdığım o tekinsiz açlık hikayesi sayesinde kazanmış olmanın verdiği mağrur bir özgüvenle öğlene kadar geldim. İşe yaramıştı! Elim o tereyağlı çıtır ekmeğe uzandığı an zihnimde canlanan mitolojik hikaye frenlerime basmış, ilk raundu bana kazandırmıştı. "Tamam," dedim kendi kendime, "o doymak bilmez kralı dize getirdim, demek ki niyetlendiğim kilo verme meselesini çabucak halledivereceğim."

Fakat saat 13.00 oldu...

Bir sigortalımla öğle yemeğindeyiz. Kendisi yemeyi içmeyi, ortamı güzelleştirmeyi pek seven biri. Kısa sürede masayı bilimum lezzetlerle donattı. Sabahki celalli iradem yavaşça gevşemeye, içimdeki iştah canavarı uykusundan uyanıp kıpırdanmaya başladı. Üstelik yalnız değildi... Dumanı üstünde makarnalar, fırından yeni çıkmış çıtır çıtır börekler masada resmi geçitteydi. Burnumda  tüten  baştan çıkarıcı kokular bütün masayı sarınca, çatalı elime aldım. Tam o karbonhidrat cümbüşüne gözüm dönmüşçesine dalacakken...

Şak!  Odiseus'un o açgözlü adamlarını hatırladım...

Odiseus ve tayfası, bitmek bilmeyen fırtınalı yolculukları sırasında Güneş Tanrısı Helios'un kutsal sığırlarının otladığı tekinsiz adaya düşerler. Odiesus tayfasını defalarca, üstüne basa basa:  "Bu hayvanlara sakın dokunmayın, sonumuz olur!" diye uyarır.

Günler geçer, rüzgar dinmez, erzak tükenir... Odiseus bir kenarda uykudayken adamların gözü döner.  "Birazcık kessek ne olur ki?" derler. O kutsal sığırları kesip iştahla yerler.

Sonrası tam bir felaket!!

Güneş tanrısı Helios gazapla gürler, Zeus’tan intikam ister. Göklerin ve şimşeklerin tanrısı Zeus’un cevabı gecikmez... Devasa bir yıldırım gönderir, gemiyi ortadan ikiye böler. Vee... Odiseus dışındaki bütün tayfa karanlık sulara gömülüp gider.

Elimde çatal makarnanın üzerinde öylece donup kalıyorum.

"Bak," diyorum kendi kendime, "adamlar da 'birazcık kessek, azıcık yesek ne olacak' demişlerdi. Unutma!.. Yediler... Veee... Dehşetli felaketlerine sürüklendiler."

Bu hikayeyi hatırlayınca, masadaki makarnalar, börekler, bir anda hamur işi olmaktan çıkıp Helios'un cızırdayan tekinsiz sığırlarına dönüştüler.. 

Aaa!.. İmdaat!..  Yıldırım çarpmışa dönüşmek istemiyorum.  

Elimi karbonhidrattan çekip zeytinyağlı, limonlu salataya uzatıyorum. Hımlaya humlaya yiyiyorum. Valla şahane!

Nanananooom!... 

İşte buyrunuz... Öğle yemeği savaşını, geçen ay  sinemada seyrettiğim  bir Homeros hikâyesiyle atlatıveriyorum:)

Hikâye 2 – Karbonhidrat 0.

Diyete Başladım. Hikâyelerle Bilinçaltımı Korkutup 5 Kilo Vermeye Niyetlendim:) - Kahvaltı

Her şey bu sabah başladı. Aslında kararımı hafta sonu vermiştim... Kararım karardı, geri dönüşü yoktu. Yaz boyunca üzerime sinsice yerleşen, her kıyafette kendini hissettiren 5 kilo tıpış tıpış gidecekti.

Ve fakat... Günün ilk ışıklarıyla birlikte o celalli irade, yerini bambaşka bir ruha bıraktı. Sabah gözümü açar açmaz kendimi bir büyüye kapılmış gibi mutfakta buldum. Çayı demledim. Mutfak taze çayın buharıyla hafifçe ısındı. Sanki daha dün o kararlı niyete giren ben değilmişim gibi, ellerim benden bağımsız çalışmaya başladı... Ekmekleri kızartma makinesine dizdim. O baştan çıkarıcı koku saniyeler içinde bütün evi sardı. Masadaki diğer güzelliklerle birlikte kahvaltım tastamamdı.

Ah, masadaki o çıtır çıtır ekmekler... Yanında sıcağı görünce erimeye dünden razı mis gibi tereyağı... Elimdeki bıçak tereyağına gömülüyor, oradan sıcacık ekmeğe doğru ağır çekimde, adeta bir film sahnesi gibi ilerliyor.

Çünkü AÇIM!

Ama öyle normal, makul bir sabah acıkması değil bu. Zihnim "vermen gereken bir 5 kilo var" dedikçe, içimde uyuyan dev uyanıyor. Ben "yasak" kelimesini zikrettikçe, evrendeki bütün karbonhidratlar sözleşmiş gibi gözümün önünde resmi geçit yapiyor. Gözlerimi kapatsam bile önümden hayali börekler, dumanı üstünde mantılar geçiyor... Kendimi dehşetli aç hissediyorum. AÇ!

Tam tereyağlı bıçağı ekmeğe sürmek üzereyken, zihnimdeki acil durum alarmını çalıştırdım... Antik dünyadan bir tekinsiz hikayeyi, kurtarıcı gibi imdadıma çağırdım.

Bir zamanlar kibirden gözü dönmüş bir kral varmış. O kadar had bilmezmiş ki, tarımın, bereketin ve hasadın tanrıçası Demeter’e adanmış kutsal koruya dalmış. Yanındaki adamlara, korudaki ağaçların hepsini kesmelerini emretmiş. Ağaçlar birer birer devrilirken, kralın gözü korunun ortasındaki devasa meşe ağacına takılmış.

Bu ağaç sıradan bir ağaç değilmiş. Demeter’in kutsadığı özel bir ağaçmış. Periler ona dokunmaması için kralı uyarmışlar. Ama kral dinlememiş.Baltasını kaldırıp devasa meşe ağacına vurmuş. Ağaçtan kan süzülmüş. Kral ise olup bitenlere aldırmadan ağacı devirmiş.

İşte o anda Bereket Tanrıçası’nın gazabı başlamış. Derhal şimşek ve gök gürültüsü tanrısı Zeus’a seslenmiş. Zeus da Açlık İblisi’ni tanrıçanın hizmetine göndermiş. Gece yarısı saraya süzülen Açlık İblisi, kralın uykusunda başucuna eğilmiş… Onun damarlarına, ruhuna, içine tekinsiz bir nefes üflemiş:

«Doyurulmaz bir AÇLIK hissi.»

Kral sabah uyandığında feci bir iştahla gözlerini açmış.

Masadaki her şeyi yemiş, bitirmiş ama bir türlü doymamış. Günler geçtikçe sarayın bütün erzağını tüketmiş, servetini yiyeceğe harcamış, yine de açlığı dinmemiş. Ülkesindeki tüm hayvanları yemiş, doymamış.

Sonunda ülkede yiyecek namına hiçbir şey kalmayınca, çaresizlikten kendi kollarını kemirmeye başlamış. Sonunda kendisini de yiyip bitirmiş

Hahaha! İşte tam böyle hayal ettim kendimi... Açlıktan masadaki, evdeki her şeyi yiyip bitirmişim de... Doymamışım... Kendi parmaklarımı kemirmeye başlamışım, iyi mi? :)

Derhal elimdeki ekmeği bıraktım. Salata, birazcık peynir, üç-dört zeytin yiyip masadan fırlayıp kalktım.

Hikâye 1 – Tereyağlı Ekmek 0.

Vakit Çok Geç Olunca...

“Bana bu gece bir hikaye anlatır mısın? Eskiden olduğu gibi.”

