Hafıza Ne Acayip Bir Kutu, Şaşırtıyor İnsanı!

Bugün programım oldukça yoğundu. İstanbul'a gideceğim. Görüşmeler yapacağım. Üstelik yeni işler. Oldukça heyecanlıyım. Her gece oyunu olan sanatçılar nasıl sürekli sahne heyecanı hissediyorlarsa,  ben de işimde aynı  durumdayım. Her yeni iş, her yeni müşteri,  her yeni  iş dalı, yeni dünyalar demek bana göre..  Her iş koluna göre risk analizleri yapmak büyülüyor beni... Ne yalan söyleyeyim seviyorum işimi... Neyse... Demem o ki sabah erkenden hevesle yola çıktım. Sadece bir sorunum var. Arabam son günlerde tuhaf  haller sergiliyor. Müzik çalar kafasını  mı dağıttı acaba bilmiyorum. Nedense benim istediğim cd leri değil de kendi istediklerini çalıyor.  Tamam. Üzerine gitmek istemiyorum. Sonbahara girdik ya belki depresyondadır diye aklımdan geçiriyorum. Düzelsin, kendisine gelsin diye  kaç zamandır sabırla bekliyorum. O kadar çilemi çeken arkadaşıma, sevgili arabama, bu kadar kıyak yapmalıyım ama, öyle değil mi? Son durumunu görmek niyetiyle usulca  arabamın müzik çalarına  bir cd ittim.  İnanmıyorum... Hangi cd yi itsem  gene geri veriyor. Hem araba kullanıyorum hem kucağımdaki cd leri sırayla müzik çalara itiyorum. Yoooo... Asla  kabul etmiyor. Resmen  diliyle "tüühh" deyip geri itiyor. Yan koltuktaki iki cd ye baktım. Biri Ahmet Kaya diğeri Neşet Ertaş. Bak şimdi.  İnanmayacaksın gene bana biliyorum ama... Bir haftadır benim arabamın müzik çaları var ya sadece bu iki cd yi çalıyor. Hatta önce Ahmet Kaya'yı da kabul etmiyor. İlk Neşet Ertaş olacak.. Ayrıca birinci parçayı da istemiyor.  Atlıyor... İkinciyi  Gönül Dağı'nı  çalıyor. Üçüncü şarkıya da geçmiyor.. Her seferinde başa dönüp gene Gönül Dağı'nı çalıyor. Allahım! Çıkartıyorum Neşet Ertaş'ın cd'sini, bu kez  Ahmet Kaya'nın cd sini itiyorum. İlk parçayı gene  atlıyor. İkincisine geçiyor... Ve beni mahvediyor... Nedir bu?  İlla  Attila İlhan'ın o güzelim dizeleri, o mahur bestenin çalmasını ve müjganla benim ağlamamı mı istiyor? Sonra ne yapıyor biliyor musun? Ahmet Kaya'ya o etkili sesiyle, "Beddua etmem üzülme, kafama sıkar giderim"i söyletiyor ve cd yi geri itiyor... Hoppala.. İstanbul'a kadar ben bu halde yolculuğuma devam ederken, aklıma ne geldi bil bakalım? Atilla Atalay! "Gene mi Atilla Atalay öyküsü?" demezsin değil mi? Bak şimdi? Neden Atilla Atalay ama, dinler misin beni?

Son günlerde Atilla Atalay'ın "Dup Dup Çedene" adlı kitabı sürekli elimde. Okumamışım bu kitabını.  İstanbul'daki Sahaflar Festivali'nden satın almıştım. Şimdi mizah kitabı almak istemeyen, bu kitabın kabına ve ismine bakan ve Atilla Atalay'ın  komik öyküleri yanında "ciddi" ve "hisli" öyküler yazdığını bilmeyen biri almaz  bu kitabı di mi? Almaz vallahi. Ama benim gibi Atilla Atalay külliyatını bilenler, mizah kitaplarının arka bölümümde "ciddi" ve "hisli" öyküleri olduğunu bilirler. Sabah kahvaltıdan sonra  bu kitaptan bir öykü okumadan evden çıkmak istemedim. En kısa öykülerinden birini "Normal Hayatlar"ı okuyup bitirdim. Of! Şahane bir öyküdür.  Öyküde iki sevgili var tamam mı, yazar bu ilişkinin devamının mümkün olmadığını düşünmektedir. Şimdi öyküyü  tam anlatıp yazımı uzatmak niyetinde değilim. Çok uzun yazınca yazdıklarım okunmuyor. Bu defa kimse okumuyor yazdıklarımı diye çok üzülüyorum. Neyse... Öyküde yazar, sevdiği kıza "Fen ilerledi artık. Yürü gidip aldırtalım duygularımızı. Kelebek'te okudum, beyinde aşk merkezi bulunmuş, lazer sıkıyo adamlar oraya. Anında geçiyo herşey, ertesi gün denize bile girebiliyorsun" demektedir.  

Bak dikkatini çekerim, şimdi yazarken aklıma geldi. Atilla Atalay'ın bu öyküsünün içinde olduğu  kitabı  1999 da yayımlanmış. Hani o meşhur hafızadan  aşk acısı veren anıları sildirme konulu "Enternal sunshine of the spotless mind" ya da Türkçe adıyla "Sil Baştan" adlı film var ya 2004 yılında çevrilmiş. Bence resmen "Dup Dup Çedene" adlı kitabın "Normal Hayatlar" öyküsünden aşırma var yaa...  Benzerlik olur mu kuzum bu kadar da? Neyse konuyu dağıtıp uzatmayayım... Aslında şimdi sadede geleceğim. Hani  Ahmet  Kaya'yı dinleyince, Atilla Atalay aklıma gelmişti ya... Bak işte şu sebeple...  Aslında ayrılmaları gerekmektedir ya... Ama yazar bir türlü ayrılmak istediğini söyleyemez kıza.. Tam söylemeye hazırlanmışken, kız eliyle çocuğun saçlarını taramaya başlar mesela... İşte yazar öyküde gene bir ayrılma moduna girme aşamasında, sevdiği kıza  Ahmet Kaya'nın "Yorgun Demokrat" bakışlarını takınıp, Savaş Ay'ın şiir tonlamasıyla "Kafama lazer sıkar giderim." filan demek ister de... Aslında yüzüne o türlü bakmayıp, o öksüz tavrını takmıyacaktır yani..  Sonra mı? Ben öyküyü anlatmak istemiyorum ki... İşte Ahmet Kaya'nın "Beddua etmem üzülme, kafama sıkar giderim" şarkısını dinleyince, öykünün bu kısmında yazar  "Kafama lazer sıkar giderim" filan demek isteyince... Yani Atilla Atalay'ın aklıma gelmesi inan ki bu öyküsü sebebiyle... Diyorsan "Nedir bu anlattıkların şimdi? diye... Bilmem... Bilmiyorum inan ki.. Hafıza ne acayip bir kutu, şaşırtıyor insanı... İnsan aklından ne gelip geçeceğini bilebiliyor mu ki? Ne yapabilirim? Aklımdan geçenler böyleyken böyle işte.

Edebi Bilmeceler

 
1- Gizemli, sıra dışı, neredeyse tılsımlı.Ama aynı zamanda doğaüstü, akıldışı, hatta ürpertici. Tıpkı aşk gibi! Bu nedir?

2-"Acı güçlendiği vakit, göğsümle midem arasındaki boşluğa hemen yayılırdı. O zaman gövdenin yalnız sol alt kısmında kalmaz, sağa da geçerdi. Sanki içime bir tornavida ya da kızgın bir demir sokulmuş içeriden kanırtılıyormuş hissine kapılırdım. Sanki midemden başlatayarak bütün karnımda keskin asitli sıvılar birikiyordu, sanki yakıcı ve yapışkan küçük deniz yıldızları iç organıma yapışıyordu. Şiddetlendikçe hacmi genişleyerek artan acı, alnıma, enseme, sırtıma, hayallerime,her yerime vurur, beni boğar gibi sıkıştırırdı... Acı bazen boğazıma kadar çıkar, yutkunmamı zorlaştırır, bazan sırtıma, omuzlarıma, kollarıma yayılırdı. Ama her zaman asıl midemdeydi, merkezi orasıydı." Bu ne acısıdır?

3- "Tarifi mümkün olmayan bir güzellik. Ne rengi bellidir, ne tadı, ne kokusu, ne de biçimi. Onu değerli kılan da tarif edilmez oluşudur zaten. " Bu nedir?

4-"Onda Halit Ziya'nın Nihal'inden, Vecihi Bey'in Mehcure'sinden, Şövalye Büridan'ın sevgilisinden ve tarih kitaplarında okuduğum Kleopatra'dan,hatta mevlit dinlerken tasavvur ettiğim, Peygamber Muhammed'in annesi Amine hatun'dan birer parça vardı. O benim hayalimdeki bütün kadınların bir terkibi, bir mizacıydı." Bu kimdir?

5-"Taş binalar,cüsselerine göre küçücük kalan pencerelerin önünde çiçekler. Temiz bir cadde, dükkanlar, insanlar, başınızı yukarıya kaldırdığınızda fark etmediğiniz şey. Çatılar, teraslar, balkonlar,binaların yan yüzlerindeki dev reklam panoları. Bir yerlerden, bir köşeden baktığınızda hep o huzur veren boşluk." Bu nedir?

6- "Ne kadar mustarip olursanız olun, O bu ıstırabın arasında er geç çatlak buluyor, oradan altın bir ejder gibi kayıyor. Sizi iç mahzeninizden çıkarıyor, bir yığın imkanı bir masal gibi anlatıyor. "sanki, bana inan, ben her mucizenin kaynağıyım, her şey elimden gelir, toprağı altın yaparım. Ölüleri saçlarından tutup silkeler, uykularından uyandırırım. Düşünceleri bal gibi eritir,kendi cevherime benzetirim. Ben hayatın efendisiyim. Bulunduğum yerde yeis ve hüzün olmaz. Ben şarabın neşesi, balın tadıyım" diyordu." Bu nedir?

 

1- Cevap: Sabah ezanı- Elif Şafak - Aşk-408.sayfa
2- Cevap:Aşk acısı-Orhan Pamuk- Masumiyet Müzesi- 167.sayfa
3-Cevap: Cennet meyvesi-Ahmet Ümit-Bab-ı Esrar- 71.sayfa
4-Cevap:Kürk Mantolu Madonna Maria Puder- Sabahattin Ali-Kürk Mantolu Madonna-55.sayfa
5-Cevap: Gökyüzü-Şebnem İşigüzel-Öykümü Kim Anlatacak?-67.sayfa
6- Cevap: Güneş- Ahmet Hamdi Tanpınar- Huzur-30.sayfa

En Güzel Aşk Filmlerinden Biri-Aşk Zamanı

Şimdi anlatmak istediğimHong Kong'lu yönetmen Wong Kar Wai'nin In The Mood For Love- Aşk Zamanı - adlı filmi. Son zamanlarda seyrettiğim en güzel aşk filmiydi.

Film müzikleri benim için çok önemlidir. Hele aşk filmlerini müziksiz düşünmem mümkün değildir. Aşk Zamanı'nın film müziği Yumeji's Theme insanı derinden etkileyen bir müzik. Zarif film uslubu, şahane görselliği ve etkileyici müzikleri ile bu film en sevdiğim on film arasına çoktan girdi bile...

Bir şirkette sekreter olarak çalışan Bayan Chun, sürekli iş gezilerine çıkan kocası sebebiyle genelde yalnız yaşamaktadır. Yeni bir eve taşınırlarken, karşı daireye de başka bir çift taşınmaktadır. Yeni komşuları Bay Chow bir gazetede editördür. Bay Chow'un da karısı genelde seyahattedir. Bu iki yalnız komşunun yollarını kader kesiştirmiştir.

Bayan Chun ve Bay Chow zamanla eşlerinin kendilerini aldattıklarını anlarlar. Ortak dertlerini birlikte zaman geçirirek paylaşırlar. Eşleri gibi sadakatsiz olmayacaklarına dair birbirlerine söz verirler. Lakin heyhat! Dünyanın her yerinde olduğu gibi Hong Kong da da aşka söz geçirmek mümkün olmayacaktır. Ve aşk bacayı sessizce saracaktır.

Ne yazık ki bu dile getirilemeyen bir aşktır. Onların birbirleriyle konuşması gereken yerlerde filmin olağanüstü müzikleri devreye girmektedir. Filmin müziğindeki keman, o muhteşem sesiyle, onların yerine ağlayarak sanki aşklarının itirafını yapmaktadır. Bu kendilerince seslendirilemeyen ve ten teması olmayan bir aşktır.

Film değişik bir kurguyla çekilmiş. Aşkı kadının ve erkeğin dünyasından ayrı ayrı yansıtıyor. Gelenekler, dedikodu korkusu, gene de birlikte olabilmek için sarfedilen gayretler, zaman ve mekan yansımalarının estetik görüntüntüler eşliğinde seyirciye aktarılması, filmin modu oldukça ağır olmasına rağmen, seyredeni filmden koparmıyor.

Bayan Chun'un hep aynı modelde ancak herbiri ayrı güzel desendeki elbiselerinden, zarafetinden, nahif ve hoş fiziğinden etkilenmemek mümkün değil. Hong Kong'lu yönetmenimiz Wong Kar Wai 'nin en güzel filmi olan Aşk Zamanı "Geçmişte kalmış bir döneme ve kaybolan aşka bir selam"diye nitelendirilmektedir.

Filmin bir sırrı olacaktır aslında... "Eğer birinin kimseyle paylaşmak istemediği bir sırrı varsa,bir dağa çıkar,bir ağaç bulur,ağaca bir delik açar ve sırrı o deliğe fısıldar.Ve onu çamurla kapar. Böylece sır orada sonsuza kadar kalır." Filmde ki sır da filmin sonunda Bay Chow tarafından bir deliğe fısıldanır ve üzerini otla kapatılır...

Bu filmi seyretmediyseniz, vakit geçirmeden seyretmelisiniz.  (15.01.2009)

Hayallerimden Biri ve Günün Özeti

  

Bugün üzerine afiyet ofiste o kadar işim vardı ki anlatamam. Sabahtan akşama kadar çalış babam çalış.. Canım çıktı inan ki.  Bir ara dayadım elimi çeneme.. Daldım gene hayallere... Aklıma ne geldi biliyor musun? Dedim ki "Şimdi keşke Darkwood Ormanı'nda olsam. Zagor gibi daldan dala uçsam." "Hoppala! Bir bu eksikti!" deme e mi  gene? Of! Ne var? Düşünsene... Darkwood Ormanı'ndaymışım. Ağaca tırmanmışım. Sağlam bir sarmaşığa sıkıca tutunup...  Hoppaaa... Hızla kendimi boşluğa bırakıyormuşum. Hızım azalmaya başlayınca başka bir sarmaşık yakalıyormuşum.  Ve bu böyle sürüp gidiyormuş. Bir ağaçtan diğerine sarmaşıklar eşliğinde uçmak şahane olmaz mı? Yapabilir miyim acaba? Hımm.. Denemeliyim ben bunu mutlaka... Hem de sarmaşıklı bir orman bulduğum ilk anda...

Eve bu düşüncelerle geldim. Canım sıkkındı tabii.. Bir hayalim vardı... Sarmaşıklara tutuna tutuna bir ağaçtan  diğerine uçmak.. Hayallerimden birini daha gerçekleştirememiştim.  Üstelik köyde yaşıyordum güya... Ağaç ara ki bulasın... Her yer beton... Her yer apartman.. Of, ne fena ya! Bu akşam söylemesi ayıp,  hamsileri attım fırına... Yanında kocaman bir kap  mevsim salatası yaptım... Bir şey soracağım... Sen hiç mısır ekmeği ile hamsi yedin mi hayatında? Denemediysen denemelisin mutlaka... O kadar yakışıyorlar ki hamsi ile mısır ekmeği yanyana... Aynı memleketliler ya. Karadenizliler yani... Çalışan kadın olunca kimi zaman akşamdan yemekleri hazır etmem gerekiyor. Hele zeytinyağlı yemekleri,  pişirdiğim  gün yemeği  ve yedirmeyi hiç sevmem. Nefaseti  yerinde, lezzeti fevkaladenin fevkinde  bir zeytinyağlı yemek için bir gece geçmeli üzerinden. O nedenle, madem sarmaşıklarla ağaçtan ağaca uçamadım, ne ilgisi var deme boşu boşuna, işte o uçma hevesiyle fırında  zeytinyağlı kırmızı biber dolması yaptım. Of! Müthiş oldu valla... Çok da kolay yapması inan bana... Ne olacak ki... Önce ağaca tırmanacaksın. Sonra sağlam bir sarmaşığa tutunup... Hoppaaaaa.. Yani... Şeyy... Bir dakika... Ben  zeytinyağlı kırmızı biber dolması  tarifi yazmayacak mıydım? Ne işim var benim gene Darkwood Ormanı'nda... Hoppalaaa!

NOT: Zagor kareleri Zagor'un Sözü Bu! Bloğundan alınmıştır. Yemek fotoğrafı ise tarafımdan çekilmiştir:)

İkinci Kalp Var Mı Sende?

Bugün gazetede 2004 yılında Berlin Film Festivali'nde  "Duvara Karşı" adlı filmiyle Altın Ayı  kazanan Fatih Akın'a kültürel alanda yaptığı üstün hizmetler dolayısıyla Alman Cumhurbaşkanı  Cristian Wulff tarafından  liyakat nişanı verildi,  başlıklı bir yazı görünce ilgiyle okudum.  Fatih Akın'ın tüm filmlerini severek izlemişimdir. Fatih Akın için vikipedi  1973 Hamburg doğumlu, Trabzon asıllı Alman vatandaşı yönetmen, senarist ve yapımcı diye yazıyor.  Şimdi bu haberi okuyunca aklıma ne geldi biliyor musun? Sadık Yemni'nin "İkinci Kalp" başlıklı  şahane bir yazısı vardır. Sadık Yemni  için ne demiş peki vikipedi diye bakıyorum... Çünkü yazar biliyorum ki otuz yıldır Amsterdam'da yaşıyor.  Sadık Yemni için 1951 İstanbul doğumlu, Türk kökenli bir Hollandalı yazardır, diye yazıyor. Gelelim Sadık Yemni'nin çok sevdiğim yazısına... Hani  "İkinci Kalp"le ilgili...  Düşün bakalım... Sende ikinci kalp var mı peki?

Yazı "Mutlaka sizde de vardır. Dikkatle dinleyin." diye başlar "İkinci kalp. Göğüs boşluğunuzdaki kıpırtılı pırlanta. Dünyanın şu anda en çok gereksinme duyduğu asil değer. " diye devam eder. Peki nedir Sadık Yemni'nin anlatmak istediği? Bak şimdi.. Her insan doğal olarak doğduğu ve büyüdüğü yeri sevecektir. Birinci kalbin işi budur. Yani birinci kalbin işi ait olduğu kültürü, anasını, toprağını, yurdunu sevmektir. İkinci kalp ise dünyanın neresinde yaşıyorsan, oranın insanını, şarkılarını, lisanlarını sevmek, yabancıları benimsemektir. Hoş bir tespit değil midir? Bu yazıyı okuduğum da var ya demiştim ki "işte bu, Sadık Yemni'nin söyledikleri ne kadar doğru. "İkinci kalp gezgin ruhla çalkantılı, hoşgörü esansı ile bezelidir." der yazar. Aslında düşünürsek  binlerce yıldır farklı kültürlerle birlikte yaşama geleneği, bizden olmayan insanlara ve kültürlere ikinci kalp besleyebilmek kudreti genlerimizde mevcuttur. Aslı ne olursa olsun yaşadığı memleketin şarkılarından, yıllarını geçirdiğin sokaklarından, mutlaka etkilenir insan. Bu "gözünü açtığın, ekmeğini suyunu yediğin yere duyulan sevgi" diyor Sadık Yemni... Hatta böyle sevgi duyulan yerlerde uzun yıllar yaşamak bile gerekmeyebilir. Bir hafta kalmışsındır o yerde ama ömür boyu sevgiyle hatırlarsın. İşte Sadık Yemni'nin bütün bunlara "ikinci kalbin latiflikleri" diyor. Diğer taraftan dünyanın bir yerlerinde sürekli gazap motoru çalıştıran, bir bölgeden, kültürden, oralara ait her şeyden nefret eden yüreklerden bahsediyor yazar yazısında... Üstelik kendileri böyle kutuplu dünyalara ait kalsalar neyse, çocuklarını da etkiliyorlar ve kendileri gibi ömür boyu sevgisiz kalmalarına neden oluyorlar bunlar. Dünyanın çirkin bir kutuplaşmaya gittiği günümüzde Sadık Yemni'nin anlattıkları ne kadar doğru ve önemli... Tek kalpli karakültürcüler, nifak profesörleri yüzünden insanlar tek tip düşünmeye zorlanıyor ve  korku tacirlerinin önüne önüne itiliyorlar. "Korku değişebilir bir enerji türüdür. Kin, nefret, yılgınlık ve şiddete dönüşebiliyor kolayca" diyor Sadık Yemni. Dünyada ikinci kalbi olmayan ve ikinci kalbi boğmaya çalışanlar var ne yazık ki. Kalpten kalbe yol vardır. Her kalp karşısında mutlaka bir benzerini bulur. "Gülümsemenin gülümsemeyi çağırdığı gibi" diyor Sadık Yemni. Çocuklarımıza kalp boğucu eğitim vermememizi, tek kalbe mahkum etmememizi öneriyor. Sevgi hissedibilen bir enerji olduğuna göre, ikinci kalbin tebessümünü verelim sokaklara diyor. Asık suratlara kas yumuşatıcı bir darbe yapalım diyor. Ve o güzelim yazısını "Nefreti, kini bulup taşımak bir saniye, sevgiyi, kardeşliği yaşamak bir ömür boyu" diye bitiriyor.  Sadık Yemni gibi Fatih Akın'da ikinci kalbi olan biri bence... Sadık Yemni kitapları, Fatih Akın filmleri ile nice ikinci kalplerin tomurcuklanmasına katkı sağlıyorlar.  Dünyamızı güzelleştiriyorlar. İyi ki varlar... Şimdi bu yazıyı okudun ya, ne dersin? İkinci kalp var mı sende?

Sizce Yaşamak Nedir?

 
İstanbul'daki Sahaflar Festivali'nden aldığım kitaplardan birinin adı Sait Faik Abasıyanık 90 yaşında... Sait Faik (1906-1954) memleketimin ana dilimle kitaplar yazan  en sevdiğim öykücüsü. O sadece bir öykücü değil bana göre, ayrıca  büyük bir bilge. Her öyküsü  bambaşka bir dünya açar insana... Sait Faik'le ilgili bir kitap gördüm mü dayanamam. Keşke akraba olsaydık Sait Faik'le... Ya da arkadaş olsaydık keşke... Yaşar Kemal anlatıyordu kitabın bir yerinde... Akşam üstleri Tünel'den Taksim'e doğru sol kaldırımdan yürürsek eğer, gözümüze dalgın, yüzü kederli, ama müthiş kederli, hatta öyle ki yüzündeki keder besbelli olurmuş, elle tutulacak gibi, keder yüzünde donmuş gibi olurmuş adeta.. Ne fena! Siyah gözlüklü, pantolonu ütüsüz, ağarmış saçları kabarmış bir adam gözümüze çarparmış. Öyle bir hali varmış ki Sait Faik'in o Beyoğlu kalabalığı içinde, o koskocaman şehirde, o hali, yalnız, yapayalnız olduğunu söylermiş. Niye böyleymiş? İşte  orasını kimse bilmezmiş. Yaşar Kemal öyle bir anlatıyor ki... İnsanın yüreği cız ediyor... Diyor ki... "bazı adamlar vardır, insan yüzünde sırf hınç, kin okur. Bazısında gurur, bazısında neşe, bazısında bayağılık, aşağılık... " Böyle anlatırken anlatırken Sait Faik için ne diyor biliyor musun? "Bu adamın üstünden başından da yalnızlık akar."  Bir gün Yaşar Kemal pırıl pırıl, cam gibi parlayan sonbahar sabahında, Kadıköy iskelesinin kanepelerinde Sait Faik'e rastlar. "Ne var ne yok Sait? Hikaye yazıyor musun?" diye sorar. Sait Faik şöyle cevap verir:"Yok, yaşıyorum."  O hüzünlü, ılık, insan sevgisi dolu hikayelerini Sait Faik yazmıyordur da yaşıyordur demek ki Yaşar Kemal'in  1953 yılında anlattığı gibi. Yaşar Kemal 1953'de bu yazıyı yazmış ya, Sait Faik'te 1954 de çok genç yaşta ölmüş zaten. Demek ki hastalığının kederini iyice yaşadığı zamanlar bunlar. Ne fena!

