" Bizim diğer kişiler hakkındaki bilgilerimiz
o kişilerin kendilerini nasıl düşündüğüne dayanamaz,
çünkü onların nasıl düşündüğünü bilemeyiz.
Kişileri ancak ilişkiler içinde anlayabiliriz. "
Karl Marx, İnsan Toplum ve İletişim'den
- Marx mı? Aaa! Bilmez miyim Karl Marx'ı?Nedense hınzırca gülümsediğini hissettim.- Öyle mi? Yoksa çizgi roman kahramanı mı? dedi.
Bir yazıda okumuştum. Bizim memlekette entellektüel ve iyi eğitim almış kişiler, Zagor gibi çizgi romanları pek okumazlar, okuyanlara karşı ön yargılı olurlarmış. Ne fena! Çizgi roman popüler bir sanat dalı olduğundan yani kitle tüketimi için üretildiğinden, hedef okur çoğu zaman ortalama zekanın bile altında görülürmüş. Kimin yazısıydı ki?
Hımm. Acaba her denk geldiğimizde elimde Zagor'ları gördüğü için mi yüzüme böyle acımtırak bakıyordu? Yoksa hangi kitaptan hafızamın gizli arşivine kaydedildiğini bilmediğim o yazı yüzünden mi, çizgi roman okuyan kıt zekalı kompleksine kapılıyordum? Neydi bu şimdi? Muhabbetin başında aklı sıra bilgimi mi sorguluyordu? Harbi bi analiz yapmak için yüzüne iyice baktım. Olanca sevimliliğiyle bir şeyler söylememi bekliyordu.
Ben ise, sol kaşımı kaldırarak, yüzüme bilgiç bir ifade kondurdum. Manifesto'nun temel düşüncelerinden giriş yapacağımı düşünüyordum ki... Olamaz!... Bodoslama şu soruyu soruverdim:
- Hiç Karl Marx’ın fotoğraflarına dikkat ettin mi?
Çizgi romanlardaki şaşıran karakterler gibi, kooskocaman açtı gözlerini:
- Ne varmış o fotoğraflarda? dedi.
- Marx 65 yaşında ölmüş. Ama saçları ve sakalları bembeyaz. Çok acayip değil mi?
- !!!!????
- Marx’ın hayat hikayesi çok acıklı biliyor musun? Zengin ve eğitimli bir ailenin kızı olan Jenny ile, kızın ailesinin rızası olmadan evlenmişler. Birbirlerini çok seviyorlarmış. Yedi çocukları olmuş. Saçları ve teni koyu renk olduğundan, ailede Marx'a arap derlermiş. Hayatları hep sürgünlerde, yoksulluk içinde geçmiş. Yedi çocuğundan dördü Karl Marx'ın gözlerinin önünde ölmüş. İlk çocuğu öldüğünde Marx 37 yaşındaymış. Bir gecede saçları bembeyaz olmuş. Ne hazin bir hayat değil mi, diyerekten bir hışımla takır takır anlattım.
Vaziyetime şaşırdı mı ne?
Uzandı, çantasını açtı. İçinden Ken Parker ın bir çizgi romanını çıkardı.
- Senin kitap sevdiğini, üstelik çizgi roman okuduğunu farkedince sevindim. Ben de çok severim. Kitap okuyan bir çizgi roman kahramanı hoşuna gider diye düşündüm. Bak, sana bunu getirdim. O sebeple sözlerime Marx'ı nasıl bilirsin, diye girdim.
Elindeki çizgi romanın bir sayfasını araladı. Ken Parker, Karl Marx'ın The Capital'ini okumaktaydı.
İyice tescillenmişti... Kompleksli ve ön yargılı biriydim!
