Akşam eve dönüyordum. Dar bir sokakta, sıkışmış trafikte ilerliyorduk, klaksonlar sabırsızdı.
Önümde bir araba duruyordu. Sürücü, kaldırım kenarında bisikletini tutan küçük bir çocukla konuşuyordu. O an içimde bir şüphe yükseldi... Ya çocuğa kötü bir şey yapacaksa?..
Sonra araba gitti. Ben durdum, camı açtım.
“Ne oldu?” diye sordum.
“Top oynarken kolum kırıldı,” dedi.
Cümle o kadar sakindi ki… Sanki kırılan kolu değil de oyuncağıydı.
“Gel, bırakayım seni,” dedim. Benden önce duran sürücünün niyeti de muhtemelen benim gibiydi.
Aklımda sorular uçuşmaya başladı. Arabaya almam doğru mu? Ailesi ne der? Güvenli mi? Yanlış anlaşılır mı? Arkamdaki trafik sabırsızdı; klaksonlar kararımı hızlandırıyordu.
“Evimiz yakında,” dedi. Bu söz bir an içimi rahatlattı.
“Peki,” dedim… ve yola devam ettim.
Dikiz aynasından baktım. Bir eliyle bisikletini itmeye çalışıyordu. Diğer koluysa yanında, hareketsiz duruyordu
Durumdan etkilendim.
Eski ben olsam… dururdum. Klaksonlara aldırmazdım. Yardım ederdim. Güvenirdim. Sorumluluk alırdım. Bir şey yapardım mutlaka. Arabayı bırakır, bisikletini iterdim. Boynumdaki şalı koluna sarar, askı yapardım.
Ama yapmadım. Hiçbir şey yapmadım.
Daha fenası…Kendime söylenirken yakaladım kendimi.“Niye yaşadım bunu? Niye karşıma çıktı?” diyordum.
Asıl soru şuydu... Neden durup yardım etmedim? Vay arkadaş… Ben neye dönüşmüştüm?
Gece zor geçti.
Ertesi gün arkadaşlarıma anlattım. “Dikkat et,” dediler. “Böyle sahnelerle kandırıp sonra hırsızlık yaptırıyorlar.”
...........................
Bazan insanın içini en çok acıtan şey, kötülük yapmak değil… iyilik yapamamaktı... Ayrıca... iyiliğe inanmak da zorlaşmıştı.
Belki de bütün mesele, korkuya rağmen yardım etmeyi unutmamaktı.
