Tüm Evren Bir Sahnedir ve Tüm İnsanlar ve Uzaylılar Sadece Oyunculardır.

 

Bir sinek  bir kartalı

Salladı vurdu yere 

Yalan değildir gerçektir

Ben de gördüm tozunu

Yunus Emre

Hafta sonu Netflix'te yeni başlayan 3 Cisim Problemi adlı diziyi tüm merakımla, beğenerek, severek  seyrettim. Filmin konusunu anlatıp, seyretmeyenlere nezaketsizlik yapmak istemem. Fakat bu söyleyeceğim filmin sürprizlerini bozacak türden bişi değil. 

3 Cisim Problemi'nin bilim kurgu dizisi olduğu malûm. Uzaylılarla ilgili, evet. İlginç bir durum var. Uzaylılar bizi gözlüyorlar, duyuyorlar, anlıyorlar. Ve fakaaat!..  Şakalarımızı, masallarımızı, metaforlarımızı işitince afallıyorlar😀 

Filmden alınan ders: Masalları, şakaları, metaforları iyice bellemeli. Gelecek nesillere öğretmeli:) 

Misalse, Uzaylılar Yunus Emre'nin yukarıdaki dizelerini duymuş olsalar, kalakalırlar, donakalırlar, şaşakalırlar😅

Not: "Tüm dünya bir sahnedir. Tüm erkekler ve kadınlar sadece oyunculardır." Shakespeare'nin metafor tadında cümlesini başlığıma uyarladım. 

Meğer Efsane Devam Ediyormuş:)

 "Hala çoşturuyor beni. İlk seyredişimde fırladım ayağa. "Kobra Kai!" diye yumruk sallıyorum. Bağıra  bağıra. İşte bir dizi bu kadar çocukca bir şeyi bile yaptırabiliyor bu yaşta. Nasıl becerdilerse eskiyle yeniyi çok iyi karıştırmışlar. Burada yıllardır görmediğin yakın arkadaşlarınla tekrar bir araya gelmişsin gibi bir his doğuyor insanın içine. Bence siz de bırakın kendinizi... Aptalca gelse bile bırakın kendinizi. Çünkü harika duygular. Kendimi iyi hissettirdi bana bu dizi. Bana bu duyguları yaşatan dizinin alnından öperim. Bi müzik... Bi konuşma...  Bi görüntü...  Hurrraaa, insanı gaza getiriyor. Dizi karakterleri geçmişe giderken ben de onlarla birlikte gidiyordum resmen."   

İşte bu sözleri Kuzey Kalesi'nin yeni youtube videosunun sonlarında dinledim.  Yeminle Cobra Kai'ın varlığından haberim yoktu. Kuzey Kalesi iyi ki bu videoları hazırlıyor.  LİNK

Hatırlarsınız değil mi? 

 1980'li yıllarda ilgiyle seyrettiğimiz dizilerden biriydi  Karate Kid.

İşte şimdi... Aradan  kırk küsur yıl   geçmiş... Dile kolay...  

Karate Kid'in  genç oyuncuları  Daniel ve Johnny artık orta yaşlarını devirmişler.  

Meğer aynı oyuncularla, Kobra Kai adlı iki sezonluk dizi hazırlanmış. Ve bu iki sezon o kadar ilgi görmüş ki, üçüncü sezonu başlayacakmış. Kuzey Kalesi'nde dinleyip öğrenince, üstelik nefis bir dizi olduğunu işitince bıraktım ders çalışmayı. Açtım Cobra Kai dizisini.  Bıraktım kendimi... Bir oturuşta ilk  sezonun tüm bölümlerini keyifle seyrettim. 

Az sonra ikici sezona başlayacağım. Aranızda acaba ne seyretsem, diyenleriniz varsa, diziyi hararetle tavsiye ederim.

Başlangıcından bu yana Cobra Kai'in üzerinde okuma yapmak isterseniz,  Öteki Sinema'da  Murat Tolga Şen'in  şahane bir inceleme yazısı var. Onu da tavsiye ederim. LİNK

Manyatizma Ve Papelli Dizi La Casa

Tamam. Çok övdüler. Herkes seyrediyor. Bayıldık dediler. Mahalle baskısı... Gaza geldim. Hele bi seyretmeye başlayayım dedim. Tamam... Başladım seyretmeye... Konu deseniz klişe... Soygun... Oyuncular deseniz... Hiç birini tanımıyorum... Hatta seyrettikçe çoğuna gıcık oluyorum... Ha bu bölümden sonra seyretmem, ha bu bölümden sonra seyretmem derken... Neyine tav olup seyrediyorum bilmiyorum...  Geldim mi 1. sezonun 6. bölümünün sonuna... Kendime inanamıyorum... İşte buyrun... Mısır patlatıyorum. 7. bölümü seyredeceğim az sonra... 

Heyy! Ben var ya... Manyetizmalı İnsan Olmak'ı anlatacaktım! Aaaa! Bu filmde manyetizma mı kullanmışlar yoksa:) 

  

  

Ve Castlevania Ve Öfke Ve Bekleme Ve Abartma

 

Castlevania,  her biri 20- 25 dakikalık bir animasyon dizi film. İlk sezona ait 4 bölüm var. Dördünü de seve bayıla, arka arkaya keyifle seyrettim. Hikaye tam tıkırında gidiyordu ki ilk sezon bitti. Az önce öğrendim, 2. Sezonu 2018'de seyredecekmişiz iyi mi?  

İlkin canım sıkıldı. Nedir bu şimdi, dedim kendi kendime... Dizi en heyecanlı yerinde bitmişti. Şimdi 2018'i bekleyeceğim öyle mi? Yoo... Yok artık! dedim....  Asla öfke kontrolü yapmak için derin derin nefes almadım. "Rahatla", "aldırma" gibi, sakinleştirici ve yatıştırıcı sözcükleri yavaşça tekrarlamadım. Yoga, meditasyon filan da yapmadım. Basbayağı yumruk sıktım. Dudak büzdüm. Kaş çattım.  Resmen feci şekilde öfkelendim.

Bir animasyon dizisi için nasıl  sinirlenmiştim. Dizinin devamını hemen seyredemediğim için neredeyse öfke nöbeti geçirecektim. Biraz daha gayret edersem, ağlayabilir, kendimi yerden yere atabilir, tepinebilir, hatta başımı duvarlara vurabilirdim. Aynı bir çocuk gibi... Sonra halime güldüm. Yarabbim ne kadar abartmıştım... Olsun... Gene de çocuklaşmak hoşuma gitti.  Sonra beklemenin güzelliğini düşündüm. Dizinin devamı olsaydı, hemencik seyrediverecektim. Bitecekti. Oysa şimdi çaresizdim. Bekleyecektim işte...  "Ne hasta bekler sabahı, ne taze ölüyü mezar, ne de şeytan bir günahı, seni beklediğim kadar" diye şahane bir şiir aklımdan geçti. "Pes!" dedim kendime.... "Pes! Bir diziyi beklemeyi nasıl bu denli abartabildin!!!"

Gizli Not- Başrollerde Trevor Belmont var biliyor musunuz? Nasıl desem... Hoş biri de... Öyle işte:)