Amcam, babam ve halam altı ay arayla vefat ettiler. Yok yeni değil. Bir kaç yıl oluyor.
Üçünün de eşleri ölmüştü. Aynı evde oturmayı istemediler. Yıllarca tek başlarına yaşamayı seçtiler.
Üçünü de çok seviyordum. Üçüyle de irtibatım muhteşemdi.
Arardım. Giderdim. Coşkuyla muhabbet ederdim. Sarılırdım. Öperdim. Hediyeler alırdım. Şımartırdım. Pofpoflardım. Onları önemserdim. Önemsediğimi göstermek için ne gerekirse yapardım.
Birine gittiğimde diğer iksini de mutlaka telefonla arardım. Dörtlü konferans görüşmesi yapardık. Birbirleriyle konuşmalarını izlemeye bayılırdım.
Babamla haftada bir gün balıkçı ritüelimiz vardı. Babamın evine yakın salaş balıkçıya giderdik. Somon ve salata yemeyi severdi. Ödemeyi ben yapacağım diye çok pahalı olmasın niyetiyle somonu bölüşmemizi isterdi. İtiraz etmezdim. Hatta hoşuma giderdi.
Hep aynı balıkçıya gittiğimiz için, garson bizi görünce:
- Aynısı mı Ali Amca? diye sorardı. Babam bıyıklarını titretek güler:
- Aynısı olsun Osmancım, derdi.
Bazan üçünü birlikte yemeğe götürürdüm. Ya da orman banyosu yapacağız diye güldürerek en yakın ormana giderdik. Onların ritminde yürür, banklarda dinlenirdik.
Bazan susar bazan muhabbet ederdik.
Bazan birlikte şarkı söylerdik.
Bazan afacanlığım tutar, geçmişteki küskünlüklerini hatırlatırdım.
Amcam:
- Kardeşler arasında olur öyle şöyler. Unutma, et tırnaktan ayrılmaz yavrum, derdi.
Onlar da beni severlerdi. Sevildiğimi hissettirirlerdi.
- Araba kullanırken dikkatli ol, derdi babam mesela. Herkesle iyi geçin yavrum, diye eklerdi.
- Sen şarkı söylediğin zaman seviniyorum. Mutlu olduğunu düşünüyorum, derdi.
- Ne ince giyinmişsin, bi hırka alsaydın ya üstüne, derdi halam.
- Kızım, dün gece seni rüyamda gördüm. İyi misin, diye sorardı amcam.
Beni çok seven üç kişi yok şimdi .
Onların ölümlerinden daha fazla, beni böyle seven üç kişinin artık hayatta olmamasına üzülüyor olmam kötü bir şey mi?
Çizim / Doç. Dr. Şenol Bezci - Başlık/ Mirkelam