“Elbette.” Ceketini çıkartıp yanıma kıvrıldı babam.  “Sana eğlenceli bir masal anlatayım öyleyse.”

“Hayır. Hüzünlü bir hikaye anlat bana.”

“Hüzünlü mü? Niye ki?”

“Babacığım,” dedim. “Sen de biliyorsun, vakit mutlu hikayeler için çok geç.”

Alper Canıgüz /Cehennem Çiçeği /Sayfa 174

Ve Hayat Ve Rüya Ve Ölüm

“Gel bu akşam misafirim ol. İki şiir atalım. Ben de ayıptır söylemesi klarnetle bir hicaz geçerim. Ah!.. Vapurlar iskeleye yanaşıp kalkar. Bööyle motör sesleri dinleyelim. Balıklar ağlarken bir of ülen offf çekelim.”

İster inanın ister inanmayın… Hiç duraksamadan… Ve takır takır… Bu Sadri Alışık tadında lakırtılar eden bendim. Yooo… Bakmayın böyle çatır çatır yazdığıma. Misal sizinle karşı karşıya gelsek var ya… İki lafı bir hizaya getiremeyeceğim gibi, mahcubiyetimden ya dilim tutulur ya da kekeleyebilirim. Öyle heyecanlı ve utangaç bir bünyeye sahibim.

İyi ama ne diyordum ben Allahaşkına? Mühimi kiminle muhabbet ediyor, kimi ikna etmeye debeleniyordum. Ortada sebebini bilmediğim bir matem havası vardı. Ben ise hüzünlü ama sakin görünüyordum. İyi de neler oluyordu? Vaziyetime anlam veremiyordum. Buraya üç soru yazdım ama… Ohooo… Kendimi onlarca gerekli gereksiz sorularla fiştekliyordum. Hayır, eğer bir Türk filmi çekimi varsa, kamera niye hep benim suratımı zumlamaktaydı ki? Arada ucunu döndüreydi ya etrafa… Kiminle konuştuğumu fena halde merak etmekteydim. Hey!.. Elbette ya… Demek ki sonuna gelmiştim. Az sonra filmin esrarengiz jönü görünecekti belki. Ne bileyim? Sanırım bu sürpriz dolu final bozulsun istemedim. Zihnimin içinde ters takla atan soruları bir hışımla susturuverdim. Akabinde içime hicranlı bir bakış sarkıtıverdim.

Yüzlerce film seyretmiştim. Hayat bir sahne demezler miydi? Demeki şimdi sıra bendeydi. Belki kendi kendime oynadığım oyunlardan birinin baş rolündeydim. Hal böyleyken, elbette bazı filmlerde gördüğüm, o cafcaflı kıptiyoz dümbeleklerin koftiden rol kesmeleri gibi hareket etmeyecektim. Madem matem vardı ortalıkta. Şakkadanak yerli yerine oturacak, en bi kral kasımpatı demeti tadında sinema repliklerinden söyleyecektim. İnanamıyordum kendime. Nasıl olduysa o replikleri hatırlamıştım işte.

“Madem ki hepimiz günün birinde çekip gideceğiz. O halde bunca matem, bunca kahır niçin? Hayat demek ölümü beklemek demektir. Az çok hepimiz denizi, yıldızları, ağaçları, işte falanları filanları göreceğiz. Bir çok şeyin tadına bakacağız. Sonra da ister istemez “gidiyorum elveda” şarkısını söyleyeceğiz. Öyleyse gidenin de kalanın da gönlü hoş olsun.” deyiverdim.

Kamera halen benim suratımı zumlamaktaydı. Sanırım içimdeki diğer ben, lakırtılarımdan hoşlanmadı. Beni küçümser gibi bir bakış attı. Zoruma mı gitti ne? Şah damarımın tıkır tıkır attığını hissettim. Gene de ortalık iyice duman olmasın diye tebessüm etmeyi ihmal etmedim. Aklıma gelen ilk film repliğini, samimiyetle söyledim:

“Sen bakma fotoğrafımıza, içimize bak. Ama görebilirsen. Bizde yalan yok.” deyiverdim.