Sahaflar Festivali'nden satın aldığım bu kitap,  Bilgi Yayınevi'nden çıkmış. Derleyen Perihan Ergun. Basıma hazırlayan ise Ayla Kutlu. Kitabın kapağında Sait Faik'in bir fotoğrafı var. Şöyle bir dalgalandırıyorum kitabın sayfalarını, bir yerinde Sait Faik'e soruyorlar... "Sizce yaşamak nedir?" diye... Canım ya... Bak şöyle cevap vermiş: " Balık tutmak, kahvede oturmak, yanımda sevdiğim köpeğim insanları tanımak, Beyoğlu'nda bir aşağı bir yukarı dolaşmak, arada içmek, hikaye yazmak, velhasıl hiçbir şeye bağlanmadan avare gezmek bütün gün. İşte ben böyle hayattan zevk alırım, buna yaşamak derim."

Sivriada Günleri adlı öyküsündeki gibi, bırakalım yazarlar istediği gibi yaşasınlar... Sonra işten yorgun eve döndüğümüzde bize sevinme ve üzülme duyguları verecek öykülerini anlatsınlar. Hikayeci olmasa ne olurmuş Sait Faik biliyor musun? Kahveci... Kahveci olmayı çok istermiş. Neden istiyor ama? Şöyle deniz kenarında sessiz bir kahvesi olsa, oraya kimbilir ne çeşitli insanlar gelip gidecek ve Sait Faik onları tanıyacak, sevecek... 48 yıl yaşamış büyük yazar... Kısacık yaşamında hiç evlenmemiş. Annesiyle yaşamış. İnsanları sevdiği kadar doğayı,kuşları, börtü böceği, ağaçları bize tanıtan ve sevdiren bir bilgedir Sait Faik.  Sait Faik öykülerini sevmemin bir nedeni de nedir biliyor musun? Sait Faik fantastik, gerçek üstü öyküler yazar... Hiç ben anlatmayayım.. Alemdağ'da Var Bir Yılan adlı kitabından Öyle Bir Hikaye'den bazı cümleleri okuyalım mı birlikte? Öğrenecek çok şey var Sait Faik'ten... Haydi...
 

“Baktım, Zeyrek yokuşunun dibinde uyumuş bir köpek. Yanına oturdum. Gözünü açtı, böcül böcül baktı. Korka korka kafasını okşadım. Bir konferans da ben ona çektim. Dedim ki:

-Oğlum patlak göz. Ben insan oğlu. Sen hayvanoğlu. Bundan milyonlarca sene evvel her ikimiz de kurttuk, solucandık, tek hücreli mahlûktuk. Ondan evvel boşlukta tozduk. Sor da bak, işte bu hale geldik. Bundan sonra belki böyle kalırız. Belki değişiriz. Ama böyle kalmayalım. Siz de behbahtsınız, biz de. Evlerde uyuyanlar, ipekler içinde uyuyanlar, kadın koynunda uyuyanlar, soba başında kıvrılmış bobiler var. Lastikten kemikleri, topları var. Hanımları atar, koşar getirirler. Sabahları kapıcılar gezmeğe çıkarırlar. İnsanlar var, sevdiklerini almışlar bu saatte koyunlarına, dalmışlar iki kişilik rüyalarına. Pekâla ne yapalım? Ama sen Zeyrek yokuşunda kuyruksuz, tüysüz, uyuz, soğuktan titreyen bir sokak köpeği, ben Panço’nun arkadaşı, başka hiç bir şey değil, yağmura vurmuş, uykusuz, canı burnunda, yüreği Ağaç Çileği sokağında. Kafası Bomonti tramvay durağından yüz metre uzakta kirli bir yastıkta bir adamcağızım. Ne yapalım? Günün birinde dostluklardan, insanlardan ve hayvanlardan ve ağaçlardan ve kuşlardan ve çimenlerden yapılmış vazife hissile çarpan yüreklerle dolu bir âlemde yaşayacağımızı düşünelim. Bir ahlâkımız olacak ki, hiç bir kitap daha yazmadı. Bir ahlâkımız, bugün yaptıklarımıza, yapacaklarımıza, düşündüklerimize, düşüneceklerimize hayretler içinde bakan bir ahlâkımız. "

"Hüzün" Nedir, Bilen Var Mı?

Bazı kelimelerin melodisini çok severim. Hele hem melodisi hem anlamı birbirini bütünlüyorsa.. Of!  Nasıl etkiler insanı... Lütfen "Gene ne icatlar  çıkarıyorsun?" deme olur mu? Yoo.. İcat falan değil inan ki... Kimi zaman kelimelerle dans etmek tuhaf bir  mecraya sokar insanı... Şimdi buradayken misal, birden hayal alemine dalarsın... Sen düşünmez misin böyle şeyler? Bak şöyle...  Şu kelimenin melodisine hiç dikkat ettin mi? Hüzün... Evet, hüzün kelimesi sözgelimi... Anlamıyla melodisi bu kadar uyumlu bir kelime olabilir mi? Hüzün nasıl tanımlanabilir ki ? Adı üstünde... Hüzün işte...  Hüzün nedir, bilen var mı? İnsanda hangi durumlarda kendini hissettirir?  Bir veda busesinin içinde mi gizlidir?  Ne bileyim son  buseyle geçebilir... Sonrasında yürekte  hissedilen  burukluk hissi... Hüzün  böyle bir şey midir? Son bakış ya da... Ayrılıyorsun.. Belki bir daha görmeyeceksin... Başını çeviriyorsun... O an  o da dönüp bakıyor...  Göz göze gelme hali... Bakışların son denk gelişi...  Hilmi Yavuz'un dediği gibi, son kez  "Diz dize oturuyor bakışlarımız." Sonra herkes yoluna... Yüreğe harçerlenen bir iz... Hüzün...  Böyle bir şey olabilir mi? Ne dersin? Hüzün... Tuzakları var mıdır hüznün acaba? Savurur mu durup dururken kendi yollarına? Kimi yürekler alışıktır belki... Korkmaz... Deliye döner de akıl kalmaz... Böyle bir his midir hüzün, ne dersin?

hazırım karşı koymam tuzaklarına
savur beni yollarına
gir içeriye yürek korkmaz
deliye döner akıl kalmaz
çiçeği gonca sevdam
sana gül açar solmaz
yine mi geldin hüzün kapılarıma
hadi giyin kuşan gir odalarıma
yabancı değilim tanırsın beni
her veda sonrasında

 Hüzün,  Hilmi Yavuz'un güzeller güzeli bir  şiiri değil midir?  "Hüzün ki en çok yakışandır bize / Belki de en çok anladığımız"  Hüzün yakışır mı insana gerçekten? Hüzünle güzelleşir miyiz? "Tutkulu, sevecen ve yalnız... gerek acının teleğinden ve gerek lacivert gergefinde gecelerin... şiiri bir kuş gibi örerek halkımız... gülün sesini savurup bir türkünün kekiğinden... tüterken der ki, böyle yazılır sevdamız..." diye bu şiir sürgünlerin Nazım'ı için yazılmışsa eğer...  Hüzün ayrılığın, hasretin, gurbetin duygusudur demek ki...  Şairler hiç yalan söyler mi?  "Hüzün ki en çok yakışandır bize... Belki de en çok anladığımız."

