Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu!
Düşüncemizin katlanması mı güzel
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına,
Yoksa diretip bela denizlerine karşı
“Dur, yeter!” demesi mi?
Ölmek, uyumak sadece.
Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanın.
Uyumak… Ama düş görebilirsin uykuda, o kötü!
Çünkü o ölüm uykularında,
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan — düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden.
Kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine,
Sevgisinin kepaze edilmesine,
Kanunların bu kadar yavaş,
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine,
Kötülere kul olmasına iyi insanın…
Bir hançer saplayıp göğsüne, kim ister
Bütün bunlara katlanmak?
Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek,
Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini?
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa
Çektiklerine razı etmez mi insanı?
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi;
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
Yürekten gelen doğal rengini.
Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar
Yollarını değiştirip bu yüzden
Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.
Ama sus… Güzel Ophelia geliyor.
Peri kızı, dualarında unutma beni
Ve bütün günahlarımı.
— W. Shakespeare / HamletKitaplarımı düzenledim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder