Aslında yalan yok, daha önce İzmit’in sokaklarında yürürken binaların cephelerine hiç bu gözle bakmamıştım. Bilirsiniz, insan öğrenmeye, dokunmaya, araştırmaya, merak etmeye başladığı an, yaşadığı kentin yüzü de değişiyor.
Geçen yılım adeta bir dedektif gibi geçti diyebilirim. Sokak sokak dolaştım, binaların cephelerini taradım. Emlakçılara girdim, sordum. Esnafa danıştım, bilen var mı diye etrafa bakındım. Kimsenin bir fikri yoktu. Herkes, önünden bin kez geçip gittiği bir duvarı ilk kez duyuyormuş gibi şaşkınlıkla yüzüme bakıyordu.
Sonra bir gün... Her şeyin sıradan akıp gittiği o anlardan birinde, arabamı park ettiğim binanın cephesine gözüm takıldı. Takılmasıyla kalbim küt küt atmaya başladı.
Bir dövizci tabelası ile gürültüyle çalışan klima motorlarının arasında, adeta sıkışıp kalmış, mahzun ama muazzam bir seramik pano duruyordu orada!
Kim yapmıştı acaba?
Burası yılların iş hanıydı. Şansıma, binanın yönetimi hemen içerideki ofisteydi. Hiç vakit kaybetmeden daldım içeri, panoyu sordum. Bilmiyorlardı. O kadar iştahla merak ediyordum ki, kırmadılar, binanın yapımıyla ilgili eski dosyaları çıkardılar. Sayfaları birlikte karıştırırken sonunda o an geldi ve aradığım isim karşıma çıktı. 1994 yılında inşaa edilen Soydan İş Hanı'nın giriş kapısı üzerindeki bu seramik panonun sanatçısı: Semra Uğur'du.
Nasıl sevindim, nasıl yüreğim pır pır etti anlatamam. “Bunca heyecanlanacak ne vardı diyeceksiniz belki de:)
Çünkü İzmit'te bir seramik pano bulmuştum. Üstelik bu panoyu yapan sanatçı bir kadındı. Yalanım yok, çok sevinmiştim.
Başkası için binanın cephesinde, tabelaların ve klimaların arasında sıkışıp kalmış, gizli ve eski bir duvar süsü olabilir. Ama benim için İzmit’in geçmişinden bugüne süzülüp gelmiş, sessiz, sevimli bir sanat iziydi.
Ve artık o izin bir adı vardı: Semra Uğur.
Sonra, seramik pano dedektifliğime devam etmeye karar verdim:)
Devamını yazacağım😎
Harika,çok değerli bir sanatçı,bu değerlilwrin kıymetini bilmek lazım
YanıtlaSilKesinlikle bilmek lazım. Merak edip peşine düştüğüm ve telefonla da olsa tanıştığım için çok mutluyum.
SilYıllardır önünden geçtiğim bina hiç farketmemişim ..hep Bi telaş içinde geçip gittiğimiz ,bakıp ama görmediğimiz lerden ..oysa kendimi dikkatli farkında biri zannediyordum ....sağol kardeşim..
YanıtlaSiloya, işte tam da bunu düşündürdüyse ne mutlu bana… :) hepimizin başına geliyor; bakıyoruz ama gerçekten görmüyoruz. bazan küçücük bir detay, yıllardır önünden geçtiğimiz bir yeri bambaşka gösteriyor. sen de sağol kardeşim...
Sil