 "ey can hüması, bize bu ruzigardan bir sayfa okur musun?"(1)
(1)hilmi yavuz

Film Gibi Pasta Tarifi - Güllü

Ben mutfağa  mutlaka selam verir girerim. Sonra kollarımı sıvar, yemek yapmaya girişirim. Hayal kurarım illa... Yemek yaparken bile hayal kurmadan duramam asla. İşte şimdi bir pasta yapacağım yapmasına ama... Pastayı yaparken, Türkan Şoray'ın Güllü adlı filmi gelmesin mi aklıma? Hoppalaa! Sahiden hoppalaa!

Kızımız Karadeniz'in Hamsi Köyü'nden Güllü. Filmde Güllü'yü oynayan Türkan Şoray... Güzeller güzelidir. Delişmendir... Dağların kızıdır.. Bedri Rahmi Eyüpoğlu'nun dili mercan, dizi mercan, dişi mercan, karadutum, çatalkaram dediği cinstendir.. Bizim evdeki Güllü ise "mısır unu"... Ne var? Mısır ununun, Karadenizli olduğunu yoksa unuttun mu? Bak şimdi... Bir gün Karadeniz'in yollarında, Ediz Hun yani filmdeki adıyla Fikret arabasıyla kaza geçirir. Fikret, İstanbullu bir fabrikatörün, zıpır, şımarık, hovarda oğludur. Güllü bu delikanlıyı kaza yerinde baygın olarak bulur ve iyileştirir. Güllü ile Fikret arasında bir yakınlaşma olur ve imam nikahı ile evlenirler. Bir süre sonra Fikret İstanbul'a döner. Eski hayatına geri dönünce, köyde bir karısı olduğunu unutur tabii. Güllü'ye bir mektup yazar ve evliliklerinin geçerli olmadığını bildirir. Fakaat sert kayaya çarpmıştır Fikret seert!.. Güllü bunun altında kalır mı? Güllü Karadenizin en sert fırtınaları ile cebelleşerek büyümüştür. Üstelik sabah akşam da hamsi yemiştir. Kafası atar bu durumda.. Alır bohçasını sırtına, namusunu temizlemek için gider İstanbul'a..

Filmi anlatarak yazımı fazlasıyla uzatmak niyetinde değilim. Çünkü bu yazıdaki asıl amacım filmi anlatmak değil, pasta tarifi vermektir. Bizim Güllü bir şekilde Fikret'in babasıyla tanışır. Baba bayılır Güllü'ye tabii... İstanbul'daki zıpır kızlar gibi değildir ki Güllü. Babası olanları öğrenince, iyice sinirlenir Fikret'e. Güllü'ye hocalar tutar ve kılığını, kıyafetini değiştirmeye girişir. Neler olur?  Yazımın başında bizim Güllü iki fincan mısır unudur demiştim ya, kıza aksanını düzeltme ve güzel yürüme dersi aldırırlar önce. Bu nedenle iki adet yumurtayla, bir fincan şeker biraz çırpılmalıdır. Kızın Hamsi Köyünün deli rüzgarında, kuruyan cildi canlandırılmalıdır. Çırpılan karışıma yarım fincan süt ve yarım fincan zeytinyağı ilave edilir. Biraz da bronzluk yakışmaz mı haspaya? Yakışır illa.. Bu sebeple bir tatlı kaşığı neskafe eklemeliyiz kıza... Kız köyden gelmiştir ya şehre... Biraz şaşkın ve ürkektir... Kendine güveni gelsin diye, bir paket kabartma tozu kattık mı içine, şöyle bir havalanır... Kabardıkça kabarır, iyice kendine güveni gelir. Tüm karşım, bizim Güllü'ye, yani 2 fincan mısır ununun içine karıştırılıp, Güllü'nün iyice şehirli olması sağlanır. Sonra bu karışım yağlanmış küçük bir kaba aktarılır. Önceden ısıtılmış, 150 derece fırında, 30 dakika kadar bırakılır. Güllü o halvetten çıktığında, artık tanınmaz haldedir. Mısır unuyla yapıldığına bin şahit gerekebilir. İyice şekil değiştirmiştir. Güllü artık  şehirlidir.

Ancaak intikam duygusunu kaybetmemiştir halen Güllü... Gene Fikret'i öldürmek istemektedir. O zaman kızın içini yumuşatmak, yüreğine biraz şefkat katmak, aşkını tekrar canlandırmak gerekir. Bir paket krem şanti, bir çay bardağı sütle çırpılır. Bembeyaz bir karışım elde edilir. Fırından çıkan kek, enlemesine ortadan ikiye kesilmelidir. Güllü kendine gelmeden, bir çay bardağı portakal suyunu ortadan ikiye kesilen bedenin iki parçasına serpilir. Mis gibi portakal çiçeği kokacaktır Güllü böylece... Sonra o bembeyaz krem şantiyi bedenin iki parçasına da usulca sürmek gerekir. Yüreğine yüreğine sürülen krem şanti içindeki aşkın canlanmasına sebebiyet verecektir. Bu beyazlık üzerine, eski anılar canlansın diye, bir avuç ufalanmış badem serpilir. İki parça birleştirilir. İşte böyle! Kızımız muhteşem olur. Hatta inanır mısın, Güllü, akşam Fikret'le karşılıklı oturup, yemek yer.. Fikret anlamaz kızın Güllü olduğunu! Fikret öğrenince durumu delirir kıza tabii delirir. Tekrar Güllü ile evlenmek ister. Fikret bir paket çikolatadır bu durumda. 1su bardağı süt ve 1 fincan nisasta, 1/2 fincan un olan kaba Fikret balıklama atlar.Muhallebi kıvamına gelince, kekin üstüne bu çikolatalı karışım sıcak sıcak sürülür. Aşkından erir... Erir bu karışımın içinde... Böylece Güllü ve Fikret ayrılmazlar artık. Çok mutlu olurlar. Ve sana bir şey söyleyeyim mi, inanılmaz lezzetli olurlar! Onlar ermiş muratlarına... Biz çıkalım kerevetlerine derim! Ve bu pastayı ben hapur hupur yerim! Bu seferki film gibi pasta tarifim de böyle.. Pişen bu pasta nasıl mı oluyor? Hımm.. İnanmadın değil mi benim pasta yaptığıma.. Film anlatıyorum sandın öyle mi? Yoo.. Pişirdim işte.. Lütfen güven olur mu bana? İşte bak.. Fotoğrafını çektim koydum bloğuma.. Aşağıdaki fotoğrafa baksana..

Ekim Ayının İlk Cumartesi Gününde Bir İstanbul Hikayem Böyleyken Böyle...

 

Tamam, itiraf ediyorum. Dayanamadım işte ne yapabilirim?  İstanbul'da Beyazıt'ta, Kadıköy'de, Beyoğlu'nda dağınık yerlerde hizmet veren sahaflar, duymuştum ki Beyoğlu Belediyesi'nin desteği ile Taksim Gezi Parkı'nda bir araya gelmişler. Bilirsin festival deyince yerimde duramam. Bana gökyüzünde festival var desen merdiven dayayıp çıkan cinstenim ya...  Tabii ki ucunda sinema ya da kitap varsa... Bu kez Sahaflar Festivali vardı. Ve sanki İstanbul'un tüm sahafları benim için bir araya toplanmışlardı. Gitmezsem hem içimde kalırdı hem de ayıp olurdu vallahi.. Son iki günü kalmıştı üstelik. İşte bugün sona erecekti. Nasıl yapsam da gitsem diye düşünürken dün sabah çok erkenden   telefonum çaldı. Ev ahalisi uyanmasın diye telefonu kaptığım gibi  parmaklarımın ucunda salona gittim. İstanbul'da oturan bir müşterimin üst kattaki komşusunda yangın çıkmış. İtfaiye gelmiş. Yangını söndürmüş ama tazzikli sudan müşterimin  evi ve eşyaları da hasar görmüş. Yaşlı bir hanım. Tek başına yaşıyor. Nasıl endişeli konuşuyordu anlatamam. "Merak etmeyin, hemen  gelirim" dedim. Gittim. Fenaydı evin hali. Ama dert değil. Sigorta işte bu günler içindi. Beni görünce çok sevindi. Biraz hasbihal ettik. Rahatlayınca müşterim... Ver elini Taksim! İşte Sahaflar Festivali... Hava da bir güzeldi ki. İnan bana şahaneydi.  Hele karanlık dükkan içerisinde değil de, gün ışığında eski kitaplara bakmak var ya o kadar hoşuma gitti ki anlatamam.