Gözlerimi açtım. Televizyonun karşısındaki koltukta, ana rahmindeki bebek gibi yatmaktaydım. Alt yazı geçiyordu. “Oktay Akbal vefat etti. Ailesinin, dostlarının, tüm sevenlerinin başı sağolsun.” diye yazıyordu. Doğrulup oturdum. Ruhuna rahmet gönderdim. Kitaplıktan Önce Ekmekler Bozuldu adlı hikaye kitabını buldum.

"Önce ekmekler bozuldu, sonra herşey. Çünkü dünyada savaş vardı. İnsanlar sebebini bilmeden, düşünmeden ölüyor, öldürülüyorlardı."

Vapurlar iskeleye yanaşıp kalktı. Motor sesleri kulağımda çınladı. Balıkların ağlamalarını işittim. Gidenin de kalanın da gönlü hoş olsun dedim. Oktay Akbal'ın kitabında altını çizdiğim cümleleri teker teker okumaya başladım.

"Bu dünya bir kere daha değişecek. Belki eski halini almaz, ama zararı yok, gidenler gitti, gelenler gelsin. İnsanlar gülmesini, ağlamasını yeniden öğrensin. Sırasında ağlamasını ve gülmesini bilmeyene, insan denemiyor... Bizler, yarı barış, yarı savaş insanları, umutlarımızı kaybetmedik. Dünyanın iyi bir dünya olabileceğini, insanın mavi gökyüzünü, denizi, ağaçları seyretmekle mutluluğunu yaşadığı anlara yeniden kavuşacağına inanıyoruz. Herşey ekmekle başladı, ekmekle bitecek."

not-
yazıda türk filmleri repliklerini kullandım.
çizim- şenol bezci

Bir Öykü - Ebekulak

Sevdiğim bazı öyküler vardır. Zaman zaman kitaplarını açar okurum. Tekrar tekrar okumaktan bıkmam.Bilakis öyküyü bildiğim için tüm hislerimi katarak okurum. Atilla Atalay'ın Ebekulak adlı öyküsünü okurken her defasında yüreğimle hissederim. Çok severim! Bir haftadır Ebekulak'ı arıyorum. Yok...yok.. Bulamıyorum...Olmaz olur mu? Kütüphanemin bir yerinde. İyi de nerede?Bu hafta canım nasıl çekti, nasıl istiyorum Ebekulağı okumayı. Kitap sanki yer yarıldı ve içine girdi. İş gereği iki kez İstanbul'a gittim. Uğradığım hiçbir kitapçıda yoktu. Atilla Atalay diyorum. "Tamam,var "diyorlar. Kitaplarını gösteriyorlar. Hepsi var. Ebekulak yok.

Kızkardeşim "Bende var abla. Ben sana veririm." demişti. Görüşemedik bir daha. Kitabı kardeşimden alamadım.Bu akşam baktım dayanamayacağım. Hamilelerin canı bir şey çeker de tuttururlar ya durumum aynı öyle... Sanal aleme dalayım bir bakayım belki rastlarım izinde dedim. İyiki bakmışım. Buldum. İşte Ebekulak! Ohh! Şükür kavuşturana! Benim eski dostum!
Gördüldüğü gibi objeler,eşyalar ,bina hatta şehirlerin canı olduğu gibi, öykülerin de canlı olduklarına inananlardanım. Bu öykü de öyle. Aslında Ebekulağı siz okuyacağınıza, ben sesli okuyabilsem size tadından doyamazsınız. Zaten bu öyküyü gözle okumam yetmez, kulağım da duymalıdır.

Bu nedenle mutlaka sesli okurum. Ancak, üzgünüm yalnız başıma!..

Öyküyü bulduğum bir siteden aldım.Bloğuma yapıştırdım. Burada elimin altında dursun.

Canım çektiğinde kolaylıkla okuyacağım artık!

