Derenin
öbür kıyısında, ben, artık büsbütün başka bir adamdım. O gün bugündür, kendimi
toplayamadım. Dereyi atlarken, sanki içimden ağır bir şey yuvarlanıp düştü.
Öyle bir şey ki, on dakika öncesine kadar, ben onu kalbimin üstünde veya
kafamın içinde, bir demir gülle gibi taşıyordum. İşte bu, yuvarlanıp düştü. Şimdi, hafifim. O kadar hafifim ki kolumu bir kanat gibi
kımıldatsam havaya uçabilirim.
İnsanın gönlü ne tuhaf Günün birinde, kavak ağaçları arasından, bir genç kızın
gülümsemesi, bir derecik, bir atlayış. Her şey değişiyor. Ortada, biraz önceki
adamdan eser kalmıyor.
Nereye gitti, o adam ne oldu? Eriyip gidiverdi mi? Ve onun yerine gelen bu adam
kimdir? Nedir?
Kendi kendime, aşık olduğumu itiraf etsem çok gülünç bir şey yapmış olurum.
Yaşım otuzu geçti. Ben beladan artakalmış bir adamım.
yakup kadri karaosmanoğlu/yaban