 

İlk basım  ya da yazarından imzalı olan kitaplara ayrı bir hürmetim vardır. Sorunca bir kaç tane buldum. Tabii vardı epeyce de keseme uygun olanlardan iki tane kitap alabildim. Benim ilgili olduğumu görünce sahaflardan biri Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Halide Edip Adıvar'a imzaladığı bir kitaptan söz etti. Fiyatını sordum. 750 lira deyince, "Hiç görmeyeyim" dedim. "Aman ha, sakın bana göstereyim  filan demeyin!" Bu ay malum Filmekimi de var. Bir kaç kez İstanbul'a gidip geleceğim. Bütçem fazlasıyla delik deşik olacak.Şimdi Ahmet Hamdi Tanpınar'ın bizzat kendi yazısı ve imzasını  görürüm ve unuturum köy acentesi olduğumu... Zaten kitap alınca daima kendimi zengin zannederim. Yanımda o kadar  para yok ama veririm kredi kartını ve bayılırım o parayı... İllizyona girer alırım o kitabı  filan... Aman diyeyim... Hiç görmeyeyim... Hiiiççç... Diyeceksin ki "Nerden biliyorsun Ahmet Hamdi Tanpınar'ın imzaladığını? Ya satıcı seni aldatıyorsa? Ya çakma yazı ve imzaysa?" Sana bir şey söyleyeyim mi insanlara inanırım ben. İnanmaktan yanayım. Eğer halim vaktim yerinde olsaydı,  o sahafa inanırdım ve o kitabı alırdım. Aklımın ucundan geçmezdi aldatılmak. Kitaba elleyen biri insanları aldatmaz. Tamam belki bu halimle saftorik olabilirim.  Değişemem. Benim bu konularda fikrim de zikrim de böyle. Zaten bu kadar para olmadığına göre cepte.. Az aşım kaygısız başım... Neyse... İki tane yazarından imzalı kitap aldım. Biri hayatı anlatılsa roman olacak bir ressamımız İbrahim Balaban hakkındaki kitaptı. Balaban-İzdüşümü... Kitap kapağı Balaban'ın. "Bu kitabımdaki fotoğrafımı çeken Jan'a sevgilerimle- Balaban 1969" yazıyor. Kitabın ilk baskısı ve Balaban'ın  böyle yazısı ve imzası var. Nazım Hikmet'le uzun yıllar hapis yatan Balaban için, Nazım Hikmet onun Bahar adlı tablosundan etkilenmiş ve İbrahim Balaban'ın Bahar Tablosu Üzerine adlı bir şiir yazmış. Aslında bir ara enine boyuna araştırıp Hayal Kahvem'e misafir etmeliyim İbrahim Balaban'ı. Bak Nazım Hikmet'in yazdığı şiirden bazı dizeler şöyle:

"İşte seyreyle gözüm, hünerini Balaban'ın /.........../İşte sürülen toprak / İşte insan: / dağın, taşın, kurdun kuşun efendisi. / İşte çarıkları, işte poturunda yamalar / İşte karasaban. / İşte sağrılarında kederli, korkunç oyuklarıyla öküzleri. / On yıl mapusta yattı ama, kaybetmedi umudunu Balaban. / İşte Seçköyünden Ali'nin kızı geliyor al taylarıyla tarlaya. " Ayrıca Nazım Hikmet  İbrahim Balaban'ın "Mapushane Kapısı" ve "Harman" tabloları için de birer şiir yazmış. Sahaflarda dolaşırken bir tane de ünlü yazarımız Vüsat O. Bener'in 1963 yılında Türk Dil Kurumu Tiyatro Armağanı kazanmış oyunu Ihlamur Ağacı'nıın yazarı tarafından  bizzat  imzalamış kitabını satın aldım. Pamuklara sararmışcasına itinayla taşıdım yanımda. Murathan Mungan, Atilla Atalay ve Metin Üstündağ'ın bende olmayan kitaplarından bulabildiklerimi,  Attila İlhan'ın eski basım bir kitabını kitap kapağına hayran olarak satın aldım. Bir kaç Jack London kitabı ve Sait Faik hakkında yazılan kitaplar vardı. Onları da çok uygun fiyatlara aldım. İlginç gene Zagor yok. Bir kaç tane zor buldum vallahi. Onları da 1lira diye duyunca  evdekilerden mi değil mi diye bakmadan aldım gitti.

 

 

İstanbul var ya gene harikulade güzellikteydi. Dünyanın en güzel şehri değil midir İstanbul? Benim için öyledir. İstanbul aşktır... sevdadır... deniz ve balık kokusudur.. özlenendir... hüzündür İstanbul.. sevinçtir... minareler uzanmış gökyüzüne bağırır.. kara sevda nerelerden yüreğimi çağırır... dua gibi... büyü gibi hasretini ezberlediğim... yeditepe üzerinden saçlarını dağıtan, hatıraların tarihin küllerini savurduğu, kadın gibi, kısrak gibi ince beline sarılıp gerdanından öpülesi bir Levent Yüksel şarkısıdır. İstanbul sinemadır... kitaptır...  gene İstanbul.. gene İstanbul.. Ekim  aynın ilk cumartesi günü bir  İstanbul hikayem daha böyleyken böyledir.

Ey Zalim, Haydut, Üçkağıtçı Ve Bilumum Kötüler! Titreyin Ve Savulun!

Oraya özellikle onun için gitmeye karar vermiştim. Yol boyunca içim içime sığmıyordu. Kalbim nasıl çarpıyordu anlatamam... Kolay mı? Yıllar sonra karşılaşacağız.. Biliyorum ben çok değiştim. O ise hiç değişmemiş olacak... Hımm.. Ne yalan söyleyeyim içim sızlayacak. Arabamı uygun bir yere  park ettim. Park ettiğim yerin numarasını akıl defterime not ettim. Eğer boş bulunur park ettiğim yere dikkat etmezsem veya park ettiğim yeri unutursam... Of! Çok fena... Bizim köyün alışveriş yerleri gibi değil ki... Buralarda göz alabildiğine arabalar var. Eğer arabamın yerine dikkat etmemişsem Arap bacılar gibi kendime söylene söylene dolanıyorum bu defa.. Kan ter içinde kalıyorum valla. O kadar aramadan sonra arabamı bulunca, çölde serap görmüş gibi oluyorum da bünyede  abartma huyum var ya kendimi Leyla gibi hissediyorum o durumda  iyi mi? Yok ama bu kez not ettim. Dönüşte arabamı bulmak için zorluk çekmeyeceğim. İçeriye girdim. Kitapçıya doğru ağır adımlarla yürüdüm. Kitapçıya yaklaştıkça heyecanım artıyor. Hissediyorum nabzım hızlanıyor. Kalbim kuş kanadı gibi çırpınıyor. İki elimle kalbimi bastırsam bile nafile... Durulmaz bu yürek durulmaz... Bilirim. Kolay mı Allasen.. Kolay mı? Kaç yıllık hasret bu? Gözlerim onu görecek... Ellerim ona dokunacak.  Sonra sımsıkı sarılmazsam... Söyle başımı daldırıp koklamazsam... Mümkün değil yüreğimin çırpınması durmaz. Az sonra göz göze geleceğiz. Yıllar geçmiş aradan. Ben çok değiştim biliyorum. O ise.. Hımm.. İşte gördüm.... Tam karşımda. Allahım hiç değişmemiş. Bu kadar da olur mu? Kıyafet seçimi bile aynı. Televizyonda oynayan Kung Fu dan öğrendiği dövüş biçimlerinden ona en yakışan pozu almış... Olduğu yerden bana bakıyor. Kitapçıdan içeriye giriyorum. Onu tuttuğum gibi kucaklıyorum. Sonra nasıl hasretle kokladım anlatamam sana. Ellerimin arasında karşıdan baktım sonra...  Farkındayım. Herkes bana bakıyor. Hiç aldırmadım hiiiççç! Epeydir beklediğim, taaaa Gırgır zamanından  büyük bir aşkla sevdiğim Rıdvan bu... Hani Bülent Arabacıoğlu'nun çizdiği çizgi roman kahramanı yok mu? En Kahraman Rıdvan. Birinci kitabı... Kitabın ilk sayfasını açtım.  "Şu ezilmiş domates kılıklı dünya bir beter dünya idi... Bu beter dünyada haksızlıklar, kötüler, hırsızlar, üçkağıtçılar ve Ceyar hep orta hakemin kararıyla galip geliyorlardı...." diye başlayan iki karesine baktım. Yooo... Ben bu çizgi romanı burada böyle ayaküstü asla okuyamam. Kıyamam. Büyük bir hasret bu... Bilmiyorum anlatabiliyor muyum durumumu... Çizgi romanın kapağını kapattım. Şöyle sıkıca kucakladım. Kalbimin çırpıntısı ancak biraz durur gibi oldu. Kasaya doğru yürüdüm.  En Kahraman Rıdvan'ı büyük bir hasretle ve keyifle kahvemi içerken okuyacağım. Kitapçıdan çıkarken Rıdvan'a şöyle bir baktım. "Kukkurikuuu" diye bağırdım. Etraftakiler baktılar tabii bana... Aldırmadım. İnsanların şaşkın bakışları arasında, başım yukarda, En kahraman Rıdvan'la elele emin adımlarla kitapçıdan çıktım.