EBEKULAK

orda duruyor. nasıl olsa eninde sonunda göz göze geleceğiz;
ama ilk hareket ondan gelmeli, bekliycem. allah kahretsin... yine çok güzel, çok...
aklıma tüküreyim, nasıl da terk ediştik yasemin’le. okulun kantinindeydik galiba, “sen” dedi, “hamama gider kurnaya, düğüne gider zurnaya âşık olursun.” sana ne kızım, gönlümün kâhyası mısın gibisinden lâfı ağzımda geveledim. “köpek gibi geri dönersin ama!” dedi.
o lâfı demeseydi, hemen ertesi gün dönerdim belki. ne o ne ben döndük ve üç yıl sular seller gibi geçip gitti.olanca güzelliğiyle hâlâ orda duruyor. beni gördüğünü biliyorum. yanına gidip “merhaba!” desem, çok büyük bir taviz sayılmaz.

yanındayım... ilk darbeyi:
-şişmanlamışsın, diyerek indirdim.karşı saldırı anında geldi, beni öldüren gülümseyişle:
-senin de saçlar gidiyor galiba (!) dedi.arada boşluk kalmadan:
-gamzeni n’aaptın? diye sordum. yanağında gamze vardı, aldırttın galiba ya da fondötenlerin altında kalmış, gözükmüyor (!)kıvılcımlar saçarak:
-hayatımda suratıma fondöten sürmedim ben, dedi.
güzel, sinirlendi... yumuşatmalıyım...
-o zaman gül bakalım, gamzen yerinde mi, görelim? hemencecik güldü. yavru kedi mi yuttum, içimi ne cırmalıyor? niye kalbim küt küt atıyor ki? bir gülüşte böyle olursam, sonrası n’aapar beni?

-sahilde yürüyelim mi banklara otururuz, dedi.
-işte zafer! belli ki o yavru kediden yasemin de yutmuş. yürüyoruz... saatine baktı:
-iki saat sonra özkan işten çıkar, dedi.
-özkan haa!... demek özkan... kasten ismini yanlış söyleyerek:
-ne iş yapıyo bu öztan? dedim.
-reklâmcı, diye yanıtladı.
-ben tanıyo muyum bu özcan’ı? durdu, kızdı; ama belli etmiyor.
-tanımazsın, özkan boğaziçi’nden.
demek özkan boğaziçi’nden. iyi... aferin özkan’a... bravo yani... aşağılık özkan... ibibik, badem... bakışlarımdan düşüncelerimi okumasın diye denizi seyrediyorum.
-senin minö n’aapıyo? diye sordu.
minö ne demek be kızım!.. benim taktiğimi kullanıyor.
ben ısrarla “umurumda değil!” muamelesi çekerek herifin adını yanlış söyledim ya...
o da benimkinin adını tahrif ediyor.mine yerine minö. pes yani... bari emine filân de be kızım. yuh yani! feci dalga geçti benle.
-gitti, amerika’da, dedim.

çay bahçesindeyiz. o da ne? yasemin’le şarkımız çalıyor:
“arapsaçı.” ha ha hey!.. şimdi bittin işte kızım! sen dayanamazsın bu şarkıya... kim kime köpek gibi dönermiş görücez! hele bir şarkının o bölümü gelsin.
“gönlüm söz dinlemiyoor / sevdiğimi ver diyoor / kim görse şu hâlimi / bir daha sevme diyoor / aaah aşk yüzünden / arapsaçına döndüm / çöz beni arapsaçı / çivi çiviyi sökeer /
budur bunun ilâcı.

peki, bana n’ooluyo? şarkıyı dinlememek için içimden “gün doğdu hep uyandık / siperlere dayandık.” marşını söylüyorum. o da kafasını daldırıp bir şeyler arıyormuş rolü kesiyor. şarkı yüzünden iki tarafta da zayiat yok. bravo! direncine hayranım bu kızın!
-gitmeliyim, dedi.
giit... kal mı diycem sanıyorsun.
-iyi, sen bilirsin...git... git... özkan bekliyodur... yürrü... son bıçağı sapladım:
-kilo vermeye çalış. özton’a benden selâm...
usulca kalkıp masadan uzaklaştı.

ardından bakıyormuş gibi olmamak için masa örtüsündeki kırmızı kareleri saymaya karar verdim. bir... beş... on... allahım! ebekulak... beykoz’da dolaşırken tam dört yıl önce yerde bulup ona vermiştim.
-bizim köyde bunlara ebekulak derler. yağmurdan sonra çimenlerin üstünde bir sürü olur. çocuklar avucuna alıp şarkı söyler. al, senin olsun, beni hatırlarsın.

şimdi o ebekulak iki kırmızı karenin arasında öölece duruyor... şarkı sırasında çantasını karıştırıyordu. o zaman koymuş olmalı. silâh olarak ebekulak çekeceğini hesaba katmamıştım.
içimdeki yavru kedi debelendi. diyememeklerle geçen ömrüme bir de “yasemiiin” sözcüğü eklendi. yüz kırmızı kare... bin kırmızı kare...
SON

Fotoğraflar - Numan Serteli

Kız Kulesi ile Galata Kulesi'nin Aşkı

Bu hafta nereye gitsem, sevgililer günü sebebiyle, üzerime üzerime gelen bağırtılar arasında,işte ben de şimdi bloğumda, en hazin aşk diye yorumladığım iki sevgiliden bahsetmek istiyorum. Sevgili olmak için mutlaka insan olmak gerekmez ki . Ben cansız diye düşünülen obje,eşya ve mekanların da bir canı olduğuna inananlardanım. Mesela, İstanbul'un iki mucize simgesi Kız Kulesi ile Galata Kulesi'nin yüzyıllardır süren aşklarına inanmaz mısınız yoksa? Hiç mi duymadınız onların imkansız aşklarını? İki ayrı uçta. Birbirlerini bilirler ve görürler. Varoldukları yerler farklıdır.Karşıdan karşıya sevdalanmak yok mu? Hele işin ucunda bir de kavuşamamak varsa. Zaten asıl aşk kavuşamamak değil midir? Leyla ile Mecnun misali. Yada Kerem ile aslı. Veya Ferhat ile Şirin. Ya Tahir ile Zühre. Yada Yusuf ile Züleyha. Arzu ile Kamber yada. Edebiyatımızda kavuşamayan aşkların hikayesi okadar çoktur ki. Anlat anlat bitmez bunları. Kimbilir belki hepsini birbir bloğumda anlatırım!

Şimdi Kız Kulesi ile Galata Kulesi'nin büyük aşklarını anlatmak istiyorum. Karşıdan karşıya bakıp, kimi zaman aşktan yanıp tutuşan,kimi zaman sadece kendilerine değil,başkalarına da zindan olan iki tarihi mekan.
Masmavi denizin ortasında yapayalnız salırken, gizemli hikayeleri ile kimi zaman iki sevgilinin buluşma yeri olmuş, lakin o sevgililerin ölümü ile son bulmuş bir öykünün; kimi zaman lanetlenmiş bir babanın kızını korumak için uygun gördüğü bir korunak olmuş, ancak bir yılanın sepette gelip kızın canını almasına mekan olmuş bir acılar merkezidir Kız Kulesi. Hakkında anlatılan efsanelerin sonu hep hüzünle bitmektedir.
Şahit olduğu okadar çok aşk vardır ki .Kendisi ise denizin ortasında tek başına kalmıştır. Bir gün neredeyse kendi inşasından 1300 yıl sonra,Cenovalılar inşaatını bitirip de külahını takınca,İstanbul'un siluetinde dimdik yükselen,yakışıklı bir kule görür. Yüzyıllardır beklediği sevgilisi olacaktır bu kule. Hangi kule mi? Galata Kulesi tabii ki!

