Aşa'yı Dinliyorum...

 

 

 

 

Cemile Sultan Korusu'nda Gün Batımı...

Cemile Sultan Köşkünün balkonundayım.  Ne yazık ki İstanbul semalarındaki şahane gün batımını seyretmiyorum. İstanbul siluetinin güzelliğini bozan gökdelenleri farkedince, sızlamaya başlayan yüreğimi teskin etmek için debeleniyorum. Nasıl kıyıyorlar bu muhteşem şehre diye efkarlı efkarlı iç çekerken, Cemile Sultan bu manzarayı göreydi acaba ne düşünürdü diye aklımdan geçiriverdim. O akşam Cemile Sultan Korusu'na ilk kez gidecektim ya, Cemile Sultan kimdir diye sanal ansiklopediye göz gezdirmiştim.  Osmanlı Padişahlarından Sultan Abdülmecid'in 19'u erkek ve 18'i kız 37 çocuğundan biriymiş Cemile Sultan. Sıcak Ağustos günlerinin 17'sinde, 1843 yılında doğmuş. Henüz 15 yaşındayken Mahmut Celalettin Paşa ile evlendirilmiş. Altı çocuk doğurmuş. 1881 yılında üvey kardeşi II. Abdülhamit tarafından  kocası öldürülünce, bu evlilik  bitivermiş. Oğlu Besim küçük yaşta ölünce, teselli olarak Abdülhamit tarafından Kandilli'deki bu koru Cemile Sultan'a hediye edilmiş.

Hafıza tuhaf bir kutudur, bilirsin... Aklım birden Cemile Sultan'dan kaydı... Gittiiii... Gitti... Saklı çekmecelerinden çıkarıp, Orhan Pamuk'un Kara Kitap adlı romanında okuduğum başka bir kadını hatırıma getirdi. 700 yıl önce Bizans'tan Moğol Hakanı Hülagü'ye gelin olarak yollanan Prenses Maria'yı düşündüm. Küçük Prenses,  Konstantinopolis'ten taaa İran'a evlenmeye yollanmış. Aynen Cemile Sultan gibi, kimse evlenmek ister misin, diye bu prensese de sormamış. Prensesin ilk yola çıkışındaki hüznünü düşünebiliyor musun? Bu yolculuk, o zamanların atlı arabalarıyla aylar sürmüştür elbette... Daha prenses İran'a varmadan damat Hülagü ölüvermiş.  Bu durumda geri göndermemişler de yerine tahta geçen  kardeşi Abaka ile evlendirmişler prensesi... Prenses Mariya 15 yıl Moğol sarayında yaşamış. Kocası öldürülünce baba evine geri gönderilmiş. Çocuklarını bırakıp öyle mi gönderdiler Konstantinapolis'e?  Prensesin vaziyeti vahim olmalı ki, Kara Kitap'ta yazdığına göre, dönüşte Haliç kıyısında adına bir kilise yapılmış. Ve Prenses Mariya ölene kadar bu kiliseye kapanmış. 

O gece şahane bir evlilik törenindeydim. Güzel gelin evlendikten sonra  Paris'te yaşayacaktı yaşamasına ama... Zorla gitmiyordu elbette... Güle oynaya sevdiği ve istediği erkekle evleniyordu... Cemile Sultan Korusu'ndan gün batımı şahane görünüyordu. İstanbul siluetini bozan gökdelenler yüreğimi sızlatıyordu. Birden hoş bir müzik duydum. Hafıza tuhaf bir kutuydu. Ben hüzünlü prensesleri ve gökdelenleri unuttum. O gecenin güzel gelini sevdiği erkeğin kolunda yürürken, sevinç içinde alkışlayarak tempo tuttum.

Hayatın Bedava Hazlarından Biri - Limonata İçmek

Şimdi bilgisayarın başından kalkacağım. Mutfağa geçeceğim. Şu cayır cayır Temmuz sıcağında, önce  bir bardak suya bir çorba kaşığı toz şeker dökeceğim. Doğru dürüst sıkılıp çay süzgeçinden geçirilmiş yarım limon suyunu, bu şekerli suyun üstüne ekleyeceğim.  İyice karıştıracağım.  Eğer canım  görkemli, şööyle uzunca bir kadehi  seçmek isterse, yarım yerine bir limon sıkacağım. Bir çorba kaşığı şeker yerine iki çorba kaşığı toz şeker koyacağım. Sana bir şey söyleyeyim mi? En mühimi ne biliyor musun? Limonatanın soğukluğu... Sence bir limonata, dişleri donduracak kadar soğuk mu olmalıdır? Yooo!.. Bir limonata, sadece bardağın çevresine hafif bir buğu yalazlanması yapacak kadar soğuk olmalıdır. Peki, bardağın içine kalıp buz atılmalı mıdır? Yooo!.. Sakın limonataya kalıp buz atma e mi? Gerekiyorsa bir tatlı kaşığı dövülmüş buz atabilirsin tabii...  Peki...  Yarım tekerlek limon dilimi, limonata bardağının kıyısına mı takılmalıdır, yoksa içine mi konmalıdır? Hımm... Bardağın kıyısına konduğu zaman, daha dekoratif olur. Ama limonun kokusunu daha keskin duymak istersen... Yani... Elinde tuttuğun bir bardak limonatayı koklayıp... Şöylee... Hımmm... Misss! demek istersen... Bardağın kıyısına takılmış yarım dilim limonu, bardağın içine atmalısın elbette... Peki iyi bir limonata yapmaya, bu kadarı yeterli mi sence?  Hayır... Yetmez. Çentilmiş limon kabuğuyla bir sap taze naneyi de, önce limonatanın içinde kısa bir süre tutup, sonra hepsini süzmek gerekir.  İşte böyle bir limonata  içildiğinde,  "Heey!.. Nefiiiisss!" denir. Kaç kere denedim. Bu tarifle yapılan limonata, sahiden şahanedir. Bu limonata tarifini, çok seneler önce, Çetin Altan'ın Şeytan'ın Gör Dediği adlı köşe yazısında okumuştum. Bayılmıştım ne yalan söyleyeyim. Bir limonata yapımı için gösterilen azami  özen etkilemişti beni... Sence böyle bir limonata ultra süper bir zenginlik sorunu mudur peki?  Hayır diyordu büyük usta...  Sadece bir yaşam sevgisiyle, bir yaşam zevki sorunudur. Peki, bu çok önemli midir? Çetin Altan diyordu ki... "Bir kez gelinip, bir kez geçilen dünyayı, en sade koşullar içinde dahi, ıskalamamanın göstergesi olduğu için, çok önemlidir. Sabahları bir saat yürüdükten sonra, duş almak da öyledir." Ne şahane tespitler değil mi?  

Sana bir şey söyleyeyim mi, bu akşam, yemeğin yanına, aynı Çetin Altan usulü limonata yapmaya niyetliyim. Sen de dene istersen. Bir kez gelinip, bir kez geçilen bu dünyayı, en sade koşullar içinde ıskalamayalım olmaz mı, ne dersin? Düşünsene...  Bardağı hafif buğulu, kıyısına yarım limon dilimi takılmış, içinde bir tatlı kaşığı çıngıltılı buz kırığı, azıcık limon kabuğuyla, taze nane kokan, limonatayı içmenin maliyeti nedir ki? Küçük inceliklerle ve basit zevklerle  hayatı lezzetlendirmeliyiz, öyle değil mi?

NOT: Yıllar önce okuduğum yazıyı buldum:) http://www.milliyet.com.tr/2003/06/02/yazar/altan.html

Kahve Molası - Masallara İnanırım Ben...

Hava sıcak mıcak demedim... İş bu... Ne yapabilirim? Sabahtanberi  arazideydim. Baktım yolunun üzerindeyim. Benim kardeşe uğramak istedim. Bu kez telefon etmeden çat kapı gittim. Beklemiyordu ya şaşırdı tabii. Nasıl özlemişim. Doladım kollarımı boynuna, sımsıkı sarıldım. Baktım kardeş nasıl rahat...  Oh!.. Öğretmen ya... Okullar tatil. Ablası tatil yapmıyor. Çalışıyor öyle mi?  Ne gam! Kardeş ise al takke ver külah kitaplarıyla koklaşıyor.  Neyse... Kardeşle hasbihal etmeye başladık. Söz döndü dolaştı benim hayallerimden birine geldi. Bu dünyayı terk eden şairlerin, öbür dünyada var olduğunu düşündüğüm şairler şehrinde bir arada olduklarına inandığımı söyledim. Benim kardeş Buket Uzuner'in kitaplarını çok sever. Yıllarca önce  Buket Uzuner'in Şairler Şehri adlı bir öykü kitabını okuduğumu hatırladım. Kardeşe sordum. "Var tabii." dedi. Gitti. Kitaplığından eliyle koymuş gibi buldu getirdi. Allahım! O kadar düzenli ki. Ben kime çektim peki? Kardeş bu kitabı 1994 de okumuş. Kitabın iç sayfasına önce kendi adını, altına bu tarihi özenle yazmış. Kitabın ikinci öyküsü Şairler Şehri'ni açtım. Cümlelerin arasında hızlıca dolanarak öyküyü hatırlama çalıştım. Hatırladım... Öykünün kahramanı Esin, düşgücünü yitirmişti. Allah saklasın, ne feci bir durum! Feci!..  Zaten öykünün devamında Esin de,  tekrar düş görebilmeyi çok arzu etmekteydi.  Bir tavsiyeyle düşgücü hastalıkları uzmanına gidiyordu. Düşgücü hastalıkları uzmanı masalların düşgücü hastalarını iyileştireceğine inanıyordu. Ve öykü bir masal tekerlemesi ile başlıyordu. Sonra düşgücü uzmanı, çok uzaklarda, hâlâ herkesin gidemediği bir beldeyi Esin'e anlatmaya başlıyordu. Şehri uzun uzun anlattıktan sonra, doğuştan kor yürekli olan bu şehir insanlarına "şair" dendiğinden bahsediyordu. İşte bu şehirlerin en bereketlisi, en sevdalısına  Şairler Şehri dendiğini söylüyordu.  Esin, düşgücü uzmanının anlattığı bu masaldan etkileniyor, Şairler Şehrin'deki insanları da anlatmasını istiyor, oraya gidilip gidilemeyeceğini soruyordu. Yazarın anlatımıyla Esin,  yetişkinliğin kurutulmuş pınarlarından, koşullu sevinç avcılığı yapmaktan, aşk cimrisi, aşk kabızı insanlarla birlikte yaşamaktan yorulduğunu ve artık masallara inanmak istediğini söylüyordu. Düşgücü uzmanı seansın bittiğini, bir sonraki seansta masala devam edeceğini söyleyince... Öykünün devamını anlatmamalıyım. Okumayan biri benim bu yazıma denk gelebilir. Öykünün tamamını anlatırsam, hevesi kaçar, kitabı okumayıverir. Aman, sakın ha! Buket Uzuner'in  Şairler Şehri adlı öyküsünü illa okumak gerekir. Kardeşime "Bu kitabı alabilir miyim?" diye sordum. Hiç düşünmeden "Evet!" dedi. Hayranlıkla gözlerinin içine baktım. "Ama bilirsin, aldığım kitabı geri vermem." dedim. Bir solukta "Canın sağ olsun!" dedi. "Ama bak, peşin peşin söyleyeyim, bu kitabı bana veriyorsun diye, benim sana kitap vereceğimi sakın düşünme. Bilirsin. Kitap isteme benden, buz gibi soğurum senden!" dedim. "İstemem. Dert etme ablam." dedi.  İyice baktım yüzüne. Şaka yapmıyordu. Son derece samimi ve içten görünüyordu.  Utandım. Sanırım saçlarıma kadar  kızardım. Kafamı öne eğdim. Öykünün başındaki masal tekerlemesini okumaya başladım. "Bir varmış, bir yokmuş... Tanrı'nın kulu pek çokmuş... Benden delisi hiç yokmuş" 

Şimdi bu kahve molasında yazdıklarımın gerçek olduğuna inanmıyorsun değil mi? Biliyorum gene bütün bunları hayal ettiğimi düşünüyorsun. Kuzum, söylesene, sen bu masal tekerlemesini bilmiyor musun?  "Az iken uz iken... Annem evde kız iken... Babam ağlar beşikte, annem ağlar eşikte... Ben onları tıngır mıngır sallardım... Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde... Develer tellâl iken, eski hamam içinde... Hamamcının tası yok, külhancının baltası yok... Bu yalanın hiç ötesi yok."  Bak ne diyeceğim... Masallara inanırım ben... Bu yalanın hiiiiiç ötesi berisi yoooook işte:)  Kahve molam bitti... İşe döneceğim... İşeeeee:)

Lûgat, Bir İsim Ver Bana Halimden...

 Nesin sen, hakîkat olsan da çekil! 

Yetiş körlük, yetiş, takma gözde cam! 

Necip Fazıl Kısakürek

Sıcaktı... Güneş adeta bir mızrak mesafesi kadar uzaklıktaydı. Yürüyordum... Nereye gittiğimi, nerede olduğumu, dahası kim olduğumu bilmiyordum. Ne indim ne cin. Bir kadın olduğumu biliyordum. Endişeli değildim. Sanki uzakların, görebildiğimce uzakların değil; içimin, ulaşabildiğimce içimin derinliklerine erişebilme derdindeydim. Yürüdükçe... Zaman bir rüzgâr ve bir su gibi üzerimden akıp gidiveriyordu. Nasıl olduğuna aklım ermiyor, birbiri ardısıra, günler, haftalar, aylar, mevsimler, yıllar... Sanki bir anmış gibi bitiveriyordu. Birden...   

Bir bardak su gibi çalkalandı dünya...  Bu nasıl bir dünya, hikâyesi zor... Mekânı bir satıh, zamânı vehim. Bütün kâinat muşamba dekor... Bütün bir insanlık yalana teslim. Aylarca gezindim, yıkık ve şaşkın. Benliğim bir kazan ve aklım kepçe... Deliler köyünden bir menzil aşkın... Her fikir içimde bir çift kelepçe... Niçin küçülüyor eşyâ uzakta? Gözsüz görüyorum rûyâda, nasıl? Zamânın raksı ne, bir yuvarlakta? Sonum varmış, onu öğrensem asıl? Bir fikir ki, sıcak yarada kezzab. Bir fikir ki, beyin zarında sülük. Selâm, selâm sana haşmetli azâb. Yandıkça gelişen tılsımlı kütük. Yalvardım: Gösterin bilmeceme yol! Ey yedinci kat gök, esrârını aç! Annemin duası düş perde ol! Evet, her şey bende bir gizli düğüm... Dibi yok göklerden yeter ürktüğüm. Yetişir çektiğim mesâfelerden! Ufuk bir tilkidir, kaçak ve kurnaz... Yollar bir yumaktır, uzun, dolaşık... Her gece rûyâmı yazan sihirbaz. Tutuyor önümde mavi bir ışık. Büyücü, büyücü, ne bana hıncın? Bu kükürtlü duman, nedir inimde? Camdan keskin, kıldan ince kılıcın, bir zehirli kıymık gibi beynimde. Lûgat, bir isim ver bana halimden... Herkesin bildiği dilden bir isim! Eski esvaplarım tutun elimden... Aynalar; söyleyin bana, ben kimim? Söyleyin, söyleyin, ben miyim yoksa? Arzı boynuzunda taşıyan öküz? Balâ mîmârının seçtiği arsa... Hayattan muhâcir, eşyâdan öksüz? Ben ki, toz kanatlı bir kelebeğim... Minicik gövdeme yüklü Kafdağı... Bir zerreciğim ki, Arş'a gebeyim... Dev sancılarımın budur kaynağı! Ne yalanlarda var ne hakîkatta, gözümü yumdukça gördüğüm nakış... Boşuna gezmişim, yok tabîatta, içimdeki kadar iniş ve çıkış....  Gece bir hendeğe düşercesine,  birden kucağına düştüm gerçeğin. Sanki erdim çetin bilmecesine, hem geçmiş zamânın, hem geleceğin. Açıl susam açıl! Açıldı kapı... Atlas sedirinde Mâverâ Dede. Yandı sırça saray, İlâhî Yapı... Binbir âvizeyle uçsuz maddede. Atomlarda cümbüş, donanmada şenlik. Ve çevre çevre nûr, çevre çevre nûr. İçiçe mîmâri, içiçe benlik... Kaçır beni âhenk, al beni birlik! Artık barınamam gölge varlıkta. 

Öteler, öteler, gayemin malı... Mesâfe ekinim, zaman mâdenim. Gökte saman-yolu benim olmalı! Dipsizlik gölünde, inciler benim. Diz çök ey zorlu nefs, diz çök! Heybem hayat dolu, deste ve yumak. Sen, bütün dalların birleştiği kök... Biricik meselem... Sonsuz'a varmak... 

NOT: Necip Fazıl Kısakürek'in muhteşem şiiri Çile'nin bazı dizelerini yanyana getirip bir kompozisyon çıkarmak istedim. Büyük şairin ruhuna rahmet... Aklıma gelmişti, anmak istedim. Çok uzun bir şiirdir.   Alıntıladığım dizelerin bir kısmı  işte buradadır. 

Sinema Hayatı Yaz Mevsiminde Daha Eşsiz Kılar:)

 

Dün kabus gibi bir gündü... Bazan bütün çapariz işler bir araya gelir mi? İnanki geldi... Hava öyle sıcak, öyle bunaltıcıydı ki... Üzerine tüm gün yaşadığım olumsuzlukları ekledim mi... Öyle böyle değil... Bütün gün kaşlarımı çatıp oturdum. Feciydim, feci... Bir ara beynimin resmen fokurdadığını hissettim. İyi amaa... Hiiç kızacak,  köpürüp öfkelenecek, mücadele edecek halim yoktu ki... Hiiiç!.. Nerdeee?  Bilakis, ikindiden sonra "Pes!.. Bugün zalimlerle, haydutlarla, üçkağıtçılarla ve bilumum kötülerle daha fazla mücadele edemeyeceğim." dedim. Hayata silahımla rozetimi çıkarıp kendi ellerimle teslim ettim.  Akabinde istikâmetimi seçtim...  Marş marş sinemayaaa... Oh yaa!  Meğer ben yaz başından beri sinemaya gitmemiştim.  Meğer ben... Sinemaya  yaz mevsiminde gitmenin şifa veren etkisini aklımdan silmişim. Sana bir şey söyleyeyim mi? Sinema salonunun kapısından içeriye girdiğim gibi... Allahım, mevsim değişti sonbahar oldu sanki... Salon klimaların etkisiyle buz gibiydi buz!.. Nasıl hoşuma gitti anlatamam. Gülümsedim. Zaten oldum bittim soğuk havayı, rüzgârı, sıcağa tercih eden bir bünyeye sahibim. Sinemada sonsuza kadar öyylecenee donup kalaydım razıydım. Bir de beyaz perdede Spider Man'ın son filmi oynuyordu ya... Bayıldım!.. "Hop dedik Peter Parker, uzatmalı kızıl saçlı sevgilin Mary Jane'i ne yaptın?" bile demedim. Çünkü laf aramızda Mary Jane'li Spider Man filmlerini de çizgi romanlarını da sahiden severim. Hey!..  Ben var ya, hem yeni Spider Man'i, hem de sarışın ve akıllı  sevgilisi Gwen Stack ile aşkını şıp diye benimsedim. Serin sinema salonu ve çizgi romandan sinemaya uyarlanmış şahane Spider Man filmiyle kendime geldim. Veee... Ne diyebilirim? Oh!.. Bu sıcak, bunaltıcı yaz mevsiminde... Sinemanın hayatımı eşsiz kıldığını gene hissettim:)

 

Kadın Olduğum İçin Sevineceğim Ben...

"köşedeki minderde otur

eski günlerdeki gibi,

usul sesle bir şeyler anlat bana,

bana bir şeyler söyle

her şey eskisi gibi olsun

ben hiç gitmemiş olayım"

  Murathan Mungan

Biliyorum kendimi... Bu akşam işten eve döndüğümde, pürtelaş içinde hazırlanacağım. Zil çalacak.  Kapıyı sevinçle açacağım. Sevdiğim kadınlar teker teker içeriye girecek. "Hey! Siz hiç değişmeyecek misiniz?" diyeceğim. Herbirinin boynuna kollarımı dolayacağım. Kiminin tonton yanaklarını öpe öpe koklayacağım. Kimi korkacak abartılı ilgimden. Daha içeriye adımını atar atmaz kendini geriye çekecek. "Dur, deli kız. Terliyim." diyecek. Birinin iki elini sımsıkı tutup asılacağım. "Döneceğiz birlikte!" diyeceğim. Salonun eşyasız boş alanında çılgınca döndüreceğim. "Çocukluğumdaki gibi." diyeceğim. "Dur! Başım döndü. Tansiyonum var benim." diyecek. Kıyamam!.. "Bırakıyorum. Dikkat!" diyeceğim. Olduğumuz yerde bir süre kalacağız öyle. Eşyalar dönecek. Oda dönecek. Ev dönecek. Dünya dönecek gene. "Delisin!" diyecek. Sarılacağım düşmesin diye. Usulca kulağına "Deliyim, gözü kara deliyim. Yakarım. Roma'yı da yakarım." diye şarkı söyleyeceğim. Çok güleceğim. Çok gülecekler. Çok güleceğiz biz. Oturacaklar. Ben de oturacağım. Ayaklarımı altıma toplayacağım. Hatırlarını soracağım.  Her biriyle itinayla ilgileneceğim. "Nasılsın?", "Çok fıstık görünüyorsun.", "Kilo mu verdin?", "Yoksa cildini mi gerdirdin?", "Bu yaşta bu güzellik olur mu?", "Ben yaşlanıyorum. Siz geri gidiyor gençleşiyorsunuz." diye isyan edeceğim. Komik saçma sorular soracağım. Bende hava binbeşyüz olacak. Çünkü hepsinden küçüğüm. Ailenin en büyük kadınları onlar. Üzerimde ne kadar çok emekleri var. "Emrinizdeyim." diyeceğim. "Şımarın şımarabildiğiniz kadar!".  Gene tuhaf gözlerle bana bakacaklar, gene aldırmayacağım, gene bildiğimi okuyacağım. Ayağa kalkacağım. Mutfaktan  metal tası alacağım. Başıma geçireceğim. Salona geçeceğim. Ailenin en yaşlı kadının yanına gideceğim. Boynumu eğip selam vereceğim. "Bu gecenin kraliçesi sizsiniz." deyip, papatyalardan hazır ettiğim tacı, bembeyaz  saçlarına usulca yerleştireceğim.  "Kaç yaşına geldin. Hâlâ çocuk gibisin!" diyecek. Ama biliyorum bu hareketim çok hoşuna gidecek. En güzel halleriyle oturacak bütün kadınlar. Kendi güzelliklerini bilmez güzel halleriyle oturacaklar. Çoğu hep kıymet bilen, kendine kıymet verdirmeyi bilmeyen kadınlar bunlar. Kimi bildim bileli hayata öfkeliydi. Ne mutlu olmuş ne mutlu etmiş. Feci. Kimi ne söylersen söyle sinirli.  Hep "öff!"çü...  Kafasında binbir kuruntu vardı belli. Bir ömür böyle kuruntularla geçer mi? Çoktan geçti gitti... Kimi kalender meşrep. Her şeye kusur bulmaktan, irili ufaklı şeylerden şikayet etmekten uzak kalabildi... Dünya yansa umrunda değildi. Doğduğumdan beri tanırım her birini. Yaşlar alındı. Yaşanılan yaşandı tabii... Üzerlerine bir sakinlik çöktü şimdi. Görmüşler ki isteseler de istemeseler de hayat kendi mecrasında akıp gitti. Artık kendilerine ve yaşama alışmışlar sanki. Acaba hayat tecrübesi böyle bir şey mi? Eskimek kadınları böyle serinletir, böyle güzelleştirir mi? Neyse... Kocalar, çocuklar, torunlar konuşulacak. Bu dünyadakiler... Dünya değiştirenler filan.  Lüzûmlu lüzûmsuz konular açılacak. Bazan gamzeler ortaya çıkacak. Şen kahkalar atılacak. Bazan gözler buğulanacak. Belki kulaklara deyen bir mahur beste olacak. Dudaklarda unutulan eski şarkılardan birinin nakaratı dolanacak. Kimbilir? Aramayan, sormayan evlatlardan bahsedilecek. Dünyadan göçen biri, birilerinden söz edilecek. Bu olağanüstü hoş atmosfer bozulmasın niyetiyle... Kimse kimseye belli etmek istemeyecek. Sadece müjgânla gizli gizli ağlanacak... Çok iyi biliyorum... İçlerinden biri dayanamayacak. En kederlisinin omuzuna uslulca dokunacak. Avucundan geçirdiği şefkatle, diğerinin yüreğinin yarasını şıp diye onaracak. Ben hemen neşeli bir makama geçeceğim. Köşedeki mindere oturacağım. Ayaklarımı gene altıma toplayacağım. Her bir yaşlı çınarın gözlerinin içine tek tek bakacağım. Huylu huyundan vaz geçer mi? Artiztik numaramı gene yapacağım. Bir film repliklerinden hazırladığım, son derece matrak, acayip, hayali  bir dedikoduyu, misafirlerime sahiymiş gibi anlatacağım. Hayret ederek gözlerini koca koca açacaklar. "Eee, ne olmuş? Ne olmuş?" diye ısrarla soracaklar. Başımı arkaya atıp  kahkahayla güleceğim. Gülecekler. Çok güleceğiz... Kadın olduğum için sevineceğim ben.

 2011

Uykunun Yanağından Koca Bir Makas Alma Aşkına Bu Yazıya Giriştim.

Bak ne anlatacağım? Az önce tam yatmıştım tamam mı? Kendi çarşafım, kendi yorganım, yani tanıdığım kendi eşyalarımın arasına usulca yerleşmiştim... Başım yastığımın  o tanıdık yumuşaklığını bulmuştu. Efendime söyleyeyim, tam gözlerimi yumdum, uyuyacaktım ki… Aklıma birden makas gelmesin mi? Hoppala... Niye peki? İnan bilmiyorum.  Hayal Kahvem'e makas hakkında hiç yazı yazmadım mı yoksa? Eyvah! Yazmadım galiba... Hayal Kahvem'e makasla ilgili hiç yazı yazmadım diye, makasın hatırı kalmış olabilir mi üzerimde? Hayal Kahvem'e yazdığım yüzlerce yazı arasında, bir tane bile makasla ilgili yazı yazmayınca, makasın üzerimde fena halde hatırı kaldı da, belki uykumu bölük pörçük etmek istedi iyi mi? Of... Ne ayıp yapmışım!.. Makas haklı vallahi... Ben var ya, eşyaların ruhu olduğuna inananlardanım… Yani diyeceğim odur ki, eşyaların da kalbi kırılabilir, aynı insanlar gibi... Ne yapayım?  Uyuyamayınca, hemen başucumdaki defterimi kalemimi aldım tabii... Makas hakkında bir şeyler yazmaya karar verdim. Hımm... Makas hakkında yazacağım yazmasına da… Makas hakkında ne biliyorum ki? Ayrıca bu gece yarısında, uyku mahmurluğunda, ne anlatacağım makas hakkında? Of! Ne fena huylarım var benim! Ayrıca, sen yabancı değilsin ama... Yani sözüm meclisten dışarıya... Makas hakkında bir yazı yazsam şimdi, bu yazıma denk gelse birileri,  gülerler bana vallahi...  Of!.. Çare yok! Uydurmalıyım bir şeyler... Artık aklıma ne gelirse... Yazmalıyım… Yoksa uyuyamam! Sabaha kadar yatakta döner dururum inan ki!..

 

Desem sözgelimi, geçmişi görmüş, şimdiyi yaşamış, geleceği bilir eski insanlar anlatırlar ki, makasın tarihi 2.500 yıl önceye dayanır. Hey!.. Şahane bir cümle olmadı mı bu şimdi? Bu bilgi doğru mu? Ne bileyim? Hımm...  Kim itiraz edecek peki? Hiç kimse. Yanlış olduğunu iddia eden varsa, doğrusunu ispatlamalı bir kere… Eee! İspatlamayacağına göre… O zaman ya şimdi konuşsun ya da ebediyen sussun! Böyle! Tamam, iyi yoldayım… Aynen devam etmeli.. Şimdi diyebilirim ki, muhtelif makas çeşitleri vardır. İsim alırlar işlevlerine göre.. Tırnak makası, kağıt makası, terzi makası, bahçe makası, mum makası, doktor makası, oya makası, … Ya tren yollarındaki makaslar peki? Hani makas değişimi olmazsa tren yolunda, trenler tüm cephelerden birbirlerine bindirirler ya… Harika.. Yazıyorken, böyle devam etmeli. Mesela demeli ki, iyi makas hafif olmalı. Ağırtmamalı eli. Daha ne demeli? Yooo… Makas için bu kadar söz yetmeli… Şimdi anne sözü dinler gibi masum, tıpış tıpış yatmaya gitmeli. Uykunun yanağından koca bir makas almalı… Rüyalar alemine dalmalı… Sansür mü? Yoo! Sansür makası mı? Rüyalarıma  mı? Yok artık, daha neler!.. Aaa! Yoooo.... Niye ki!!!!!

 

Hayal Et!

Elimde Murathan Mungan'ın ilaç niyetine okuduğum kitabı Meskalin 60 Draje. Tamam. Bu gece yüreğim Tasavvur adlı  drajesini uyumadan önce yutmak istiyor. Dinleyeceğim yüreğimi. Kitabın bu bölümünü şifa niyetine okuyup içeceğim. Murathan Mungan diyor ki: "Galiba en acısı, insanların artık "tasavvurlarını" yitirmiş olmaları. Gündeliğin baş döndürücü hızı, gelecek endişesi, yarın korkusu, şimdiki zaman mutsuzlukları arasında bütün bütüne yitirilen hayal kurma gücü, hepimizin elinden geleceği alıyor... Gelecek kimseye kalmıyor." Murathan Mungan'ın şiirlerinin tam manasıyla müptelasıyım. Deneme kitapları ise resmen ruhuma ilaç...  Kendisi farkında olmalı ki şu anda elimde tuttuğum kitabına Meskalin adını vermiş. Bu kitapla "gözümüzün önünde duran olgulara bakarken, gerçekliğin  değişik ve farklı boyutlarıyla yüzleşmeyi, yanlış öğrenmelerin kirlettiği algılarla gözümüzün bizden sakladıklarını yeniden tartışabilmeyi" amaçlamış.  Bana göre Murathan Mungan günümüz Türk Edebiyatının en güçlü şairlerinden, düşünürlerinden biri.  Biliyorum ki onun Türkçe'sinin lezzetini alan asla peşini bırakamıyor. Sonra ben bir Murathan Mungan ideolojisinin var olduğuna inanıyorum. Ve bu ideoloji bana çok yakın, çok tanıdık  geliyor. İşte şimdi Tasavvur ile ilgili yazısını okuyorum. Ve yazdıklarına yürekten katılıyorum. Günü yaşamaya, günü kurtarmaya, günü yakalamaya çalışmaya akortlanmış insanlar olarak  yanlızca zamanımızı değil, aklımızı ve hayallerimizi  de daralttığımıza inanıyorum. Gene bir başka şairi hatırlamanın vakti. Gülten Akın'ın o güzeller güzeli dizesi.. "Ah, kimselerin vakti yok, durup ince şeyleri anlamaya." Bu dizeyi sık sık yazmak istiyorum. Günümüzün dört bir koldan akan görüntü kirliliği, resmen bizlere görüntü hipnozu yaratıyor. Ve  artık uyuşmuş gözlerle hiçbir şey görmez, hissetmez oluyoruz. Yazar gibi bu durum  beni çok korkutuyor. Kimi zaman gördüğümüz şeyler asıl görmemiz gerekenleri kapatıyormuş gibi  his veriyor. Ve gözlerimizin önünde yenileşme diye gerçekleşenler, kişisel ve toplumsal  tarihimizi bir bir yok etmekle kalmıyor, hayallerimizi, ortak tasavvurlarımızı yok ediyor. "Tasavvurlarının arkasında hayatlarıyla duranların, durabilenlerin sözlerinin dolaşımında zenginleşebileceği bir çağa, hiçbir hayalin gerçeklikle sınanmadığı, "gerçekçi olmamakla" suçlanmadığı kolektif bir çağa hazırlandığımızı düşünüyorum. Hayatı, sanat gibi yaşamak isteyen büyük hayalcilerin korkusuz tasavvurları, rüya zenginlikleri, içinde bulunduğumuz  tıkanıklığı aşabilecek en büyük kaynak bence." diyor Murathan Mungan... Şimdi uyku vaktim. Ama önce illa ki  başka bir büyük hayalcinin hayalini dinlemeliyim. John Lennon söylüyor... İmagine... HAYAL ET!

 

 

"Herkes Gibi Olamadın Gitti."

Yazıma, "Haftanın son çalışma gününü sonlandıcağım için feci seviniyorum." diye başlasam... Biliyorum... Diyeceksin ki: "Hani,  işinden, köyünden, o ballandıra ballandıra anlattığın sahil kasabasına, bir kaç günlüğüne kaçmıştın... Eee... Nedir şimdi bu söylediklerin?" Haklısın. Ah, kusura bakma ama, yazdıklarımı okurken, ne kadar hayalperest biri olduğumu keşke  aklından çıkarmasan. Bütün hafta... Bu Temmuz sıcağında...  Çılgın gibi... Kan ter içinde... Çalıştım da... Ne bileyim... O deniz, rüzgâr, gitar tadında vaziyetlerimi hayal edip, kendi kendime uydurdum belki... Olamaz mı? Benim gibi tuhaf birinden herşey beklenir.  Belki çocukluğumdan beri ailem ve çevremdekilerin "Herkes gibi olamadın gitti." deyişi, hiçbir zaman  kulaklarımdan gitmiyor...  Normal hayatımda hanım hanımcık rol sergiliyorum da... Ne bileyim? Hayal Kahvem'de  tuhaflıklarımı, hayallerimi, uydurarak, özgürce yazmak istiyorum belki... Hasan Ali Toptaş'ın Sonsuzluğa Nokta adlı kitabında anlattığı gibi... "Çoğunluğun bir işe girip çalıştığı, aynı dükkanlardan alışveriş yapıp aynı yöntemlerle yediği, aynı şeyleri konuştuğu, çocuklar doğurduğu, sonra onların hepbirlikte okullara gittikleri, aynı renk giysilerle sınıflarını geçip mezun oldukları, ardından tabur tabur askeri birlikler oluşturdukları, aynı marşları aynı biçimde söyleyerek aynı koğuşlarda aynı kıvrılışlarla yattıkları ve bu edimlerle beraberlik ruhunu yakaladıklarını sandıkları, sonra bir bavul dolusu anıyla terhis olup eve döndükleri, anne babalarına hiç değişmeyen ve toplumun hazırladığı reddedilmez duygularla sarıldıkları, aynı yasalara uyarak evlendikleri, babalarından devraldıkları yöntemlerle seviştikleri ve babalarının boşalan iş kadrolarına kapılanınca dünyanın yarısını ele geçirmişcesine sevindikleri, sevinçlerini aynı yüz ışıltılarıyla yansıttıkları ve tıpkı kendilerinden öncekiler gibi, gene çocuk doğurdukları ve onları besleyip büyütmeye başladıkları ve bütün bu olup bitenlere "dönüp duran paslı bir çember" diyecekken "akıp giden yaşam" adını verdikleri uyumsuz bir toplumda, bir uyumsuzum ben" belki...  Kurallara göre yaşıyorum görünsem de, kafama göre hayal kurmanın, hayali yazılar yazmanın tadı, kimi zaman gerçek hayatın tadından daha hoş geliyor bana belki... Olamaz mı yani? 

Bak ne diyorum... Az sonra ayakkabılarımı çıkaracağım. Pencerenin pervazına oturacağım. Çıplak ayaklarımı keyfimce dışarıya sarkıtacağım. "Kocaman bir kentin kocaman bir alanında sözgelimi, öğle sıcağında... Herkes farkedilemeyecek kadar büyük bir çemberin çevresinde yorgun atlar gibi dönüp dururken... Havada duygulardan, heveslerden, tutkulardan, alışkanlıklardan ve coşkulardan örülmüş renk renk kamçı sesleri"yle birlikte... Gene ben o sesi işiteceğim... Diyecekler ki... "Herkes gibi olamadın gitti!!!" Eğer sahiden öyleysem... Sevineceğim. Çok sevineceğim.

Ah, Benim Cahil Cesaretim...

Kaç şarkı çalabiliyorum ki? Biliyorum kendimi... Kaç kere denedim. Sanatın hiç bir dalına kabiliyetim yok. Enstrüman çalmak dersen mesela... Gitarla sadece Romans’ı çalabiliyorum... O kadar. Hımm… Olsun varsın… Ne yaptım bil bakalım? Sanki yılların gitarcısıymışım gibi... İşten ve köyden bir kaç günlüğüne kaçtığım bu sahil kasabasına gelirken,  gitarı da getirdim.  Oldum bittim  tüm gitarların  şekillerini de seslerini de tuhaf bir aşkla severim. Sana bir şey söyleyeyim mi, şimdi düşünüyorum da, iyiki yanımdaymış bu gitar… Yoksa böyle bir  hikayeyi sana nasıl anlatabilirdim:) Bak şimdi... Bu sabah… Erkenden… Güneşin sıcak ışınlarına kalkan olan, zeytin ağaçlarının altında, kumların üzerine serilmiştim. Hafif hafif esen ılık rüzgâr, gitar ve ben…  Bilmem anlatabiliyor muyum? Düşünsene... Karşımda, masmavi, üfür üfür deniz... Of, sahiden görüntü müthiş!..  Gitarı usulca kabından çıkardım. Tam katlayıp kenara koyuyordum ki, gitar kabının cebinden bir kaç şarkı notası döküldü. Hımm… Havalanıp kaybolmasınlar diye, beyaz kağıtları telaşla avuçladım… Kucağıma yerleştirdim. Çevreme ürkek ürkek baktım… Yapayalnızdım… Dinlemiyor ya beni kimse… Kumsalın ıssız, sakin bir köşedeydim. Birdenbire cahil cesaretim ruhumu ele geçirdi. Sanki kırk yıllık gitarcıymışım gibi, burnum havada,  bilgiç bilgiç sayfaları gözden geçirdim. Üç notayla çalınan bir şarkı ilgimi çekti.  Sadece “Am… Dm… G… “ ile çalınabiliyor. Hey!.. Bunların yerlerini biliyordum ya işte... Tamam, dedim. Ne olacak ki? Denerim. Peki ritm nasıl olacak? Du bakalım… Sadece notalara basıp, ritimsiz, gitarın tellerine yukarıdan aşağıya vurmaya başladım. Allahım, ne hoş şarkı... “Kırıklarını aldırdım kalbimin… Zırhımı çıkarttım astım portmantoyaaa….”  Çok güzel… Devam ettim...  “Gönülçelen… Gönülçeleeen… Aynı anda utanmadaaan… Hem kırıcı… Hem kırılgaaan… Yordun beni gönülçeleeeen…”  Ne hoş yaa… Bayıldım. Şarkıyı baştan aldım… Sadece notalara basıyor ve gitarın tellerine yukarıdan aşağıya vurmaya devam ediyordum ki… İyice cesaretlendim. Ritimli çalmayı denemeye karar verdim.  Heyy!.. Oluyor mu ne?  “Evet dedi ben de seni aldattım. Bir kez de değil üstelik…  Çünkü beni çok kanattın… Çok sevdiğim bir yalandıııın… Gönülçelen… Gönülçeleeeennn… Aynı anda utanmadaaaan… Hem kırıcı hem kırılgaaaan… Yordun beni gönülçeleeennn!” Ben… Ben var ya… İnanamıyorum… Galiba gitarla bir şarkı daha çalabilmeyi becerdim.  “Kırıklarımı aldırdım kalbimin… Zırhımı çıkarttım astım portmantoyaaa…” Ve ben… Ve gitar… Ve gönülçelen… Ve hafif hafif esen ılık rüzgâr… Ve karşımda uçsuz bucaksız deniz... Of!... Becerdim ya… Bahtiyardım!.. Sonra bir coştum ben tamam mı? Uçtum... Uçtum... Hiç bir sanatı beceremem ama... Bak işte söylemeyi unutmuşum... Becerebildiğim bir sanat dalı var... Abartma sanatında üzerime kimse tanımam... Ben... Bağıra bağıra... Gitarın tellerine vura vura... Gönülçelen’i.. Ardı ardına tam beş kez çalıp, söyledim. Valla ne yalan söyleyeyim...Teoman benim vaziyetimi gorse… Biliyorum.. Dudakları uçuklar, bu benim şarkım mı, yok artık, derdi yani… Kesinlikle emindim. Hiç dert etmedim. Şarkıyı tekrar tekrar gitarla çalıp, efkârlı efkârlı söylemeye devam ettim. Şarkıyı en son söyleyip bitirdiğimde, alkış ve "Bravooo!" sesleri geldi. Ürperdim. Korka korka dönüp seslerin geldiği yöne baktım. On muzip muzip gülen göz bana bakıyordu. Yürüyüşe çıkmış bir grup yaşlı çiftti.  Ne yalan söyleyeyim… Feci  halde utandım… Utanınca yaptığımı gene yaptım. Şapkamı yüzüme örttüm. Sonra... Zırhımı çıkartıp astım portmantoya... Veee... Kendime güldüm. Ne yapsaydım yani? Tamam... Biliyorum... Komikti vaziyetim! Hımm.. Ah, benim cahil cesaretim:)

"Ben De Günahkar Kullarındanım Allahım."

“Ben de günahkar kullarındanım Allahım...

Bir Kulhuvallahi bilirim dualardan,

Bir de -Yarabbi şükür- demeyi doyunca,

....”

TURGUT UYAR

Hiç akaşa veya levh i mahfuz diye kelimeler duymuş muydun? Ne demekmiş bu kelimeler biliyor musun? Yaşamımızda olup bitenlerin bir yere kayıt edilmeleri demekmiş. İlk öğrendiğimde bu durum aynı bilgisayarın kayıt etmesi gibi gelmişti bana. Zaman şu andır  ya bizim için, şimdidir yani. Ama bir de geçmiş ve gelecek var. Akaşik kayıtlar bireysel ya da evrensel olarak yaşananların bir kayda geçirilmesi, levh i mahfuz'da yani korunmuş levha'da tüm kayıtların bir yerde toplanması durumuymuş. Bir nevi yaşam arşivi gibi.  Veya yaşananların ve yaşanacakların bir sinema şeridi gibi saklanması durumu sanki. Ne hoş!.. İnsan iç sesi ile düşünce akışlarını etkileyebilir ve bu arşive erişebilir mi acaba? Bu durum edebiyata ve sinemaya fazlasıyla konu ediliyor aslında. Kimi zaman, daha önce sanki ben bunu yaşamıştım deriz. Hissederiz. Hani 6. his vaziyeti. Ya da kimi zaman gelecekte olacak bir durumu sanki önceden kestiririz. Sezeriz. Daha ehliyetli kişilerin ya da iç sesini geliştirenlerin bu sezgi ve hislerinin hat safhada olduğu söylenir.  Ne kadar isterim böyle olabilmeyi... Tasavvufda, Levn i mahfuz, evrende olan biten her şeyin kayıdı anlamına gelmekteymiş. Kişi bazında düşünülürse, yapılan iyilikler ve günahların tutulduğu bir sicil defteri, tüm ömrün, yaşananların, söylenenlerin ve düşünülenlerin bir hard diskte saklanması durumu gibi sanki.  

 

Peki berat ne demek? Berat kelimesinin Türkçe karşılığı, aklanmak, temize çıkmak demekmiş. İnancımıza göre Muhammed Peygamber’e Şaban ayının 15. gecesi, inananların günah yüklerinden kurtulabileceği bir gece olarak müjdelenmiş. Hani Levh i Mahfuz'da  yani Korunmuş Levha'da geçmiş ve gelecek kayıtlı deniyor ya... İşte bu gece Korunmuş Levha’da, yazılan geçmiş günahların silinmesi mümkün kılınıyor ve önümüzdeki bir yıl için rızıklar, zenginlik, fakirlik, ölümler, doğumlar,  evlilikler, aşklar  hep bu gece kaydediliyormuş. Yani bir nevi rahmet gecesi. İnananlar için önemli bir gece Berat gecesi. Bence gene bu gece hayal etme gecesidir. Hatalarımız neler gözden geçirmeli... Bu gece bolca dua etmeli... Sevdiğine yaranmak için güzel sözler söylemez mi insan, en harikulade kelimeleri seçer hem de değil mi? Belki bir şiir söylemeli... Demeli ki "Rabbim! Her şey için çok teşekkür ederim. İyilik ve doğruluk ver bizlere... Sağlık, afiyet... Gönüllerimize sevgi ve merhamet... Dünyaya barış ve adalet.. Lütfen günahlarımızı affet. Ah, bir de bolca hayal gücü lütfet..." Amin!

"Büruc suresi 21.-22.ayet : " O, şanlı bir kur’an’dır. O, levh-i mahfuz’da korunmuştur."


NOT: Fotografları Numan Serteli'nin fotoğraf arşivinden aldım.

Ben... Kendim Ve Tuhaflıklarım... Bahtiyarım!

Fotoğraf makinem neden yanımda değil diye için için dövünüyorum.  Cep telefonumu alaydım bari, diyorum. Aklıma şaşayım. Güya medeniyetten uzak (ne demekse!) birkaç gün  geçirmekti niyetim... Aklımdan geçeni yapmıştım sözümona... Ayağımda şıpıdık terliklerim, sırtımda üfür üfür entarim... Bu yaşta olur mu demedim... Islak saçlarımı bile iki yandan ördüm, ardıma attım. Güya... Bilgisayar yok, telefon yok, internet yok ya... Oh!.. "Deniz, rüzgâr ve ben bahtiyarım." Böyle bir tatil hayal etmiştim. Kaçmıştım her şeyden. Bi kaçamadığım kendimdi. Ve tuhaflıklarım... Ben nereye onlar oraya... 

Şahane gün batımı zamanıydı. Gökyüzünde hem güneş hem koskoman ay vardı. Zeytin ağaçlarının arasındaki toprak yolda kendimle başbaşa yürüyordum. Ne kadar yürüdüm acaba? Bilmiyorum. Epeyce yürümüş olmalıyım. Nefes nefeseydim. Biraz soluklanmak amacıyla durdum. Güneş, esneyerek dağların arkasındaki yuvasına  çekilmekteydi. Mehtap gökyüzündeki iktidarı tek başına ele geçirecekti ya, tüm güzelliğini sergileyerek, gerim gerim gerilmekteydi. Karanlık bastırmadan dönmeliyim diye aklımdan geçirdiğim anda, onu gördüm. Nasıl tatlı bir görüntü veriyordu anlatamam. Şaşırdım. Böyle tenha bir yerde ne arıyor?  Bir zeytin ağacının gövdesine yaslanmış, ayaklarını uzatmış, oturuyor... Elinde tuttuğu elmadan küçük parçalar kesiyor, ağzına atıyor... Dişsiz ağzıyla pofur pofur yiyişi çok komik  görünüyor. Hoşuma gitti. Bir süre hayranlıkla seyrettim. Beni farketti. O hiç şaşırmadı. Kocaman güldü. Gülünce, buruş buruş yanaklarının içine gözleri gömüldü. Ben de otomatikman ona benzeterek kendimi, gözlerimi kısarak güldüm. İçime baktı. "Elma soyuveyiyin mi?" dedi. İşte o anda bittim ben.

Aklım Atilla Atalay'ın Deli Fedime adlı öyküsüne gitti. Hayal mi kuruyorum acaba diye düşündüm. Yanına çöktüm. Cevabımı beklemedi. Elindeki doğranmış elmayı kucağına bıraktı. Cebinden bir elma daha çıkardı. Soymaya başladı. Şimdi elindeki kör bıçak kesmeyecek... Ve aynı öyküdeki gibi "Gurt yiyesi, gara gurtlar yiyesi" diye söylenecek... Öyle olmadı. Elindeki elmanın kabuğunu, yuvarlaya yuvarlaya, koparmadan, tek seferde soyuverdi.  Söyleniyor... Sinirlenmiş bir şeye belli... "Fabrika bağ bahçe goyvermedi ki, bu sene elmalar hep külleme oldu. Bostandan iki bişürümlük fasilya ya çıkaa ya çıkmaz." dedi.Yazmasını düzeltti. İç tülbentinin altından ince örgülü saçlarını gördüm. Ben saçlarımı örerken zorlandım da, o bu yaşta hâlâ saçlarını nasıl örebiliyor? İnanamıyorum... Bu yaşlı kadının bu koskoca zeytinliğin içinde ne işi vardı? Buraya kadar nasıl yürümüştü? Etrafta köy möy yoktu ki... Hangi vasıtayla buralara gelmişti? Aklımdan geçenleri okudu mu ne? "Taksine bindürveycen mi beni?" dedi. Kalakaldım. Gülümsedim. Kalkmamız lâzım... Karanlık daha fazla basarsa, yolumu bulamayacağımdan korkmaya başladım. Onu bırakamam. "Elbette bindiririm. Nerede oturuyorsun teyzecim?" diye sordum. Soruma cevap vermedi. "Ahretliği de bindürüveee ama" dedi...  Ne diyeceğimi bilemedim.  Kafamı emme basma tulumba gibi öne arkaya salladım. "Radye var mı senin takside radye?" diye sordu. Güldüm. "Radyo yok, sen türkü söylersin, ben dinlerim" dedim.  Kambur sırtını dikleştirdi. "Bana Deli Fedime derler. Söylerim elbet." dedi. Dizlerine dayanarak ıhlama ıhlaya ayağa kalktı. Daha ne olduğunu anlamadan, türkü söyleyerek, yolun devamına doğru ayaklarını sürüye sürüye yürümeye  başladı. "Amman heey, amman oooff.. Gidiyom gidemiyom, az doldur içemiyom, aman yandıım aman yanarsın amaan, ben senden geçtim ammaa, seen benden geçeemiyon vay vay... anasına gızına, duvardaki sazına, sandıktaki bezine yandım ela gözüne..."  

Şaşkınlık içinde arkasından bakakaldım. Kendime geldiğimde ayağa fırladım. Arkasından koşturdum. Yoktu. Hayal mi görmüştüm? Bir anda ortaya çıktığı gibi, bir anda nereye kaybolmuştu? Dönmeliyim. Fotoğraf makinem neden yanımda değil diye için için dövünüyorum. Cep telefonumu alaydım bari, diyorum. Aklıma şaşayım. Hırsla elimdeki elmayı ısırdım. Niye böyle tuhaf biriyim? "Gurt yiyesi, gara gurtlar yiyesi..." diye kendime söylendim.

Fotoğraflar Ve Roman Cümleleri

 

"Rüyamda bir ayçiçeği tarlasındaydım" dedi Füsun. "Ve ayçiçekleri hafif rüzgârda tuhaf bir şekilde dalgalanıyordu. Nedense çok korkutucuydu, bağırmak istedim ama bağıramadım."

  

Roman - Orhan Pamuk - Masumiyet Müzesi - Sayfa -116

1.Fotoğraf - Claudia Cardinale

2.Fotoğaf - Numan Serteli'nin fotoğraf galerisinden

 

 

İnsan Kocaman Bir Labirent Midir?

"Kendimi keşfetmek için film çekiyorum. Bütün bilimsel çabalara rağmen insan bence hâlâ Dostoyevski'nin dediği gibi kocaman bir labirenttir. Benim yaptığım belki en iyi şey bu labirente boyun eğmektir. Bu anlamda zayıf olduğumu kabul etme erdemini ve cesaretini göstermektir. Her şeyi bilen ve çözebilen kabiliyette bir insan düşüncesi empoze ediliyor. Oysa hayat bilgimizin, insanlığın bütün deneyimlerinin, ruhumuza ait en ufak bir çelişkiye hiçbir şekilde derman olmadığı ortada. Öyle olsa aşk yüzünden çekilen acılar ya da kötülükler, hepsi çözümlenebilirdi." 

 Çizim - Şenol Bezci

Alıntı - Zeki Demirkubuz - Sinema Dergisi- 1999 Ekim Sayısı 

Dünya Döner Tek Bir Yana... Doğsun Diye Bir Gün Daha...

Dünya güneşin etrafında dönmeye devam ediyorken, kendi etrafında gene bir tur atıvermişti. Gene anlayamamıştım nasıl olduğunu... Haziran, Temmuz ayına geçivermişti. Cumartesi kalan işlerini Pazar gününe devredivermişti. Radyoda Yüksek Sadakat   "Dünya döner tek bir yana... Doğsun diye bir gün daha..." diye şarkı söylüyordu.  İyice bellemiştim. Dünya hep dönmeye devam edecekti... Yıllar, mevsimleri... Mevsimler ayları... Aylar, haftaları...  Haftalar, günleri izleyecekti... Şu fani ömrümüzde... Felek kimbilir başımıza, akla hayale gelmeyen, ne çoraplar örecekti?  Haziran ayında, yakın çevremde, beş ölüm, üç düğün, bir doğum, üç ödül haberleriyle hâllerden hâllere geçen bünyem, "istediğin kadar plan yap, hayat kendi mecrasında akmaya devam edecektir." düsturunu bir kez daha kabullenmişti. Barış Bıçakçı'nın romanı Bizim Büyük Çaresizliğimiz ""Her şeyin geçip gittiğine, yaşadıklarımızın geçmişte kaldığına kim inandırabilir bizi? Anılarımızı avuç dolusu su gibi her sabah yüzümüze çarpmanın işe yaramayacağına kim inandırabilir?" diye başlıyordu ya... Hafıza tuhaf bir kutuydu sahiden... Sabah iyice uyanmak için, avucumdaki buz gibi suyu yüzüme çarptığımda, aklıma işte bu cümleler gelivermişti. Kitabın bir başka cümlesi... "Hayatın gücü, tekrarın gücüdür." diyordu. Hayat güçlüydü. İnsan ise acizdi. Ölümlüydü. Ölüm, yaşa, başa, sıraya bakmıyordu. Beş ölümden üçü yaş icabından iken ikisi gencecikti. En muazzam doktorlar, hastaneler, imkânlar sağlanmışken, elden hiç bir şey gelmemişti. Hiçtik biz... Aciz yaratıklardık. Çoğu zaman kendimizi unutuyorduk... İnsanın en büyük acizliği ölümlü olduğunu bilmesiydi. İyi ama hayat şakacıydı üstelik. Tam ölüm haberinin ortasında, bir doğum haberi gelivermişti. Ağlamakla gülmek kardeşti sahiden. Felek diplere vurdururken, zirvelere uçurabilmeyi gene becerivermişti. İnsan olmak ne tuhaf bir şeydi. O kadar duguyla, hisle, akıl ve gönül çaparizleriyle nasıl başa çıkabiliyorduk? Hayat ölenlere kahrolurken, doğan bebeğe sevinebilmeyi, yüreğini keder, hüzün, efkâr kapladığını hissederken, bir düğünde şarkı söyleyip, oynayabilmeyi aynı anda becerebilen bir mekanizmayla işlemekteydi. Böyleydi işte... Elden bir şey gelmiyordu.... Hayat kendi mecrasında akıp gitmeye, duygular kendiliğinden hâlden hâle değişmeye devam ediyordu.

Şimdi gidiyorum ben...  Dünya dönüyor... Yüksek Sadakat ise şarkısını  söylüyor... "Belki sana yazarım uğradığım bir şehirden... Renkli bir kart atarım Mekke ya da Kudüs'ten... Sonra bir gün çıkarım sen artık dönmez derken... Bir şarkı fısıldarım kulağına gün batarken.. " 

Felek ne yazdı bilmem ama... Niyetliyim...  Gittiğim yerlerden yazmaya devam edeceğim.