Hayatımızı Daha Yaşanası Kılan İnsanlara Burdan Selam Olsun!

17. Adana Uluslararası Altın Koza Film Festivali'nin galibi Semih Kaplanoğlu'nun Bal adlı filmi olmuş. Aynı film  60. Uluslararası Berlin Film Festivali'nde de  Altın Ayı ödülünü almıştı. Ne hoş! Semih Kaplanoğlu için ne keyifli bir durumdur kim bilir?  Ohh! Çok sevinmeli  ve  sonuna kadar keyfini sürmeli bence.. Şahane! Kendisini bilmiyorum ama Berlin Film Festivali'nde Bal'ın ödül almasına   memleketim adına ben o kadar mutlu olmuştum ki anlatamam. Memleketimin insanlarının çevirdiği  filmlerin dünyanın her yerinde izlenmesini, yazarlarımızın kitaplarının dünyanın her yerinde okunmasını, şarkılarımızın dinlenmesini çok arzu ediyorum.  Başka ulusların  filmlerini izlediğim ya da yazarlarının kitaplarını okuduğum, müziklerini dinlediğim zaman, ne olursa olsun o ülke ile mutlaka bir yakınlaşma hissediyorum. Bir ülkenin tanıtılması için bundan daha güzel bir yol olabilir mi? Sinema, edebiyat, müzik sayesinde diğer memleketlerin insanları  ilgili ülkenin diline, dinine, kültürüne, güzelliğine ya da olumsuzluklarına daha fazla aşina oluyorlar  ve  ülke menfaatine resmen  koskocaman bir kulis meydana gelebiliyor.  


Bence yurt dışına iş yapan  sinemacılara, yazarlara  ve müzisyenlere  Kültür Bakanlığı  iş yapma kolaylığı sağlamalı. Bu insanları sonuna kadar teşvik etmeli. Belki vardır böyle destekler de ben bilmiyorumdur tabii... Sinema ile ilgilenen yönetmen, oyuncu, senarist, sinema yazarı, sinema eleştirmeni vesaire ya da kitabı yurt dışında satılan yazarlardan, çizerlerden, müzisyenlerden  vize isteniyor mudur acaba? Olamaz... Vize için bu insanlar uğraştırılabilir mi?  Vergi de ödemeseler keşke... Ne olacak ki?  Daha ne yapsınlar?  Memlekete bundan  daha büyük güzellik ve katkı  olabilir mi? Düşünsene...  Ayrıca hayatımızı daha yaşanır  kılan, eşsiz kılan insanlar bunlar... Sanatçılar... Ya da sanatın bir dalının gelişmesine hizmet eden kişiler...


Şimdi Sait Faik'in Sivriada Günleri adlı öyküsü buraya tam denk  düşmedi mi? Hatırlasana,  yazar balıkçıların arasında yaşamaya başlamıştır. Bir gün bir martının çırpınışını ve ölüşünü görür. Diğerleri için çok doğal bir durumken yazar martının ölümünden çok etkilenir. İş yapamaz. Çalışamaz bir süre... Sadece düşünüp hayal kurar. Balıkçıların canı sıkılır bu duruma tabii... Kendileri çalışırken, yazar ise çalışmayan öyyyle durup hayal kuran biridir. İçin için kızarlar yazara... Amaaa... Akşam iş bitip ateşin başına oturunca, yazar martının ölümü üzerine hayali bir öykü anlatır ki yorgun insanlara...  Oy! Oy! Oy! Tüm gün çalışıp yorgun düşen ve yazara çalışmıyor diye diş bileyenler anlarlar ki çalışmasa da, avlanmasa da, hayal gören, bir martının ardından hüzünlenen, öyküler yazan, şarkılar, türküler söyleyen  haydi konumuza uygun düşsün diye bir ekleme de ben yapayım sinemaya hizmet eden böyle  insanlara ihtiyaç vardır..  Sonra ne yaparlar biliyor musun? Sabah balığa giderken yazarı uyandırmazlar... Bilirler ki akşam ateşin başına geçtiklerinde, onlara üzülme veya sevinme duyguları veren türküler, öyküler dinleyecekler.. Ya da filmler seyredecekler... 

İnan Semih Kaplanoğlu'nun başarılarının sevincini  sanki ben kazanmışım gibi yüreğimde hissediyorum. Ve bize üzülme ve sevinme duyguları veren tüm sanat dallarına hizmet eden insanların işlerini kolaylaştırıcı ve yollarını açıcı ne gerekirse fazlasıyla yapılmasını hayal ediyor ve yürekten diliyorum.

Senin Kalbinin Böcüü Öldü Mü Hiç?

"Yaklaşık onbeş yıldır birlikte çalıştığımız İletişim Yayınları tarihinde ilk kez TÜYAP Kitap Fuarı Etkinlikleri çerçevesinde bazı yazarlarıyla imza günü düzenlemeye karar verdi. 7 KASIM PAZAR günü Beylikdüzü TÜYAP Kongre ve Fuar Merkezi'nde 13- 14 arasında yazarınız tükenmez kalemiynen Usulcacık, Uyuyamadığım/Düşkovalayan, Ebekulak, Sıdıka, Civciv Kutusu, Menekşe İstasyonu, Yalnızlık Aletleri, Dup Dup Çedene, Eray, Hayaller Kâhyası, Ağlama Dolabı, Kişi Başına Bir Yalnız ve Kalbin Böcüü kitaplarını okunaklı bir şekilde karalıyacak"

İşte bu haberi duyunca yüreğim gene kanatlanıverdi. Dedim ki, Atilla Atalay 'ın imza günü var ve bizzat kendisi ile tanışacağım öyle mi? 7 Kasım Pazar günü 13-14 arasında... Allah Allah! Bir saatte kaç kişinin kitabını imzalayacak acaba? Az mı okuru var? Sadece ben miyim Atilla Atalay küllayatının peşine düşen yoksa? Olabilir mi? İnanamıyorum valla. Peki, ben gitsem imza gününe, imza isteyebilir miyim Atilla Atalay'dan? Yoooo... Utanırım. Mümkünatı yok... Yapamam... Ne diyeceğim ki ona? Of! Şöyle bir baktım kitaplığıma... Elim Atilla Atalay'ın Kalbin Böcüü adlı kitabına gitti. Ben biliyorum... Kesin eminim... Bu kitap benim için... Başka türlüsü olamaz... Kalbin Böcüü adlı kitabını, kitapçıda ilk elime aldığımda o kadar şaşırmıştım ki anlatamam... Dedim ki "Nasıl yani? Bu kamera şakası gibi bir şey mi? Atilla Atalay'ın en sevdiğim öyküleri aynı kitapta nasıl böyle yan yana gelebilir ki? Hayat bir tesadüfler silsilesi mi? Hadiiii! Olamaz!" demiştim kendi kendime... Aynen demiştim inan ki... İyi de... Kalbin Böcüü ne demek oluyordu ki? Oturmuştum kitapçıdaki pufa... Öteden beri bayılırım  güzel kapaklı kitaplara bakmaya... Önce uzun uzun kitabın kapağını seyretmiştim... Bugün gibi hatırlıyorum, nasıl da acıktığımı hissetmiştim... Baksana yukarıdaki kitap kapağını gösteren fotoğrafa... Oyy... Önce "Kırılan" adlı öyküsü geldi aklıma... Der ki "Kırık kalpleri götürürsün peşinden, çocukken yarım bıraktığın ekmekler gibi, ardınsıra koşarlar. Olmadık bir zamanda kendilerine dair şarkıyı kulağına fısıldar her biri." Yazar, kitabın kapağını seyrederken duymam artık sandığım o bildik melodiye dudağım eşlik ederken yakalattı kendimi... Daha demin çocuktum... Büyüdüm mü ne, demeye başlamıştım bile... "Kırık kalpler durağında inecek var" şarkısını daha söylemiyordu o vakitler Canan Erçetin yeminle.... Fakat bir hüzün böcüüğü içimdeki kırık kalpler durağına doğru yollanmaya başlamıştı... Bilirim...O böcüü gidecek gidecek boğazıma bir yumru olup oturacak önce... Birinci durak... Yook... Durmak yok... Sonra kitabın içindeki "ciddi ve hisli" öyküleri okudukça yoluna devam edecek... Bu kez gidecek... Gidecek... Yüreğime çeki taşı misali bağdaş kurup yerleşecek... Böyle işte... Uzatmayayım... Yoksa öykülerindeki bütün hüzünlü cümleleri gözlerime doğru harekete geçecek... Aaa! Dışarıda ceviz iriliğinde dolu mu yağıyor ne?.. Neyse... Çukurova yöresinde bir deyimmiş. Hayattan bıkkın, yılgın, olan bitenlerle uğraşmaktan vazgeçen insanlara "Senin kalbinin böceği ölmüş!" derlermiş... Atilla Atalay'ın öykülerini okuyunca, kalbin böcüü ölmek ne demek, bilakis fıtıl fıtıl dolaşmaya başlıyor içimdeki bir duraktan bir durağa gördüğün gibi... Hele bu kitap var ya, benim için hazırlanmış inan ki... Bu kadar kıyak olur mu okuyucuya? Evet.. Evet... Kalpten kalbe yol var kesin... Ben Atilla Atalay'ın öykülerini üç tane, beş tane filan değil, bir öyküsünde yazdığı gibi sekiz tane sevdiğim için... Ama yatık sekiz... Bildi... Hayalimi gerçekleştirdi. Sevdiğim öyküleri tek kitapta ardı ardına dizdi..  Sence gitmeliyim imza gününe? "Öykülerinizi çok seviyorum... Hem de üç tane, beş tane filan değil, sekiz tane hiç değil... Yatık sekiz kadar seviyorum" desem mesela... "ciddi" ve "hisli" gözlerle bakar mı acaba bana? Hımm... Bilmiyorum ki? Bunu düşünmek bile utandırıyor beni. Neyse çok vakit var daha... Karar veririm nasıl olsa... Şimdi ne yapacağım biliyor musun? Gözlerimi kapatacağım. Öykülerinden bir fal tutacağım... Hep şarkılardan fal tutulacak değil ya... Aaaa! Sen yapmaz mısın yoksa? Tamam... Kapattım gözlerimi... Açtım kitabın bir sayfasını... Artık ne çıkarsa bahtıma... Heyyy! Şahane öykülerinden biri... Buyurun... Atilla Atalay anlatıyooooorrr.... SESLERİM.... 

 

SESLERİM


Gözlerini gözlerime dikmiş… Kaçırıyorum, yine buluyor… “Sen, sen bana dokunuyorsun” dedi… “Yüreğimde bir yerleri acıtıyorsun, ama anlatılmaz güzellikte bir şey.” Tanrım, birşey olsa… Aygaz kamyonu filan geçse… Aniden ceviz iriliğinde dolu yağmaya başlasa… Bu romantik ortamın içine etse… Ne oldu bu kıza, neler söylüyor… “İyi ki varsın… İyi ki… Neye benziyo biliyor musun? Eskiden kaldığım yurtta camlar, içerisi dışarıdan gözükmesin diye beyaz yağlıboyayla boyanmıştı. O boya tabakasındaki küçücük bir delikten bakınca dışarıyı görüyordum ben… Hele baharda, öyle güzel gözüküyordu ki… İşte seninle olmak, o bembeyaz ya da siyah şeyin ortasında küçücük bahara bakan deliği bulmak gibi.”


İşi şamataya boğmalıyım, yoksa fena olucak… Bu havada hayatta dolu yağmaz… Aygaz kamyonu geçiceği de yok… Kız resmen yerli film replikleri atıyor… Hayır, ben ters adamım, inanıveririm, dökülürüm, aşık olurum, betonlara çakılırım, asıl benim canım acır… Yerli film… Evet… Yerli film… Ordan sı.malı muhabbete… En Ayhan Işık sesimi kullanarak, hınzır bir ifadeyle, ona Belgin Doruk muamelesi çektim… Misilleme olarak Yeşilçam öykülerinin değişmez repliğini attım… “Bırak bu lafları, kaç para istiyorsun onu söyle… Onbin,yirmibin?..” Esprime güldü… Güzel… Ardı arkasına zincirler, konuyu dağıtırım… Gülmesi bitince, “Bu da senin numaran” dedi… “Zırhın delinsin istemiyorsun… Hesapta hiçbir şeyi ciddiye almıyorsun… Aslında, sana göre hayat o kadar ciddi ve acıklı ki… Böyle bir numaraya gerek yok… Koyver gitsin kendini.” Gözlerime anne anne bakıyor… “Güzel olduğunuz kadar küstahsınız da bayan” dedim, Ayhan Işık sesimle… Dedim, ama mümkün değil… Saatlerce bana inanılmaz sevgi sözcükleri sıraladı… Ben ise ona yerli filmlerin değişmez repliklerinden attım durdum… Sırasıyla Necdet Tosun, Sami Hazinses, Cilalı İbo, Turist Ömer, Ediz Hun… Hatta bir ara ayağa kalkıp “Ayy-gaaz” diye bile bağırdım…


Sözünü ettiği yağlıboyadaki küçük delikten zırhımı açmasına izin vermedim… Yıkılmadım, yavşamadım, kendimi asla açmadım… Erkeklik gururuma, değmesindi yağlıboya… “Korkacak bir şey yok” dedi… “Ben sana ne yapabilirim ki?” “Çok şey” dedim… “Çok şey” derken kendi sesimi kullandığımı fark ettim. Hemen kendimi toparlayıp Ediz Hun, Ayhan Işık, Fügüran Osman ve Erdal İnönü sesleriyle ayrı ayrı üç kez “Çok şey” demeye çalıştım… Ama üçünde de kendi sesim çıktı… Sonra… Sonra, yine yerli filmlerdeki gibi takvim yaprakları uçuştu… Ben onu hiç aramadım… Bir gün aklıma fena düştü, aradım… Aslında aramadım… Telefon açtım. O, “Alo… alo” dedi, ben sustum… Aniden,”Susarken bile Ayhan Işıktaklidi yapıyorsun” dedi… Anlamıştı… Aslında belki de tek sorun, gerçekten anlamasıydı… “Ne fena diil mi?” diye sürdürdü… “İnsan hep çok sevilsin diye uğraşır… Sevilince de ödü patlar…” Sustum… “Belki de sen haklısın, o zırh ne kadar kalın olursa, o kadar iyi… Artık arama, olur mu?” dedi. “Ve sakın üzülme… O öyle nalet bir zırh ki; sen bile içerden delemezsin.” Yine sessizlik… Derken, Belgin Doruk gibi son cümlesini söyledi….”Hesapta kendini koruyordun ama yine acı çekiyorsun… Boşver… Ne diyorlardı… Gençsin, unutursun.”


Genç miyim, unutur muyum?.. Telefonu kapadım… Sokağın köşesinden, yırtınarak bir Aygaz kamyonu geçip gitti…


Kalbin Böcüü - Sayfa 247