Cenovalı'lar İstanbul'a geldiklerinde surlarının başkulesi olarak kurarlar Galata Kulesi'ni. Bıçkın,yağız bir delikanlı gibidir. En son tepesine külahı da takılınca olanca görkemiyle okadar yakışıklı olmuştu ki herkes etrafında pervanedir. İnşaatı yükselirken görmüştür uzaktan Kız Kulesi'ni. Yapayalnız denizin ortasında bir hüzünler abidesi gibiydir Kız Kulesi. Galata Kulesi görürgörmez aşık olur bu kıza. Lakin Kız Kulesi hem çok ulaşılmazdır, hem de yaşı kendinden çok büyüktür. Acaba bilse ona sevdalandığını karşılık verir mi? Ne yapacağını bilemez. Çaresizdir.Tarih içinde kimi zaman aşkından yanar kavrulur. Kimiz zaman çaresizlikten yıkılır durur. Her seferinde söndürdüler yangınını. Tekrar tekrar inşa ederler. Her yükselişinde bir daha görür Kız Kulesi'ni, bir daha aşık olur hiç bıkıp usanmadan. Kız Kulesi de aslında ona nasıl aşık,nasıl sevdalıdır. Yangınlar çıktıkça,alevleri gördükçe uzaktan, taşımak ister denizin sularını ateşini dindirmek için lakin mümkün değildir. İkisinin de eli ayağı bağlıdır. Uzaktan uzağa bir sevda bu. Kimsenin kimseye faydası yok. Oldukları yerde aşklarından yanarlar da yanarlar.

Sonunda artık canına tak eder Galata Kulesi'nin. Mutlaka bir haber göndermeli ve aşkını anlatmalıdır Kız Kulesi'ne. Karar verir. 17.yüzyıla geldik artık diye düşünür. İçinde en güzel sevgi sözcüklerini barındıran bir mektup yazar sevgilisine. Hazarfen Ahmet Çelebi'den rica eder. Hazarfen Ahmet Çelebi alır mektubu ve Galata Kulesi'den bırakır kendini Kız Kulesi'ne doğru. Ama okadar ağır gelir ki mektuptaki aşk sözcükleri, dayanamaz Kız Kulesi'ne kadar . Aşk mektubu ulaşamaz varmak istediği yere maalesef. Lakin Kız Kulesi anlar durumu. Akıllıdır. Neler görmüş geçirmiştir. Hazarfen Ahmet Çelebi'nin Galata Kulesi'nden uçması, memlekette hiç görülmemiş bir şeydir. Bir insanı uçuran tabi ki aşktır başka ne olabilir? Bu arabuluculuk Hazerfen Ahmet Çelebi için iyi olmayacaktır. Padişah duyar bu durumu ve çok kızar. Cezayir'e sürer. Hazarfen Ahmet Çelebi aşıklara inanmanın bedelini öder ve 31 yaşında Cezayir de ölür.

O günden sonra Galata Kulesi hem esirlere hem de kendine zindan olacaktır. Kız Kulesi de hem bazı devlet adamlarının hem de kendinin zindanı olacaktır. Kaderleri birdir artık. Usanmazlar bu durumdan. Onlar halen günümüzde bile birbirlerini karşıdan karşıya aşkla sevmeye devam ederler.

Zamanımızda haklarında yazılan en esprili şiir Bedri Rahmi Eyüpoğlu'na aittir. İstanbul Destanı adlı şiirinde şöyle der:

"İstanbul deyince aklıma kuleler gelir Ne zaman birinin resmini yapsam öteki kıskanır Ama şu Kız Kulesinin aklı olsa Galata kulesine varır Bir sürü çocukları olur"

Galata Kulesi'nin laneti meşhur şairimiz Ümit Yaşar Oğuzcan'a da değer. Oğlu Vedat Galata Kulesi'nden kendini atar ve intihar eder. Yıl 1973...

"...Bir adam düştü Galata Kulesinden, Bu adam benim oğlumdu" der ve "Uyan oğlum, uyan Vedat" diyerek acısını dindirmeye çalışır.

Zaman zaman İstanbul'a gittiğimde, bir Kız Kulesi'ne ve bir de Galata Kulesi'ne bakarım. Kavuşamayan aşıkların simgeleridir onlar. İkisi de hüzünlü birer anıttır. İstanbul'dur. İçinde gizem, lanet, aşk ve özlem barındıran!